II SO/Wr 6/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek o wymierzenie grzywny. UZASADNIENIE Pismem z 27.11.2021 r. M. L. (dalej: wnioskodawca) złożyła za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy, który to wniosek został złożony 17.07.2020 r. Wnioskodawczyni pismem z 27.01.2022 r. (data stempla pocztowego Poczty Polskiej) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny w wysokości 5000 złotych na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30.08.2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 wraz z późń. zm.) - dalej jako: p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem sądowi w terminie 30 dni od otrzymania skargi przez ww. organ, skargi wnioskodawcy wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na nią. Strona podniosłą jednocześnie, że brak reakcji ze strony organu uniemożliwia wyznaczenie posiedzenia i rozpoznanie sprawy. Z tych też względów wymierzenie organowi grzywny we wnioskowanej wysokości jest uzasadnione. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie, wskazując, że skarga wpłynęła do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 09.12.2021 r., a organ przekazał ją tutejszemu Sądowi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy pismem z 17.01.2022 r., a zatem tylko 9 dni po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Organ wskazał, że nieprzekazanie skargi do Sądu w terminie wynikło z nadmiernego obciążenia organu ilością wpływających pism i związaną z tym jednostkową komplikacją w obiegu dokumentów w sprawie wynikającą z niewystarczających zasobów kadrowych i technicznych, a z uwagi na jedynie 9-dniowe opóźnienie wniosek winien zostać oddalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie zaś niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a). Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, jak i sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 80/22 (pod którą zarejestrowano skargę), organ uchybił wprawdzie terminowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a., ale uchybienie to wyniosło 9 dni. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się być niezasadny, zwłaszcza w wysokości, której domagał się wnioskodawca. Skarga wprawdzie wpłynęła do Sądu z opóźnieniem, ale opóźnienie to było nieznaczne. Nie doszło tym samym do trwającego długie tygodnie czy też miesiące przekroczenia obowiązku (a i z takimi sytuacjami tut. Sąd spotyka się w swojej codziennej praktyce orzeczniczej) wraz z trwaniem nadal tego stanu. Niewątpliwie bowiem w dacie złożenia wniosku stan ten już nie trwał od 10 dni, a co więcej - ustał po 9 dniach od upływu terminu, o którym stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu niezasadne okazało się w konsekwencji wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie, a tym bardziej w wysokości, której domagał się wnioskodawca. Wziąwszy pod uwagę nieznaczność przekroczenia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że choć – jak wskazano wyżej – termin przekazania skargi jest jasny i wynosi on trzydzieści dni od dnia jej otrzymania, w niniejszej sprawie nie zaszła podstawa do wymierzenia grzywny. Wobec powyższego na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak na wstępie.