II OSK 982/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 260/08 w sprawie ze skargi T. Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 260/08 oddalił skargę T. P. S.A. w Warszawie na postanowienie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]stycznia 2008 r., nr[...]w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania. Wyrok został wykonany w następujących okolicznościach sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. postanowieniem nr [...]z dnia [...] stycznia 2007 r. wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 i art. 59g, art. 80 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 123 K.p.a., wymierzył T. P. S.A. – Pion Sieci Obszar Eksploatacji w K. karę z tytułu nielegalnego użytkowania bez stosownego zgłoszenia sieci rozdzielczo-abonenckiej obejmującej ul. [...]-[...]-[...] w N. w kwocie 40000 zł, wskazując, na jakie konto i w jakim terminie opłata ma zostać uiszczona. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 i 123 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane uchylił zaskarżone postanowienie w części, dotyczącej numeru konta, w pozostałym zakresie utrzymał je w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 54 ustawy – Prawo budowlane do użytkowania obiektu, na którego wzniesienie konieczne jest pozwolenie, można nastąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy. Z art. 57 ust. 7 tej ustawy wynika natomiast, że w razie przystąpienia do użytkowania z naruszeniem przepisów, wymierzana jest kara. W odniesieniu do zarzutów zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że naruszenie prawa poprzez niezgodne z nim użytkowanie ma charakter ciągły i trwało w czasie nakładania kary przez organ pierwszej instancji. Powoływanie się na przepisy Ordynacji Podatkowej jest natomiast bezzasadne, ponieważ zgłoszenie obiektu do użytkowania nie jest zobowiązaniem podatkowym. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła T. P. S.A. – Pion Sieci Obszar Eksploatacji w K. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 57 ust. 7 ustawy- Prawo budowlane w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy- Prawo budowlane, a także przepisów art. 59g ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 56 § 1 pkt 9 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że w niniejszej sprawie bezsporny w zasadzie był stan faktyczny, albowiem strona skarżąca nie kwestionowała, iż inwestor przystąpił do eksploatacji spornej sieci rozdzielczo-abonenckiej bez wymaganego zgłoszenia. W toku postępowania nie podniesiono żadnych zarzutów, dotyczących przepisów o charakterze procesowym, Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się w sprawie żadnych uchybień przepisom proceduralnym. Sąd podniósł, że istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie prawnych konsekwencji, wynikających z poczynionych przez organy ustaleń faktycznych. Organy nadzoru budowlanego stanęły na stanowisku, iż pomimo znacznego upływu czasu od momentu rozpoczęcia – sprzecznie z prawem – eksploatacji sieci możliwe jest nałożenie na inwestora kary, i to na podstawie art. 57 ust.7 ustawy – Prawo budowlane, w brzmieniu wprowadzonym już po rozpoczęciu owej eksploatacji. Strona skarżąca natomiast zarzucała, iż takie działanie narusza zasadę nie działania prawa wstecz, a nadto nie uwzględnia przedawnienia należnej kary. Sąd podzielił stanowisko organów i stwierdził, że istotnie przepis art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, w formie przewidującej nałożenie kary za przystąpienie do eksploatacji obiektu budowlanego bez przewidzianego prawem pozwolenia bądź zgłoszenia, został wprowadzony ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. 93, poz. 888). Ustawa ta weszła w życie z dniem 31 maja 2004 r., jednakże w jej art. 4 pkt 2 znalazło się wskazanie, że w zakresie art. 57 ust. 7 w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 roku. Brzmienie tej regulacji intertemporalnej nie daje podstaw do przyjęcia, iż obiekty, które powstały przed wejściem w życie nowelizacji, czyli przed wprowadzeniem przepisów, przewidujących karę za nielegalną eksploatację, są od takiej kary wolne. Natomiast regulacja, odraczająca wejście w życie tego konkretnego przepisu o siedem miesięcy, wskazuje że zamiarem ustawodawcy było pozostawienie inwestorom, którzy dotychczas użytkowali obiekty budowlane bez wymaganego pozwolenia bądź zgłoszenia, czasu na ich zalegalizowanie. Sąd zauważył niezależnie od wyraźnego brzmienia przepisu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane – że zastosowanie kary za nielegalne użytkowanie na podstawie przepisu wprowadzonego już po przystąpieniu przez inwestora do eksploatacji nie stanowi naruszenia zasady lex retro non agit. Słusznie bowiem organy nadzoru budowlanego zaznaczyły, iż pomimo upływu wielu lat od przystąpienia do użytkowania spornej sieci, wada polegająca na braku jej zgłoszenia do użytkowania nadal nie została usunięta, a zatem stan sprzeczny z prawem trwa. Ponadto, przepis art. 57 ust. 7 w obecnym brzmieniu wprowadził jedynie sankcję administracyjną, natomiast zakaz użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia bądź zgłoszenia istniał wcześniej, w tym również w czasie, kiedy przystępowano do eksploatacji sieci rozdzielczo-abonenckiej. Sąd nie uwzględnił zarzutu dotyczącego przedawnienia orzeczonej kary stwierdzając, że w myśl art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 5 ustawy – Prawo budowlane, do kary tej zastosowanie znajdą przepisy ustawy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), a zatem również art. 70 § 1, wskazujący na pięcioletni termin przedawnienia należności podatkowej. Jednakże nie może być mowy o tym, aby tak określony termin przedawnienia upłynął w niniejszej sprawie, albowiem kara za nielegalne przystąpienie do użytkowania stała się wymagalna najwcześniej z dniem 1 stycznia 2005 r., a zatem z chwilą, kiedy zaczął obowiązywać przepis, pozwalający taką karę nałożyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że w sprawie nie zostały również naruszone przepisy prawa materialnego i skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Od powyższego wyroku T. P. S.A. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), będący podstawą wymierzenia kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy i uznanie, że przepis ten może być podstawą wymierzenia kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego "bez wymaganego zgłoszenia", a nadto w sprawie, gdy użytkowanie rozpoczęło się podczas obowiązywania innych przepisów i trwa od wielu lat, 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: – art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku przedstawienia całości sprawy, tj. nie wyjaśnienie, jaki charakter miało naruszenie prawa polegające na przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego bez zawiadomienia, w dacie tego naruszenia oraz nie wyjaśnienie przyczyn, dla których zastosowano przepisy prawa wprowadzone po kilku latach od zdarzenia, – art. 145 § 1 pkt 1 lit a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przy wydawaniu postanowienia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 7, 77 k p a, poprzez naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy, zgromadzenia w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także przyjęcia błędnych przesłanek do wymierzenia kary skarżącemu, art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 5 ustawy – Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia kary Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, ze Sąd rozpoznający sprawę nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Sąd, w ślad za organami administracji orzekającymi w sprawie, odniósł się wyłącznie do przepisów, w oparciu o które zaskarżone rozstrzygnięcia organów zostały wydane, tj. art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane, a zatem odniósł się wyłącznie do przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Konsekwencją tak przyjętego rozumowania, było niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, wynikające z niedokonania przez Sąd oceny całości sprawy, a ograniczenia się do analizy sprawy wyłącznie pod kątem przepisów obecnie obowiązujących. Obowiązek określony w pozwoleniu na budowę był nieprecyzyjny, gdyż ustawa nie zobowiązywała inwestora do zgłoszenia obiektu do użytkowania, a do poinformowania o zakończeniu budowy. Ponieważ obowiązek ten wynikał wprost z ustawy, inwestor, bez względu na zapisy w pozwoleniu na budowę, winien go dopełnić. Postępowanie winno się toczyć w sprawie niedopełnienia obowiązku poinformowania właściwego organu o zakończeniu budowy, a nie w sprawie nie zgłoszenia obiektu do użytkowania, gdyż takiego obowiązku przepisy prawa nie przewidują. Ustawa nie nakłada obowiązku "zgłoszenia obiektu do użytkowania", a obowiązek "zawiadomienia o zakończeniu budowy". Organy administracji, a w ślad za nimi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznały, że nieprzewidziany prawem obowiązek "zgłoszenia obiektu do użytkowania" oznacza wynikający z art.54 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane "obowiązek zawiadomienia o zakończeniu budowy". Z takim założeniem nie można się zgodzić. Prawo zobowiązuje inwestora do zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy i daje temu organowi określony czas na ewentualny sprzeciw. Brak sprzeciwu uprawnia inwestora do rozpoczęcia użytkowania obiektu. Obowiązek "zgłoszenia do użytkowania" nie jest przewidziany w przepisach, a zatem brak "zgłoszenia do użytkowania" nie może skutkować nałożeniem kary, przewidzianej za inne naruszenie prawa. Inwestor przystąpił do użytkowania sieci w roku 1999. Ponieważ brak jest dowodu, że zawiadomił właściwy organ o zakończeniu budowy, uzasadnione jest założenie, że doszło do naruszenia prawa. W czasie, kiedy do tego naruszenia prawa doszło, ustawa – Prawo budowlane w art. 93 pkt 7 stanowiła: "Kto użytkuje obiekt budowlany bez zawiadomienia o zakończeniu budowy lub bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie, podlega karze grzywny". Art. 94 z kolei stanowił: "Orzekanie w sprawach o czyny, określone w art. 92 i art. 93 następuje na podstawie przepisów postępowania w sprawach o wykroczenia". Z tych przepisów wynika, że do naruszenia prawa doszło, kiedy czyn ten stanowił wykroczenie. Art. 45 kodeksu wykroczeń stanowi, że karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. W czasie, kiedy przedmiotowe naruszenie prawa podlegało karze, organy administracji nie zainicjowały postępowania w trybie kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Art. 2 § 1 kodeksu wykroczeń stanowi, że jeżeli w czasie orzekania obowiązuje inna ustawa niż w czasie popełnienia wykroczenia, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązująca poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Przepis art. 93 pkt 7 Prawa budowlanego, uznający naruszenie obowiązku zawiadomienia o zakończeniu budowy za wykroczenie, podlegające karze grzywny, obowiązywał do dnia 25 września 2005 r. Jednocześnie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, przewidujący za ten czyn karę, wszedł w życie 31 maja 2004 r., a co do części obiektów 1 stycznia 2005 r. Czasowo więc obowiązywał w prawie budowlanym dualizm podstaw represjonowania z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Z pytaniem prawnym w tej sprawie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ( wyrok TK z 15 stycznia 2007, P 19/06). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w okresie, gdy obowiązywały oba przepisy, a zatem winien zostać zastosowany przepis łagodniejszy (art. 2 § 1 k.w.). Zgodnie z art. 59g ust.5 Prawa budowlanego do kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 ustawy stosuje się odpowiednio przepisy Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, tj. działu Zobowiązania podatkowe. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zobowiązanie powstało. Naruszenie prawa przez inwestora nastąpiło w roku 1999. Od końca tego roku do dnia wydania postanowienia o nałożeniu kary upłynęło ponad 7 lat, doszło więc w sprawie do przedawnienia. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył wskazane wcześniej przepisy postępowania poprzez pobieżne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, pominięcie w uzasadnieniu wyroku kolejnych regulacji odnoszących się do zdarzenia i niepodania przyczyn, dla których je pominął, w konsekwencji naruszył przepisy prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznał za prawidłowe ukaranie w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mogły być uznane za usprawiedliwione. Wobec tego, że skarga ta oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Za chybione uznać trzeba zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy – zarówno art. 141 § 4, jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. Zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku, natomiast zdanie drugie tego przepisu odpis się wyłącznie do sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku pozostałe zarzuty, które wskazywać miały na naruszenie przepisów postępowania. Przede wszystkim podnieść należy, że Sąd Administracyjny oceniając pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję nie dokonuje we własnym zakresie ustaleń faktycznych. Kontroluje jedynie, czy ustalenia ta poczynione zostały w postępowaniu administracyjnym zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że w postępowaniu zakończonym postanowieniem M. Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia[...]stycznia 2008 r. zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. przeprowadzono postępowanie wyjaśniające i nie naruszono także, w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. pozostałych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć trzeba, że stawiając omawiane zarzuty skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje w istocie dokonanych w postępowaniu administracyjnym ustaleń, a polemizuje z przeprowadzoną wykładnią przepisów prawa materialnego i neguje dopuszczalność ich zastosowania w niespornych okolicznościach niniejszej sprawy. Zarzut naruszenia art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia kary – mający w istocie charakter materialnoprawny – jest niezasadny. Prawidłowo Sąd uznał, że skoro kara za nielegalne przystąpienie do użytkowania stała się wymagalna najwcześniej z dniem 1 stycznia 2005 r., z chwilą kiedy zaczął obowiązywać przepis pozwalający taką karę nałożyć, a art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 69 ze zm.) wskazuje pięciokrotnie termin przedawnienia, to nie może być mowy, by upłynął on w niniejszej sprawie. Nie można także podzielić wyrażonego w skardze kasacyjnej poglądu zarzucającego Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane. W sprawie bezsporne jest, że inwestor przystąpił w 1999 r. do użytkowania sieci rozdzielczo-abonenckiej bez wymaganego przez obowiązujące wówczas przepisy zawiadomienia i wbrew zawartemu w decyzji pozwoleniu na budowę nr 105/96 wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta N. w dniu 4 marca 1996 r. zobowiązanemu do "zgłoszenia sieci do użytkowania zgodnie z obowiązującymi przepisami". Słusznie w tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że skoro w dacie wejścia w życie art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane w stosunku do obiektów, które powstały przed wejściem w życie nowelizacji Prawa budowlanego ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. to jest dniem 1 stycznia 2005 r., użytkowanie obiektu nie zostało zalegalizowane, to istniały podstawy do nałożenia kary. Sąd nie naruszył poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, Skoro zgodnie z tym ostatnim przepisem art. 1 pkt 24 lit.b/ tej ustawy w zakresie art. 57 ust. 7, w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. to w pełni uprawniony jest pogląd Sądu, że wyraźne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że regulacja odraczająca wejście w życie o siedem miesięcy art. 57 ust. 7 ustawy wskazuje, że zamiarem ustawodawcy było pozostawienie inwestorom, którzy dotychczas użytkowali obiekty budowlane bez wymaganego zgłoszenia, czasu na ich zalegalizowanie, w żadnym zaś razie nie ma podstaw by przyjąć, że dalsza eksploatacja takich obiektów jest wolna od kary. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że wymierzenie w niniejszym postępowaniu kary administracyjnej, które nastąpiło w oparciu o powołane przez organy przepisy obowiązujące w dacie rozpatrywania sprawy nie pozostawało w żadnym związku z istniejącą wcześniej sankcją za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego w postaci kary grzywny, która w niniejszej sprawie nie została zastosowana, mimo że nielegalne użytkowanie obiektu trwało od 1999 r. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu w oparciu o art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.