II SAB/Sz 105/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. na bezczynność Wojewody Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę [...]zł (słownie[...]) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE D. C. pismem z dnia 14 marca 2022 r., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Wojewody w sprawie rozpoznania jej wniosku z dnia 15 czerwca 2020 r. o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu organ poinformował, że w dniu [...] marca 2022r. została wydana decyzja nr [...] o udzieleniu skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Organu, co najmniej od dnia wydania decyzji nie pozostaje on w bezczynności w tej sprawie, a skoro skarga została wniesiona po wydaniu decyzji, zatem jako niedopuszczalna powinna podlegać odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy jest ona niedopuszczalna z innych przyczyn aniżeli te wymienione w pkt 1-5a powołanego artykułu. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy skarżąca pismem z dnia 14 marca 2022 r. (nadanym w dniu 15 marca 2022 r.) złożyła skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terenie Polski. Z kolei Wojewoda w rezultacie rozpoznania opisanego wniosku strony wydał decyzję z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] o udzieleniu skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] marca 2024 r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga została złożona już po wydaniu decyzji przez organ w przedmiotowej sprawie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, w sytuacji gdy skarżąca wniosła skargę na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę to należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro więc w odniesieniu do skargi na bezczynność, wniesionej po wydaniu decyzji ostatecznej nie jest możliwe podjęcie przez sąd administracyjny żadnego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 149 § 1 p.p.s.a., tym samym należało uznać ją za niedopuszczalną. Wobec tego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.