II SA/Kr 1063/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r, znak : [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala UZASADNIENIE W dniu 4 grudnia 2017 r. Starosta [...] decyzją Nr [...], znak: [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na inwestycję pn.: Przebudowa, rozbudowa istniejących budynków handlowo-usługowych (bezpośrednio przy granicy dz. ewid. nr [...] oraz bezpośrednio przy granicy dz. ewid. nr [...] - ścianami oddzielenia przeciwpożarowego REI 120) na dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] położonych w miejscowości C. D. przy ul. [...], wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastruktury technicznej obejmującej: instalacje: wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, co., wodnej, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznej; wewnętrzny układ komunikacyjny (droga dojazdowa zakończona placem manewrowym o wymiarach 15,50 m x 17,00 m dla dostawy, pełniąca również funkcję drogi p.poż. 60 miejsc postojowych dla samochodów osobowych - dostępne z drogi wojewódzkiej nr [...] od ulicy [...]), zjazd indywidualny z drogi gminnej nr [...], kanalizację opadową ze studniami kanalizacji deszczowej (w tym studniami chłonnymi), kanałami deszczowymi i wpustami ulicznymi, przebudowę linii napowietrznej NN, rozbiórkę dwóch istniejących budynków gospodarczych na dz. ewid. nr [...] oraz budynku mieszkalnego na dz. ewid. nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli : J. B., A. B., P. B. oraz A. P.. Wojewoda decyzją znak: [...] z 18 lipca 2018 r. uchylił pozwolenie na budowę Nr [...], znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Starosta [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku decyzją nr [...] z dnia 6 grudnia 2018 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla powyższej inwestycji. Od decyzji tej odwołanie wnieśli J. B., A. B., P. B., A. P.. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z 23 lipca 2019 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 ze zmianami) - zwanej dalej k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2019.1186 - j.t.). W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda przypomniał, że uchylając wydaną wcześniej w tej sprawie decyzję Starosty [...] [...] z 4 grudnia 2017 r., znak: [...] wytknięto, że organ pierwszej instancji nie zbadał zgodności projektowanej inwestycji z przepisem § 12 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu uchwalonego Uchwałą Rady Gminy w C. D. Nr [...] z dnia 30 maja 2003 r. (Dz.Urz.Woj. [...] z 21 lipca 2003 r. Nr [...], poz. 2408) zmienionego Uchwałą Nr [...] z dnia 2 grudnia 2008 r. (Dz.Urz.Woj.[...] z 15 grudnia 2008 r. Nr [...], poz. 6297), zwanym dalej mpzp. Wojewoda zwrócił ponadto uwagę, że przedstawiona przez projektanta analiza zacieniania budynku znajdującego się na działce nr [...] (str. [...]) nie jest wystarczająca oraz poddał w wątpliwość zakres przedmiotowej inwestycji, czy stanowi przebudowę w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] postanowieniem z 27 lipca 2018 r., znak: [...] wezwał o doprowadzenie do zgodności projektowanych rozwiązań z przepisem § 12 ust. 1 pkt 3 mpzp. Przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została w terenie oznaczonym symbolem "UCM", tereny te jak stanowi przepis § 17 mpzp przeznacza się na cele: 1) usług realizowanych w budynkach użyteczności publicznej lub w budynkach usługowo-mieszkaniowych, 2) zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej. Jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania terenu inwestycja stanowić będzie kontynuację istniejącej funkcji handlowo-usługowej. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 mpzp użyte w planie wyrażenia, w tym budynek użyteczności publicznej określają przepisy rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 ze zmianami). Przepis § 3 pkt 6 rozporządzenia określa, że przez budynek użyteczności publicznej - należy rozumieć; budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług pocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny. Z kolei, przepisem określającym warunki kształtowania zabudowy w odniesieniu do budynków użyteczności publicznej jest § 12 mpzp, który stanowi w ustępie 1 pkt 3: wysokość budynku nie powinna przekraczać 13 m. Definicja wysokości budynku zawarta w przepisach mpzp, tj. § 2 ust. 1 pkt 8: Ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o wysokości budynku - rozumie się przez to wysokość liczoną od rzędnej poziomu przyległego terenu do rzędnej kalenicy dachu budynku; jeżeli budynek położony jest na stoku, rzędną terenu mierzy się na osi rzutu budynku prostopadłej do linii spadku stoku. Jak wynika z analizy projektu budowlanego (w tym rysunki graficzne), wysokość budynku mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do poziomu górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, wynosi 11,99 m. Ponadto, ponad dachem mansardowym, od strony południowej, na tarasie technicznym, zaprojektowano blendę, której zadaniem ma być osłanianie kanałów wentylacyjnych oddymiania obiektu. Jak wskazuje projektant na str. 10 części opisowej projektu zagospodarowania terenu: jej maksymalna wysokość wyniesie 14,63 m. Wyjaśniono, że blenda maskująca zastosowana w przedmiotowej inwestycji nie stanowi elementu dachu, jest konstrukcyjnie odrębnym rozwiązaniem technicznym i w związku z tym nie będzie brana pod uwagę przy określeniu wysokości budynku, zgodnie z definicją zawartą w § 2 ust. 1 pkt 8 mpzp. Kolejny obowiązek nałożony na inwestora postanowieniem Starosty [...] z 27 lipca 2018 r., znak: [...] dotyczył przedłożenia analizy zacieniania budynku znajdującego się na działce nr [...], z uwzględnieniem obu dni równonocy (wiosennej - 21 marca oraz jesiennej - 21 września) oraz przedstawienia analizy przesłaniania przygotowanej zgodnie z zasadami, o których mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 ze zmianami). Zgodnie z ust. 4 § 13 odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Kwestia zabudowy śródmiejskiej została wyjaśniona w decyzji Wojewody z 18 lipca 2018 r., znak: [...], które obecnie zostało podtrzymane. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że zdaniem skarżących przedmiotowy teren nie stanowi zabudowy śródmiejskiej, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na terenie "UCM" takiej zabudowy, Wojewoda jeszcze raz zwrócił uwagę, że ustawodawca przewidział także sytuację, gdzie co prawda dany teren nie został określony w mpzp jako zabudowa śródmiejska, ale jeżeli stanowi on faktycznie funkcję śródmieścia, to należy go uznać za zabudowę śródmiejską. W toku postępowania odwoławczego, wobec dostrzeżonych przez organ drugiej instancji rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w projekcie zagospodarowania terenu, a na rzucie parteru, wezwano pełnomocnika inwestora o wyjaśnienie powyższej kwestii. W odpowiedzi na powyższe, projektant dokonał stosownej korekty na projekcie zagospodarowania terenu, dotyczącej odległości pomiędzy budynkami, które faktycznie wynoszą przy bramie wjazdowej - 2,38 m, a przy końcu istniejącego budynku - 2,45 m. Podkreślić należy, że powyższa korekta nie zmieniła faktycznie istniejącej odległości między granicą działek, w której usytuowano projektowany mur, a istniejącym budynkiem skarżących, a jedynie doprowadziła do zgodności z rysunkiem przedstawiającym rzut parteru na rysunku nr 2, na str. 2 części rysunkowej projektu budowlanego. W związku z usunięciem rozbieżności dotyczących odległości między projektowanym w linii granicy murem, a budynkiem istniejącym na działce skarżących, organ nie ma podstaw do kwestionowania odległości wskazanych przez projektanta, który odpowiada za zawartość projektu budowlanego, w tym wszystkich danych w nim określonych. Odnosząc się do zarzutu zawartego w piśmie J. B. z 2 lipca 2019 r., cyt.: "na jakiej podstawie stwierdzono wymiary pomiędzy budynkami, skoro nikt nigdy nie był i nie robiono żadnych pomiarów" wyjaśniono, że zgodnie z przepisem § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2018.1935 -t.j.): "Projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta". Przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych, sporządzonej w skali 1:500, wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w N. T. pod numerem: [...] w dniu 20 maja 2016 r., która zgodna jest z przepisem § 8 ust. 3 pkt 2 określającym jakie elementy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu powinny zostać zawarte na mapie, tj. m.in.: granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. A zatem, wymiary o których wspomina skarżący zostały ustalone na podstawie mapy do celów projektowych. Przechodząc do analizy przesłaniania budynku na działce [...] stwierdzono, że bryła projektowanego budynku została zaprojektowana w taki sposób, aby spełnić wymagania zawarte w § 13 i § 60 ww. rozporządzenia. Wojewoda poddał tę kwestię szczegółowej analizie. Przypomniano, że na stronie 20 projektu budowlanego wyjaśniono: "Bryła przedmiotowego budynku została zaprojektowana tak aby został spełniony przytoczony powyżej wymóg zapewnienia 1,5 godziny insolacji dla minimum jednego pokoju mieszkalnego w mieszkaniu wielopokojowym w budynku sąsiednim na działce nr [...] w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00-17:00 (załącznik nr [...] - Analiza nasłonecznienia)". Dalej skarżący podnoszą brak zgody na wjazd do inwestycji obok działki [...], stanowiącej ich własność. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że wzdłuż działki [...] projektuje się drogę wewnętrzną oraz zjazd indywidualny z działki drogowej nr [...] do działki nr [...] w miejscowości C. D.. Zaznaczono, że projektowany zjazd spełnia wymagania zawarte w piśmie Urzędu Gminy C. D. z 25 sierpnia 2016 r., znak: [...] Ponadto, jest to zjazd indywidualny, słusznie wskazał Starosta [...] w piśmie z 3 stycznia 2019 r., znak: [...], cyt.: "należy wyjaśnić, że główny wjazd do projektowanych stanowisk postojowych zlokalizowano od strony drogi wojewódzkiej (tył budynku) zaś od strony rynku zaprojektowano wjazd na teren inwestycji poprzez "drogę wewnętrzną" do stanowisk postojowych znajdujących się od strony drogi wojewódzkiej". W kolejnych punktach odwołania skarżący podnoszą brak ekspertyzy wytrzymałości starej ściany na granicy działek [...] oraz wyrażają wątpliwości czy budynek będący przedmiotem inwestycji wytrzyma ciężar nadbudowy. Organ zauważył, że w projekcie budowlanym znajduje się część konstrukcyjna zawierająca ekspertyzę o możliwości wykonania przebudowy i rozbudowy, sporządzona przez uprawnioną osobę. Jak wskazuje organ odwoławczy - kontrola prawidłowości wydanej decyzji w postępowaniu odwoławczym odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Inwestor jest zobowiązany zarówno decyzją, jak i rozwiązaniami zawartymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego prowadzenia robót budowlanych. W sytuacji jeżeli roboty budowlane wykonywane są nieprawidłowo lub niezgodnie z zasadami sztuki budowlanej tj. kiedy roboty budowlane prowadzone są w sposób mogący powodować między innymi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, organ nadzoru budowlanego jest właściwy do podjęcia stosownych działań. Kolejna obawa skarżących dotyczy szkodliwości spalin przejeżdżających samochodów drogą wewnętrzną. Wskazane przez odwołujących uciążliwości wpisane są w charakter miejsca i nie mogą mieć wpływu na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Organ zwrócił uwagę, że przedmiotowa inwestycja, jak i nieruchomość skarżących znajdują się obok stacji paliw, dookoła znajdują się budynki pełniące funkcje handlowe, bądź usługowe. Ponadto inwestycja nie należy do inwestycji mogących wpływać szkodliwie na środowisko. Skarżący nie wyrażają zgody na lokalizacje pieców olejowych i agregatów chłodniczych przy granicy z ich działką. Organ zauważył, że kotłownię olejową oraz magazyn na olej opałowy zaprojektowano w poziomie piwnicy w północno-zachodniej części projektowanego budynku, tj. po przeciwnej stronie budynku - w znacznym oddaleniu od istniejącego budynku zlokalizowanego na działce skarżących. Lokalizacja kotłowni olejowej została uwidoczniona w projekcie budowlanym, w części II, na str. 36, na rysunku oznaczonym: 1 KG. Z kolei, usytuowanie agregatów chłodniczych zostało przedstawione wtórnie ll-A, dot. części architektonicznej, na str. 6, na rys. nr [...] zatytułowanym "Rzut połaci dachowych" oraz na rys. 12 przedstawiającym elewację północno-wschodnią. Agregaty chłodnicze oraz centrale wentylacyjne znajdują się powyżej poziomu 8,80 m, czyli powyżej okien budynku zlokalizowanego na działce nr [...] . Jak wskazano w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, na stronie. 25, w punkcie dotyczącym rodzaju i zasięgu uciążliwości, cyt.: "Zaprojektowano osłony pod postacią ekranów akustycznych, okalających centrale wentylacyjne zlokalizowane na stropodachu budynku. Projektowane ekrany zostały dobrane tak, aby ograniczały poziom hałasu generowany przez urządzenia do poziomów dopuszczalnych dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej, czyli 55 dB dla pory dnia oraz 45 dB w nocy". Ponadto, stwierdzono, że ekrany akustyczne nie są zlokalizowane ponad poziom kalenicy dachu, więc nie będą wbrew twierdzeniom skarżących stanowiły dodatkowego elementu przysłaniającego. Następnie, odwołujący podnoszą rozbieżność w numeracji działki drogowej, tj. w decyzji Nr [...] z 4 grudnia 2017 r. Nr [...], znak: [...] pojawia się oznaczenie - [...],natomiast w zaskarżonej decyzji numer tej działki określono jako [...]. Jak wykazała analiza akt sprawy, powyższe wynika m.in. z obowiązku nałożonego na inwestora postanowieniem Starosty [...] z 27 lipca 2018 r., znak: [...], który nakazał w projekcie budowlanym skorygować numer działki drogowej, gdyż zgodnie z obowiązującą ewidencją gruntów i budynków działka nr [...] nie istnieje. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, w tym z dokumentu nazwanego "Zbiór danych bazy danych WGiB" wynika, że istnieją działki [...] oraz [...], czyli rzeczywiście działka o numerze [...] nie istnieje. Prawidłowe określenie działki zostało udokumentowane w dniu 28 września 2018 r. na projekcie zagospodarowania terenu przez uprawnionego geodetę, tj. Panią J. P., posiadającą uprawnienia o numerze [...]. Działka, na której zlokalizowana jest droga, z której poprowadzony zostanie zjazd do działki [...] zostało określona prawidłowo i posiada numer [...], co zgodne jest także z oświadczeniem Urzędu Gminy C. D. z 25 sierpnia 2016 r., znak: [...] Skarżący podnoszą pokrewieństwo między osobą podpisaną na powyższym oświadczeniu, a projektantką sporządzającego projekt budowlany przedmiotowej inwestycji. Wojewoda stwierdził, że powyższe pozostaje bez wpływu na sprawę. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji odniesiono się do pozostałych licznych zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Szczegółowo omówiono wszystkie te zarzuty wyjaśniając, dlaczego są bezzasadne. Następnie wskazano, że organ odwoławczy zauważył niespójności zawarte w tabelach dotyczących parametrów technicznych inwestycji w pierwotnej decyzji wydanej 4 grudnia 2017 r. oraz ocenianej decyzji z 6 grudnia 2018 r. Rozbieżności te dotyczą stanu istniejącego. Analiza projektu budowlanego i obu decyzji udzielających pozwolenia na budowę, wykazała iż w decyzji Starosty [...] Nr [...] z 4 grudnia 2017 r., znak: [...] był błąd dotyczący parametrów stanu istniejącego przedmiotowej inwestycji. Natomiast, oceniana decyzja Nr [...] z dnia 6 grudnia 2018 r., znak: [...] jest spójna z danymi zawartymi w tabeli w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, na str. 9. Organ zauważył ponadto, że projektant w dniu 11 października 2018 r. dokonał uzupełnień projektu budowlanego, w tym przedłożył nowe oświadczenia projektantów oraz aktualne wypisy przynależności do izby. Dalej szczegółowo omówiono zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz pozostałymi przepisami prawa. Analiza akt sprawy wykazała, że projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia i opinie. Ponadto, do projektu budowlanego (str. 43-49), zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3, załączona jest informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. B., zarzucając jej : 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 77 k.p.a. przez błędne ustalenie przez Organ, iż miejsce gdzie ma zostać zlokalizowana inwestycja jest położone w zabudowie śródmiejskiej. 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.P.A. poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego w sytuacji sporu co do okoliczności, iż zabudowa znajdująca się na ul. [...] w miejscowości C. D. odpowiada cechom zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu przepisów § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w konsekwencji: 3. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. § 13 ust. 4 w zw. z § 57 w zw. § 60 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania, iż projektowana inwestycja znajduje się obszarze zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt. 1 Rozporządzenia 4. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) w zw. z art. 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego, mimo że usytuowanie i konstrukcja projektowanych obiektów pozbawi lokale mieszkalne znajdujące się w projektowanych budynkach, położonych na nieruchomościach sąsiednich odpowiedniego dostępu do oświetlenia dziennego. 5. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt. 1 poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącego organ odwoławczy podejmując merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie wyjaśnił prawidłowo wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zatem nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości. Stanowisko organu odwoławczego, że obszar planowanej inwestycji oraz działek z nią sąsiadujących ma charakter zabudowy śródmiejskiej należy ocenić jako dowolne, albowiem nie znajduje ono potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. To organ rozstrzyga o zakwalifikowaniu danego obszaru do zabudowy śródmiejskiej, w oparciu o wszelkie możliwe - dostępne i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia - dowody. W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec przedłożenia przez inwestora opinii dotyczącej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. D. z dnia 16.10.2017 r. sporządzonej przez mgra inż. J. B.- zwłaszcza w sytuacji kwestionowania jej przez strony postępowania oraz w sytuacji wydawanych przez Wójta Gminy C. D. sprzecznych z nią stanowisk, organ odwoławczy powinien był skorzystać z opinii biegłego, czego nie uczynił. Skarżący podnosi również, iż w żadnym z punktów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajduje się odniesienie do zabudowy śródmiejskiej na ul. [...] w miejscowości C. D., a samo stwierdzenie Organu, odwołujące się do historii miejscowości nie jest wystarczające aby uznać teren inwestycji za miejsce zlokalizowane w obszarze zabudowy śródmiejskiej. W decyzji brak jest przekonującego uzasadnienia spełnienia wszelkich przesłanek uzasadniających istnienie zabudowy śródmiejskiej na ul. [...] we wsi C. D.. Analizując zabudowę w miejscowości [...] na ul. [...] można dostrzec mieszany charakter zabudowy - nie tylko zwartą bez możliwości dalszych inwestycji ale również na ul. [...] znajdują się budynki mieszkalne i domy jednorodzinne co nie odpowiada w ocenie skarżącego zabudowie śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższym cała analiza przesłaniania opiera się na błędnych założeniach, że w stosunku do inwestycji należy stosować przepisy § 13 ust. 1 i w konsekwencji należałoby stwierdzić, iż projektowana inwestycja nie spełnia tych wymagań. W związku z powyższym wyliczenia Organu II Instancji znajdujące się na str. 7 zaskarżanej decyzji przez błędne założenie istnienia zabudowy śródmiejskiej zawierają błąd, a prawidłowe zastosowanie przepisów rozporządzenia skutkowałoby wydaniem decyzji o braku zatwierdzenia projektu budowlanego z uwagi na niespełnienie przesłanek § 13 ust. 1 rozporządzenia. Dodatkowo zarzucono, że sam Organ ustalił, iż na dz. ewid. [...] znajduje się budynek jednorodzinny, wielopokojowy. W związku z powyższym istnienie takiego budynku na ul. [...], świadczy iż nie można kategorycznie stwierdzić, iż teren inwestycji, oraz okalające go nieruchomości znajdują się w zwartej zabudowie śródmiejskiej, skoro sam Organ ustala, iż bezpośrednio przy granicy inwestycji znajdują się budynki jednorodzinne, (str. 8 zaskarżanej decyzji). Ponadto utrzymanie w mocy decyzji Organu I Instancji i zatwierdzenie projektu budowlanego jest wedle Skarżącego błędne, ponieważ usytuowanie i konstrukcja projektowanych obiektów pozbawi lokale, położone na nieruchomościach sąsiednich (zwłaszcza na dz. ewid. [...] należącej do Skarżącego) odpowiedniego dostępu do oświetlenia dziennego. Również konsekwencją błędnego przyjęcia, że inwestycja i działki stron znajdują się w obszarze zabudowy śródmiejskiej było błędne zastosowanie § 60 ust. 3 Rozporządzenia. Organ II instancji zdaniem skarżącego powielił wszystkie błędy organu I instancji, dlatego też naruszył przepisy postępowania tj. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymując decyzję Starosty [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Skarżący koncentruje się przede wszystkim na zarzucie błędnego przyjęcia, że teren inwestycji stanowi "zabudowę śródmiejską". Ocena tej kwestii ma bardzo daleko idące konsekwencje, bowiem zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w takim przypadku odległości, od istniejących budynków, ustalone ogólnie w ust. 1 § 13, mogą być zmniejszone nawet o połowę. Sąd całkowicie podziela ocenę tej kwestii dokonaną w zaskarżonej decyzji. Tytułem przypomnienia należy wskazać, że definicja "zabudowy śródmiejskiej" znajduje się w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Obecne brzmienie tego przepisu zostało nadane przez § 1 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2285) - który to przepis wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Jednakże w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego stosuje się przepisy dotychczasowe. W kontrolowanej sprawie postępowanie zostało niewątpliwie wszczęte przed tą datą, a zatem zastosowanie znajduje przepis § 3 pkt 1 rozporządzenia w brzmieniu: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie śródmiejskiej - należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Przede wszystkim należy wykluczyć możliwość zlecania opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy istniejąca na rynku w C. D. zabudowa spełnia warunki określone w tym przepisie. Skoro istnieje definicja legalna pojęcia "zabudowa śródmiejska", to ocena, czy istniejąca zabudowa ma taki charakter, czy też nie - jest zadaniem organów administracji wydających decyzje. To organy prowadzące postępowanie dokonują interpretacji przepisów, które w sprawie mają zastosowanie oraz subsumpcji ustalonego stanu faktycznego. Nie ma w tym wypadku mowy o konieczności posiadania wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a w konsekwencji również brak jest podstaw do powoływania biegłego na okoliczność charakteru zabudowy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. II OSK 191/15 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: "Istota sporu sprowadza się zatem do tego, czy przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracyjny oceniając kwestię spełnienia norm nasłonecznienia mógł rozstrzygnięcie w tym zakresie oprzeć jedynie na analizie nasłonecznienia przedstawionej przez inwestora, czy też winien był powołać biegłego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Projektowana zabudowa winna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. (...) Obowiązek wykazania, że powyższe wymogi zostały spełnione spoczywa zatem na inwestorze, a nie na organie administracyjnym. To inwestor musi wykazać spełnienie omawianych wymogów, a jeżeli tego nie uczyni, nie uzyska decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w takiej sytuacji nie będzie zastępował inwestora i uzupełniał za niego niezbędnych wymogów. W rozpatrywanej sprawie przedstawiony przez inwestora projekt zawierał dane spełniające powyższe wymogi. Nie było więc żadnych podstaw do powoływania biegłego". Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2018 r., sygn. II OSK 2442/16 – również dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych. W wyroku tym dokonano wykładni pojęcia "zabudowa śródmiejska" wskazując: "(...) termin "zabudowa śródmiejska", zdefiniowany w § 3 pkt. 1 cyt. rozporządzenia, bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, co oznacza, że prawodawca rozporządzeniowy odwołuje się nie do kryterium formalno/nominalnego (położenia na terenie dzielnicy [...]" lub terenu miejskiego ściśle centralnego), lecz do kryterium funkcji zabudowy, która – zgodnie z dalszą częścią definicji – ma "faktycznie" lub "planistycznie" (zgodnie z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Z definicji tej wynika zatem szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej, która obejmuje nie tylko jeden teren centralny miasta (zazwyczaj w mniejszych miastach), lecz także wielość "terenów centrotwórczych" w dzielnicach miast". Trzeba się zgodzić, że mający zastosowanie przepis rozporządzenia kładł nacisk na faktyczne zagospodarowanie i funkcję terenu. Obecne brzmienie tego przepisu z kolei wymaga dodatkowo formalnego zakwalifikowana zabudowy jako śródmiejskiej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, względnie w studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W tym kontekście trzeba mieć na uwadze zastosowane w poprzednim brzmieniu przepisu pojęcia: "zgrupowanie intensywnej zabudowy", "obszar funkcjonalnego śródmieścia", "faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta". W ocenie Sądu wszystkie te warunki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Mowa jest o samym centrum C. D. , zabudowa planowana jest przy ul. [...]. Istniejąca zabudowa tego terenu jest intensywna, a teren niewątpliwie pełni funkcję śródmieścia. Zatem zarzuty skargi, iż Rada Gminy nie uchwaliła w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że w C. D. jest śródmieście lub dzielnica miejska, ani też, że Rynek jest śródmieściem – są bezzasadne. W świetle poprzedniego brzmienia § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogła mieć znaczenie, jednakże nie była rozstrzygająca. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że kwestia oceny, czy w okolicznościach tej sprawy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską została przeanalizowana już w poprzednio wydanej kasatoryjnej decyzji Wojewody z 18 lipca 2018 r. Stwierdzono wówczas: "Wedle przepisu § 17 mpzp tereny te przeznacza się na cele: usług realizowanych w budynkach użyteczności publicznej lub w budynkach usługowo-mieszkaniowych, lub zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej. Jak wskazano w punkcie 3 powyższego przepisu: Zaleca się kształtowanie zabudowy w układzie zwartym, pierzejowym. z wykorzystaniem parterów budynków na cele usługowe. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że cyt.: Tereny "UCM" zostały wyznaczone jedynie w obrębie ścisłego centrum C. D. , okalającym rynek ze zwartą zabudową pierzejową. Na str. 19 części opisowej projektu zagospodarowania terenu projektant wyjaśnił, że C. D. posiada zabudowę śródmiejską, wynikającą z historycznego układu centrum i posiadanych niegdyś praw miejskich. Zdaniem Wojewody należy uznać, że zacieniany budynek skarżących zlokalizowany jest w zabudowie pierzejowej, w terenie położonym w środku ciężkości układu komunikacyjnego miasta, na którym znajdują się okołomiejskie zespoły usługowe, a zatem jest to zabudowa śródmiejska, dla której dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny w dniach równonocy (§ 60 ust. 3 ww rozporządzenia) oraz zmniejszenie nie więcej niż o połowę odległości budynku mającego pomieszczenia na pobyt ludzi od innych obiektów (§ 13 ust. 4 ww rozporządzenia)". Żadna ze stron nie zaskarżyła wówczas tej decyzji, a tym samym nie zakwestionowano przytoczonego wyżej stanowiska. Skarżący podnosi, że "inwestycja Inwestora nie znajduje się na terytorium miasta lecz wsi" – co jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podobnie o charakterze zabudowy z punktu widzenia zakwalifikowania jej jako śródmiejską nie decyduje to, czy na danym terenie znajduje się budynek jednorodzinny, wielopokojowy (dz. nr [...]). Konsekwencją przyjęcia, że mamy do czynienia z zabudową śródmiejską było obniżenie norm nasłonecznienia. Analizę tej kwestii organ przeprowadził w sposób skrupulatny i niebudzący wątpliwości. Także pozostałe, nieobjęte zarzutami skargi kwestie organy obu instancji wyjaśniły dokładnie, a Wojewoda bardzo szczegółowo omówił je w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie budzi więc wątpliwości, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.