II SA/Kr 1438/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie WSA Małgorzata Łoboz WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.J. i A.J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia '13 października 2022r. znak Wl- 1.7840.14.16.2021.MA) w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę skargę oddala. UZASADNIENIE Decyzją nr 530/17 z dnia 3 października 2017 r., znak: WA.6740.1.452.2017.MG, Starosta Suski zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i T. F. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Decyzja stała się ostateczna 25 października 2017 r. W dniu 24 sierpnia 2018 r. wpłynął wniosek B. J. i A. J. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Ponadto wskazali, że szerokość drogi gminnej o nr. ewid.[...] wynosi 2,2 m, zatem nie spełnia ona wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) oraz że w momencie rozpoczęcia robót budowlanych przez inwestora, zajeżdżana będzie działka nr [...] będąca ich własnością, a inwestor nie uzyskał od nich zgody na korzystanie z tej działki. Po wznowieniu postępowania w dniu 15 października 2018 r. oraz wydaniu przez Starostę Suskiego dwóch decyzji z dnia 18 grudnia 2018 r. oraz z dnia 1 sierpnia 2019 r., uchylonych przez Wojewodę Małopolskiego decyzjami z dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz z dnia 15 kwietnia 2021 r., Starosta Suski wydał w dniu 28 czerwca 2021 r. decyzję znak WA.6740.3.5.2018.AWS, którą odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 3 października 2017 r. Organ I instancji stwierdził, że choć wnioskodawcom faktycznie przysługiwał status strony w przedmiotowym postępowaniu, to w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zarzuty dotyczące dostępu działki inwestycji do drogi oraz konieczność urządzenia tej drogi, które to roboty nie wchodzą w zakres robót objętych przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie przedmiotowej inwestycji. Podobnie ma się sytuacja z koniecznością przeprowadzenia w tym terenie infrastruktury technicznej (przyłączy) również nie objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 146 § 2 kpa poprzez jego zastosowanie, mimo że strony bez własnej winy nie uczestniczyły w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym ich nieruchomości, co oznaczało, że z naruszeniem art. 7 kpa nie rozważono ich słusznego interesu, a tym samym we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 kpa; 2) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez brak rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zapadłaby taka sama decyzja w okolicznościach, gdy w dniu 5 września 2019 r. inwestorzy przedłożyli 4 egzemplarze zamiennego projektu budowlanego, co winno skutkować uznaniem, iż dotychczasowa decyzja nie uwzględnia zmian objętych projektem zamiennym oraz na błędne przyjęcie, że przeprowadzenie w terenie przyłączy nie jest objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, podczas gdy sentencja decyzji nr 530/17 świadczy o tym, że będą one realizowane w ramach udzielonego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in. na błędne ustalenia dotyczące dostępu inwestycji do drogi publicznej, a ponadto wskazali, że organ I instancji nie dokonał oględzin szlaku drogi koniecznej, ustanowionej aktem notarialnym z 22 maja 2017 r., gdyż nie jest on utwardzony i w przypadku dużych opadów jest on nieprzejezdny. Powołali się również na opinię architekta, z której wynika, że konieczne jest urządzenie szlaku drogi po służebności. W wyniku odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 października 2022 r. znak sprawy WI-I.7840.14.16.2021.MA uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził, że decyzja Starosty Suskiego nr 530/17 z 3 października 2017 r., znak: WA.6740.1.452.2017.MG została wydana z naruszeniem prawa tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, czyli zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, niemniej jednak odmówił jej uchylenia ze względu na istnienie przesłanek wskazanych w art. 146 § 2 kpa, a mianowicie wobec stwierdzenia, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżącym winien przysługiwać przymiot strony postępowania w postępowaniu o zatwierdzenie kwestionowanego przez nich projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z racji tego, że droga dojazdowa do spornej inwestycji wymaga urządzenia. Brak uznania za stronę postępowania wnioskodawców w postępowaniu zakończonym przedmiotowym pozwoleniem na budowę stanowił naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2021.2351 ze zm.), zwanej dalej P.b., co jednocześnie przesądziło o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wynikiem tej oceny, było stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Jednocześnie, Wojewoda doszedł jednak do wniosku, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Przeprowadzona analiza doprowadziła organ do wniosku o zgodności projektowanej inwestycji z zapisami planu oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, którym powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ uznał, że sporna inwestycja jest zgodna z obowiązującym na dzień wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Stryszawa zatwierdzonego uchwałą nr XIII/102/16 Rady Gminy w Stryszawie z dnia 29 stycznia 2016 r. – opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego poz. 1125 z dnia 12 lutego 2016 r. Planowana inwestycja znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem 49MNU1 tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Projekt jest również zgodny z założeniami planu jeśli chodzi o powierzchnię biologicznie czynną, wskaźnika intensywności zabudowy, wysokości budynku i podmurówki, realizację dachu i zapewnienia miejsca postojowego. Inwestycja spełnia również warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2015.1422) co do odległości od granicy działek, przesłaniania, nasłonecznienia, lokalizacji miejsca postojowego od granicy działki, odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Analizowane zamierzenie budowlane nie należy też do przedsięwzięć mających ujemny wpływ na środowisko. Zdaniem organu inwestycja spełnia przesłanki zawarte w § 14 cyt. rozporządzenia, który stanowi o właściwym dostępie do drogi publicznej precyzując, że nie może on być mniejszy niż 3 m. W przedmiotowej sprawie dojazd do działki inwestycyjnej zapewniony został poprzez służebność gruntową przechodu i przejazdu pasem szer. 3 m ustanowioną w północno-wschodnich częściach działek nr [...], [...], [...], [...], [...], począwszy od drogi będącej własnością gminy, tj. działki nr [...]. W kwestii dojazdu do planowanej inwestycji wzdłuż działki [...] wyjaśniono, że będzie się on odbywał po działce nr [...] tj. przez działkę drogową należącą do Gminy Stryszawa, co oznacza, że jest to droga ogólnodostępna, a do badania parametrów drogi gminnej organ nie ma uprawnień. Co więcej organ wojewódzki zwrócił uwagę na jeszcze jedną okoliczność, która co prawda zaistniała po wydanym pozwoleniu na budowę, niemniej jednak przesądza o prawnym dostępie działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Mianowicie, w dniu 17 czerwca 2019 r. inwestorzy zakupili nieruchomość składającą się z działki nr [...]. Dla każdoczesnych właścicieli tej działki została ustanowiona służebność drogi po całej działce ewid. nr [...]. Oznacza to, że uprawnienia do korzystania z działki nr [...] przeszły na inwestorów. Analizując kwestię dostępu faktycznego do drogi publicznej organ odwoławczy ocenił, że zagospodarowanie działki inwestycyjnej w sposób określony w przedmiotowym pozwoleniu na budowę wymaga urządzenia pasa służebnego. Urządzenie tego pasa znajduje się jednak poza zakresem pozwolenia na budowę, o którym decyduje inwestor. Brak objęcia urządzenia drogi dojazdowej zakresem inwestycji nie jest wadą zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu inwestor przedłożył do wniosku o pozwolenie na budowę wszelkie wymagane dokumenty, a projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Charakter spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła powodować uciążliwości, czy zagrożenia dla innych nieruchomości, ani też nie ogranicza ich pod względem zagospodarowania. Odnosząc się do zarzutu, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję pominął fakt, iż w dniu 5 września 2019 r. inwestorzy przedłożyli 4 egzemplarze zamiennego projektu budowlanego, co winno skutkować uznaniem, iż dotychczasowa decyzja nie uwzględnia zmian objętych projektem zamiennym, wyjaśniono, że zamienny projekt zagospodarowania działki był załącznikiem do decyzji Starosty Suskiego z dnia 1 sierpnia 2019 r. znak: WA.6740.3.5.2018.AWS. Decyzja ta, której załącznikiem był ww. projekt, została następnie wyeliminowana z obiegu prawnego, decyzją Wojewody Małopolskiego z 14 grudnia 2019 r. znak: WI-I.7840.14.16.2019.JL. Za bezzasadny uznano zarzut, błędnego przyjęcia, że przeprowadzenie w terenie przyłączy nie jest objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, podczas gdy sentencja decyzji nr [...] świadczy o tym, że będą one realizowane w ramach udzielonego pozwolenia na budowę. W sentencji decyzji nie ma bowiem mowy o przyłączach, ujęte są jedynie instalacje wod.-kan., co. i elektryczna, a nie przyłącza. Jak wskazano w projekcie budowlanym, poszczególne przyłącza będą realizowane według odrębnej procedury. Od powyższej decyzji B. J. i A. J. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucili: 1) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że teren inwestycji posiada prawny dostęp do drogi publicznej o wymaganej szerokości 3 m, podczas gdy prawny dostęp posiada inna nieruchomość inwestorów składająca się z działki nr [...], objęta odrębną księgą wieczystą, a działka nr [...] nie jest objęta inwestycją i została nabyta 2 lata po wydaniu pozwolenia na budowę, 2) naruszenie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, mimo iż organ był zobowiązany wydać postanowienie i zobowiązać inwestorów do wykazania zgodności inwestycji z przepisami prawa dot. szerokości drogi dojazdowej, choćby dla służb ratunkowych, 3) naruszenie § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że inwestycja ma zapewniony prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej o szerokości 3 m, a tym samym spełnione są warunki techniczne, 4) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Wojewodę Małopolskiego do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej, jak również konieczności wykonania prac związanych z urządzeniem drogi dojazdowej; 5) naruszenie art. 146 § 2 kpa poprzez bezzasadną odmowę uchylenia decyzji i przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; 6) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy dotychczasowa decyzja nie uwzględnia warunków technicznych dotyczących drogi dojazdowej do inwestycji. W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z póź. zm. - dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: kpa). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a3, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2021, teza 1). Zgodnie z art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Art. 146 § 2 kpa stanowi z kolei, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W przedmiotowej sprawie skarżący objęli żądaniem wznowienia postępowania przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, twierdząc, że bezpodstawnie zostali pominięci w postępowaniu, choć przysługiwał im status strony. Powyższy zarzut został uznany przez organy obu instancji za słuszny. W dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, dojazd do inwestycji miał przebiegać po działce należącej do skarżących, zgodnie z ustanowioną służebnością gruntową. Wobec faktu, że droga ta wymagała jednak urządzenia, wyeliminowanie skarżących z postępowania administracyjnego było naruszeniem art. 28 ust. 2 P.b., co przesądza o zrealizowaniu przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Stwierdzenie, że w analizowanym postępowaniu doszło do powyższego naruszenia, nie inklinuje jeszcze konieczności uchylenia decyzji ostatecznej, nie może ona być bowiem wyeliminowana z porządku prawnego w sytuacji, gdyby po wznowieniu miała zapaść taka sama decyzja. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, pomimo pominięcia skarżących w toku postępowania, decyzja ostateczna nie podlega uchyleniu, jeżeli w wyniku wznowienia należałoby ponownie zatwierdzić projekt budowlany i wydać inwestorom pozwolenie na budowę. W opinii Sądu organ odwoławczy słusznie doszedł do wniosku, że z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Merytoryczna analiza przedłożonego projektu prowadzi do wniosku, że jest on poprawny pod względem formalnym. Zawiera wszelkie wymagane dokumenty, w tym oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem. Został sporządzony przez uprawnioną do tego osobę, która oświadczyła, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, przez co pełną odpowiedzialność za prawidłowość projektu ponosi jego autor. Sporna inwestycja nie narusza także zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na terenie inwestycji, miejscowy plan przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, a przedmiotem inwestycji jest właśnie budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Projekt jest zgodny z założeniami planu w szczególności jeśli chodzi o wymaganą wielkość powierzchni biologicznie czynnej, nie przekracza wskaźników intensywności zabudowy, dopuszczalnej wysokości budynku i podmurówki oraz uwzględnia zapisy planu dotyczące kształtu dachu. Inwestycja spełnia również warunki określone w cyt. rozporządzeniu dotyczące odległości od granicy działek, przesłaniania, nasłonecznienia, lokalizacji miejsca postojowego od granicy działki, odprowadzania wód opadowych i roztopowych. W przedmiotowej sprawie zasadniczym zarzutem skarżących była kwestia właściwego dostępu do drogi, który zgodnie z § 14 cyt. rozporządzenia nie może być mniejszy niż 3 m. Początkowo inwestorzy zakładali, że dojazd do działki inwestycyjnej odbywał się będzie dzięki ustanowionej służebności przechodu i przejazdu, ustanowionej w północno-wschodnich częściach działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] oraz po gminnej drodze, stanowiącej działkę nr [...]. Zdaniem skarżących, powyższy szlak jest zbyt wąski, nie stanowi odpowiedniego dojazdu, chociażby dla służb ratunkowych, w razie opadów jest całkowicie nieprzejezdny i wymaga utwardzenia. Na dowolne urządzenie pasa drogowego skarżący się jednak nie zgadzają ze względu na problemy z osuwaniem ziemi i odwodnieniem, a spór ten znalazł się w sądzie cywilnym i czeka na rozstrzygnięcie. Organ stwierdził, że w związku z tym, iż droga biegnąca po działce nr [...] stanowi ogólnodostępną drogę gminną, nie jest upoważniony do badania jej parametrów. W opinii Sądu powyższe stwierdzenie znajduje potwierdzenie w § 14 ust. 1 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że "do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m." Z powyższego zapisu wynika zatem, że organ budowlany zobowiązany jest do badania parametrów dojazdu do drogi publicznej, a nie samej drogi publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 1 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/21). Niemiej jednak powyższe zagadnienie straciło kluczowe znaczenie w związku z tym, że inwestorzy w dniu 17 czerwca 2019 r. nabyli działkę nr [...], na której ustanowiona jest służebność drogi koniecznej po całej działce ewid. nr [...]. Tym samym dojazd do działki inwestycyjnej stanowi obecnie pas gruntu o szerokości 3 m, a zatem jest zgodny z wytycznymi rozporządzenia. Skarżący zarzucali, że służebność przejazdu nie jest ustanowiona dla działki inwestycyjnej, lecz dla sąsiedniej działki nr [...]. Wobec tego jednak, że obydwie te działki znajdują się obecnie w ręku inwestora, to spełniona została przesłanka zarówno prawnego, jak i faktycznego dostępu do drogi publicznej. Nie ma podstawy, aby wymagać od inwestorów ustanowienia dla działki inwestycyjnej służebności drogi koniecznej na innej działce, stanowiącej również ich własność. Należy podkreślić, że organ bada spełnienie zgodność planu z zapisami planu oraz innymi przepisami na dzień wydania pozwolenia na budowę. Celem tego postępowania nie jest zaś zabezpieczenie, aby ta zgodność była zachowana również w przyszłości, w tym przypadku, aby zabezpieczyć dojazd do działki inwestycyjnej w sytuacji, gdyby inwestorzy wyzbyli się działki władnącej służebnością. Fakt, że droga dojazdowa będzie wymagała urządzenia, również wbrew twierdzeniom skarżących nie stanowi powodu do uchylenia wydanego pozwolenia na budowę. Jak słusznie zauważył Wojewoda, to wnioskodawca definiuje zakres swojego wniosku, a brak objęcia tym wnioskiem prac związanych z budową drogi, a co za tym idzie również kwestionowaną decyzją, nie świadczy o wadzie wydanego pozwolenia na budowę. Podsumowując organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że sporna inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, m.in., że działka inwestycyjna posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej. W tej sytuacji Wojewoda słusznie doszedł do wniosku, że pomimo ewidentnego uchybienia procesowego, jakim było wyeliminowanie skarżących z kręgu stron postępowania, ostatecznej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie można było uchylić, bowiem w ramach ponownego rozpoznania sprawy wnioskowane pozwolenie znów byłoby udzielone. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.