III SA/Kr 752/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2008 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...], nr [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] nr [...], nakładającą na A. Z. karę pieniężną za wykonanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, oraz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, w wysokości łącznej 5000 złotych. A. Z. wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek uzasadnił tym, że wykonanie decyzji spowoduje bardzo poważne konsekwencje finansowe i osobiste. Skarżący jest rencistą, ma na utrzymaniu dziecko w wieku szkolnym, a w związku z tym ponosi znaczne wydatki na pomoce szkolne oraz podręczniki. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa o zasiłku. Po zaprzestaniu działalności gospodarczej renta jest jedynym źródłem utrzymania dla całej rodziny. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Postanowienia o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie takiego niebezpieczeństwa spoczywa na stronie, która w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na możliwość zaistnienia przesłanek, o jakich mowa w powołanym przepisie. Wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie jest obligatoryjne. Sąd nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji nawet w przypadku spełnienia przesłanek przewidzianych przez artykuł 61 p.p.s.a. W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na wysokość kary, źródeł utrzymania i ilości osób pozostających na utrzymaniu skarżącego. Dlatego też, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie wyżej powołanych przepisów.