II OSK 2781/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant sekretarz sądowy Artur Patalan po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. W. i T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 120/18 w sprawie ze skargi D. W. i T. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 120/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. W. i T. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego gazu skroplonego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wnieśli D. W. i T. W. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 24 ust. 1 i art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1501 ze zm.) – specustawa gazowa – poprzez przyjęcie, że decyzja lokalizacyjna, która ma wywołać skutek, o którym mowa w ww. przepisie, to jest zapewnienie inwestorowi prawa wejścia na teren nieruchomości może być wydana po rozpoczęciu robót budowlanych, 2) art. 20 ust. 3 specustawy gazowej poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że brak jest podstaw do objęcia nieruchomości skarżących kasacyjnie skutkiem określonym w tym przepisie, 3) art. 1 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd w sposób właściwy kontroli zaskarżonej decyzji, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z ww. przepisami prawa materialnego poprzez oddalenie skargi zasługującej na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ wskazanych przepisów, 5) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez utrzymanie decyzji w zakresie opisanym w wyroku oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018, poz. 1302 z zm., dalej jako P.p.s.a.)), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez D. W. i T. W. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1501 ze zm.) – zarzut nr 1. Ww. przepis stanowi, że w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wskazanych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z konserwacją lub usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepisy art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Skarżący kasacyjnie podnoszą, że decyzja zapewniająca inwestorowi prawo wejścia na teren nieruchomości w celu realizacji inwestycji powinna być prawomocna i ostateczna. Zdaniem NSA, pogląd ten nie uwzględnia jednak faktu, że zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu decyzje administracyjne, o których mowa w tej ustawie, podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Jest to rygor natychmiastowej wykonalności wynikający z mocy prawa. Inwestor nie musi tym samym oczekiwać z rozpoczęciem robót budowlanych do czasu, gdy decyzja stanie się ostateczna. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (zarzut nr 2), który stanowi, że nieruchomości znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji w zakresie wskazanym w art. 10 ust. 1 pkt 7, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu stała się ostateczna, za odszkodowaniem. Argumentacja skarżących kasacyjnie mająca przemawiać za zasadnością naruszenia ww. przepisów sprowadza się w istocie do twierdzenia, że w związku z budową gazociągu cała należąca do nich działka powinna zostać przejęta na rzecz Skarbu Państwa. W ocenie skarżących kasacyjnie zrealizowanie inwestycji powoduje, że działka, którą nabyli w celach rekreacji i wypoczynku nie nadaje się do wykorzystania w tym celu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podzielić należy argumentację Sądu I instancji dotyczącą tej kwestii (str. 17 i 18 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). Niemożność dotychczasowego sposobu korzystania z działki wynika z subiektywnych odczuć skarżących kasacyjnie wywołanych świadomością, że w pobliżu tej działki przebiega gazociąg. Odczucia te nie mogą jednak skutkować powstaniem po stronie inwestora obowiązku przejęcia całej działki. Obiektywnie istniejące okoliczności nie dają bowiem podstaw do przyjęcia, że działka utraciła walor działki rekreacyjnej. Prawne ograniczenie możliwości korzystania dotyczy tylko nieznacznej powierzchni działki to jest około 20 m2. Pozostała część działki w może być natomiast nadal wykorzystywana na cele rekreacyjne. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. (zarzut nr 3) nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Artykuł 1 P.p.s.a. definiuje pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej, której rozstrzygniecie leży w kompetencji sądu administracyjnego. Naruszenie tego przepisu przez sąd pierwszej instancji może zachodzić wówczas, gdy sąd ten wyda orzeczenie w sprawie, która nie leży w jego kompetencji. To, czy dokonana przez sąd ocena legalności zaskarżonego aktu była prawidłowa, czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu (Wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1275/15 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Pogląd wyrażony w tym orzeczeniu należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Analogicznie ocenić należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (wyrok NSA z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt I FSK 743/16 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Pogląd wyrażony w tym orzeczeniu również należy w pełni podzielić i ma ona również zastosowanie w niniejszej sprawie. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. (zarzuty nr 4 i 5). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy administracji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Dokonując oceny materiału dowodowego organy administracji nie naruszyły zasad logiki, jak również ocena ta nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym. Tym samym zasadnie organy administracji uznały, że zebrane dowody były przydatne do dokonania ustaleń faktycznych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji oddalając skargę naruszył ww. przepisy K.p.a. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut nr 3). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Sąd I instancji należycie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku argumenty pozwalają na odtworzenie motywów, którymi Sąd kierował się wydając zaskarżony wyrok oraz ocenę prawidłowości zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska. W uzasadnieniu wyroku wskazane zostały też przepisy, które były podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.