II GSK 1311/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. T. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1563/22 w sprawie ze skarg S. T. Sp. z o.o. w K. na decyzje Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 10 października 2022 r., nr 32/2022 i z dnia 11 października 2022 r., nr 36/2022 w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu bez wymaganego zezwolenia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 lutego 2023 r., oddalił skargi S. T. sp. z o.o. w K. na decyzje Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 10 października 2022 r. i 11 października 2022 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu bez wymaganego zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: w wyniku przeprowadzonych w dniu 5 i 9 lipca 2022 r. kontroli autobusu o nr rej. [...], podczas odprawy granicznej na kierunku wyjazdowym z Polski do Ukrainy stwierdzono, że kierowcy przewoźnika wykonujący międzynarodowy transport drogowy osób nie posiadali aktualnego (ważnego) zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym osób. Okazane zezwolenie nr [...] miało ważność od dnia 25 lipca 2019 r. do 11 maja 2022 r. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Medyce z dnia 5 i 13 września 2022 r., którymi nałożono na spółkę kary pieniężne po 8.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia. Organ stwierdził, że termin ważności okazanego zezwolenia nie uległ wydłużeniu na mocy art. 12 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. o szczególnych regulacjach w zakresie transportu gospodarki morskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy (Dz. U. z 2022 r., poz. 684, dalej: ustawa o szczególnych regulacjach). Brak zezwolenia wyczerpał znamiona naruszenia określonego w l.p. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180, dalej: u.t.d.). Objętymi skargami decyzjami Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ wskazał, że kierowcy podczas przeprowadzonych kontrolo okazali wypis z zezwolenia, które utraciło ważność. Przewoźnik posiadał licencję dotyczącą międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób, z datą ważności od dnia 8 maja 2019 r. do dnia 7 maja 2029 r. Zdaniem organu odwoławczego kary zostały nałożone na właściwy podmiot. Spółka błędnie natomiast interpretowała przepis art. 12 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. o szczególnych regulacjach (...), ponieważ odstępstwa w nim określone nie dotyczyły okresu ważności zezwolenia. Przepis nie znosił obowiązku legitymowania się przez przewoźnika ważnym zezwoleniem. Zdaniem organu wskazane przez spółkę okoliczności nie mogły być zakwalifikowane jako podstawa uwolnienia jej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Oddalając wywiedzione przez spółkę skargi, Sąd I instancji stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z normami wynikającymi z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i nie wymagał uzupełnienia. Wskazując na regulacje dotyczące zasad wykonywania międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, który między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd stwierdził, że przewoźnik (spółka) mógł zgodnie z prawem realizować międzynarodowe przewozy regularne na podstawie posiadanego zezwolenia tylko do dnia 11 maja 2022 r. Po tym dniu świadczył usługi bez zezwolenia. Miało to miejsce w dniu 5 i 9 lipca 2022 r. Wobec tego organy zasadnie nałożyły na stronę kary za stwierdzone naruszenia. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że zezwolenie strony nie uległo przedłużeniu na mocy art. 12 ustawy o szczególnych regulacjach. Wskazał, że regulacja zawarta w powołanym przepisie dotyczyła tylko przewozu na kierunku wjazdowym do Polski. Ponadto odnosiła się ona do przewozów realizowanych na podstawie zezwolenia. Ustawa o szczególnych regulacjach nie zniosła wymogów w zakresie posiadania ważnego zezwolenia ani nie wydłużyła terminów ważności zezwoleń, które miały wygasnąć po dniu 24 lutego 2022 r. W ocenie Sądu I instancji organy również prawidłowo uznały, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kart na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Wskazał, że spółka była świadoma upływu terminu ważności zezwolenia, które widniało w posiadanym dokumencie. Nie wykazała, że prawidłowo zaplanowała wykonanie przewozów, na podstawie ważnego zezwolenia. Powołała się tylko na wcześniejsze przekraczanie granicy przez 3 miesiące z tym samym zezwoleniem, konflikt zbrojny w Ukrainie oraz dyspozycję art. 12 ustawy o szczególnych regulacjach. Sąd stwierdził, że żadna z tych okoliczności nie mogła stanowić podstawy odstąpienia od nałożenia kary. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.). S. T. sp. z o.o. w K., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 12 o szczególnych regulacjach, poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "odstępstw od warunków w zezwoleniu", nieprawidłowe nieuwzględnienie, iż przekroczenie terminu zezwolenia stanowi odstępstwo w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a także błędną jego wykładnię polegającą na ustaleniu, że powyższa regulacja dotyczy tylko przewozu na kierunku wjazdowym do Polski; b) art. 18 u.t.d. poprzez nieprawidłową wykładnię nieuwzględnienie szczególnych warunków realizowania przez spółkę S. T. sp. z o.o. transportu osób z i na terytorium Ukrainy, jako terenu bezpośrednich działań wojennych, a także przez nieuwzględnienie regulacji ustawy szczególnej, znoszącej restrykcje w zakresie zezwoleń - co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej; c) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie, pomimo tego, że: - skarżący dochował wszelkiej staranności informując się w biurze Generalnego Inspektora Transportu Drogowego, jak też zasięgając informacji ze strony tego urzędu, co do zakresu obowiązywania "odstępstw od warunków w zezwoleniu" z art. 12 ustawy szczególnej i nieuwzględnienie, że skarżący w istocie nie miał wpływu na powstanie naruszenia; - realizacja wymogów związanych z posiadaniem przedmiotowego zezwolenia odbywała się w warunkach chaosu informacyjnego (wykładnia wprowadzonych regulacji szczególnych), chaosu transportowego, zakazu opuszczania terytorium Ukrainy przez mężczyzn obywatelstwa ukraińskiego i innych okoliczności wynikających z konfliktu zbrojnego na Ukrainie - a okoliczności te powinny być brane pod uwagę podczas analizy, czy przewoźnik posiadał realny "wpływ", w rozumieniu tego przepisu, na powstanie uchybienia; i w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu - nieuchylenie wadliwych decyzji organów I i ll instancji i nieumorzenie postępowania w przedmiocie nałożony kar; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów I i ll instancji, pomimo wykazania istotnych błędów postępowania dowodowego, naruszeniu art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z: a) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez niestaranne przeprowadzenie przez organy I i ll instancji postępowania dowodowego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w stopniu wystarczającym do wydania decyzji administracyjnej w sprawie; a) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej oceny dowodów, przekraczającej ramy swobodnej oceny dowodów, w zakresie: 1) sposobu prowadzenia działalności przez przewoźnika S. T. sp. z o.o. i wpływu przewoźnika na stwierdzone uchybienie, niewykazania przez skarżącego najwyższej staranności, prawidłowego zaplanowania i przezorności przy organizowaniu transportu drogowego, świadomości spółki co do upływu terminu ważności zezwolenia poprzez poczynienie błędnych ustaleń nieznajdujących poparcia w okolicznościach sprawy zgromadzonym materiale dowodowym; 2) stwierdzenia, że przedłożone dowody w postaci: billingów rozmów telefonicznych, treści komunikatów internetowych nie dowodzą o zachowaniu najwyższej staranności i przezorności zmierzających do uniknięcia naruszenia prawa; 3) braku wpływu wojny na Ukrainie na działalność przewoźnika, poprzez poczynienie błędnych ustaleń nieznajdujących poparcia w okolicznościach sprawy i zgromadzonym materiale dowodowym; 4) przyjęcia, że działania wojenne na Ukrainie i wynikające z nich utrudnienia nie mają charakteru sytuacji wyjątkowej, której skarżący pomimo zachowania należytej staranności i przezorności nie mógł przewidzieć i w konsekwencji niezastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.d.t., pozwalającego wyjątkowych wypadkach, nie wszczynać postępowania, w przedmiocie nałożenia kary, bądź je umorzyć. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Przypomnieć na wstępie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi sformułowanymi przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy. Sąd z urzędu bierze natomiast pod rozwagę tylko i wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a. i które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Zasada związania podstawami skargi kasacyjnej zakreśla Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu granice kontroli zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, za które NSA wykroczyć nie może. W rozpatrywanym środku odwoławczym podniesione zostały zarzuty dotyczące obu podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W tego rodzaju sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21). Chybiony jest zarzut z punktu 2 sprowadzający się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z: art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez niestaranne przeprowadzenie przez organy I i ll instancji postępowania dowodowego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w stopniu wystarczającym do wydania decyzji administracyjnej w sprawie. Tych samych przepisów k.p.a,, poprzez dokonanie dowolnej, arbitralnej oceny dowodów. Po pierwsze stwierdzić trzeba, że powołane przepisy art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. należą do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Naruszenie tych przepisów nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. O naruszeniu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzje administracyjne Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu. WSA w Rzeszowie przeprowadził zatem kontrolę aktów objętych zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi na obie wydane w sprawie decyzje organu, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów pomieszczonych w punkcie 2 podpunkty 1)-4) petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Rację ma Sąd I instancji, iż organ nie naruszył w tej sprawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ponieważ kwestie dotyczące okoliczności faktycznych związanych z realizowanymi przewozami zostały ustalone w sposób zgodny z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego i znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wynika z nich, ze kierowcy skarżącej kasacyjnie Spółki w trakcie kontroli w dniach 5 lipca i 9 lipca 2022 r. nie okazali ważnego wypisu z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Na okoliczności stwierdzonych naruszeń zostały sporządzone protokoły kontroli (w dniu 5 lipca 2022 r.) nr 56/P/PSG w Medyce/2022 wraz z załącznikami 1 i 2 oraz (w dniu 9 lipca 2022 r.) nr 58/P/PSG w Medyce/2022 wraz z załącznikami 1 i 2. W obu przypadkach kierowcy podpisali protokoły kontroli i nie wnieśli uwag ani zastrzeżeń. "Zgodnie do protokołów przesłuchania świadka zeznali m.in., że w dniu kontroli wykonywany był regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Kierowcy nie zgłosili uwag co do sposobu przeprowadzenia przesłuchania." (s. 1 decyzji z dnia 10 października 2022 r., nr 32/2022, akta adm.). Nadto Sąd I instancji w sposób niewadliwy odniósł się do zarzutów dotyczących kwestii: "1) sposobu prowadzenia działalności przez przewoźnika S. T. sp. z o.o. i wpływu przewoźnika na stwierdzone uchybienie, niewykazania przez skarżącego najwyższej staranności, prawidłowego zaplanowania i przezorności przy organizowaniu transportu drogowego, świadomości spółki co do upływu terminu ważności zezwolenia poprzez poczynienie błędnych ustaleń nieznajdujących poparcia w okolicznościach sprawy zgromadzonym materiale dowodowym; 2) stwierdzenia, że przedłożone dowody w postaci: billingów rozmów telefonicznych, treści komunikatów internetowych nie dowodzą o zachowaniu najwyższej staranności i przezorności zmierzających do uniknięcia naruszenia prawa; 3) braku wpływu wojny na Ukrainie na działalność przewoźnika, poprzez poczynienie błędnych ustaleń nieznajdujących poparcia w okolicznościach sprawy i zgromadzonym materiale dowodowym; 4) przyjęcia, że działania wojenne na Ukrainie i wynikające z nich utrudnienia nie mają charakteru sytuacji wyjątkowej, której skarżący pomimo zachowania należytej staranności i przezorności nie mógł przewidzieć i w konsekwencji niezastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.d.t., pozwalającego wyjątkowych wypadkach, nie wszczynać postępowania, w przedmiocie nałożenia kary, bądź je umorzyć." WSA zasadnie uznał, że organy w analizowanej sprawie prawidłowo rozpatrzyły kwestie związane z odstąpieniem od nałożenia na przewoźnika kary na podstawie przepisów art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z ust. 1 art. 92c u.t.d. postępowania w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, iż regulacja ta: "ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Prawidłowo organy przyjęły, że wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Spółka była natomiast świadoma upływu terminu ważności zezwolenia, które widniało w posiadanym dokumencie. Nie wykazała, że prawidłowo zaplanowała wykonanie przewozów, na podstawie ważnego zezwolenia. Powołała się tylko na wcześniejsze przekraczanie granicy przez 3 miesiące z tym samym zezwoleniem, konflikt zbrojny w Ukrainie oraz dyspozycję art. 12 ustawy z 23 marca 2022 r. Ale żadna z tych okoliczności nie mogła stanowić podstawy odstąpienia od nałożenia kary. Przewozy, o których mowa, nie mogły być realizowane bez ważnego zezwolenia, nie tylko po dniu 1 lipca, ale już po dniu 11 maja 2022 r., a tylko z odstępstwami od posiadanego, ważnego zezwolenia. Wojna w Ukrainie nie miała w analizowanym przez organy czasie bezpośredniego przełożenia na działalność polskiego przewoźnika świadczącego usługi międzynarodowych przewozów regularnych na żadnych z kierunków jazdy. Powołana ustawa, co już wyjaśniono wyżej, nie miała wpływu na termin ważności zezwolenia. Do naruszenia nie przyczynili się także bezpośrednio kierowcy, których pracodawca wyposażył w wypisy z zezwolenia, które okazali podczas kontroli. Za okoliczności, które miałyby stanowić podstawę zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mogły być uznane billingi i treści komunikatów internetowych, w szczególności że nie wynika z nich zapewnienie ze strony organów administracji publicznej, że spółka po dniu 11 maja 2022 r. mogła kontynuować dotychczasową działalność bez wymaganego zezwolenia, które wygasło. Od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął okres 2 lat." (s. 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji). Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, pomieszczonych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, które obejmują zarzuty naruszenia: art. 12 o szczególnych regulacjach, "poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "odstępstw od warunków w zezwoleniu", nieprawidłowe nieuwzględnienie, iż przekroczenie terminu zezwolenia stanowi odstępstwo w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a także błędną jego wykładnię polegającą na ustaleniu, że powyższa regulacja dotyczy tylko przewozu na kierunku wjazdowym do Polski"; art. 18 u.t.d. "poprzez nieprawidłową wykładnię nieuwzględnienie szczególnych warunków realizowania przez spółkę S. T. sp. z o.o. transportu osób z i na terytorium Ukrainy, jako terenu bezpośrednich działań wojennych, a także przez nieuwzględnienie regulacji ustawy szczególnej, znoszącej restrykcje w zakresie zezwoleń - co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej"; art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., "poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie", Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Wskazać trzeba, iż są one częściowym powtórzeniem zarzutów sformułowanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, do których Naczelny Sąd Administracyjny już odniósł się wyżej. W ocenie NSA - Sąd I instancji niewadliwie uznał, iż organy dokonały prawidłowej wykładni wskazanych przepisów i ich zastosowania w analizowanej sprawie. Jak wskazał WSA: "Skarżąca spółka podnosiła, że ważność zezwolenia uległa przedłużeniu na mocy art. 12 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. (...). W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, że nie miało to miejsca. Przepis ten stanowi, że do dnia 31 grudnia 2022 r. wykonywanie przewozów osób z terytorium Ukrainy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy może odbywać się na podstawie zezwolenia na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy osób wydanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, z tym że przewóz ten na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonywany z odstępstwami od warunków określonych w tym zezwoleniu uznaje się za zgodny z warunkami tego zezwolenia. Z regulacji tej wynika, że dotyczyła ona tylko przewozu na kierunku wjazdowym do Polski, zatem poza nią pozostają okoliczności objęte zaskarżonymi decyzjami. Ponadto odnosiła się ona do przewozów realizowanych "na podstawie zezwolenia". Analiza ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 24 ust. 3 pkt 2, jednoznacznie określa, że skutkiem upływu terminu określonego w zezwoleniu jest wygaśnięcie zezwolenia. Przewoźnik nie może po upływie terminu określonego w zezwoleniu powołać się na posiadanie zezwolenia, ponieważ nie jest to już wtedy decyzja pozostająca w obrocie prawnym, obowiązująca i wywołująca skutki prawne. Zezwolenie, o jakim mowa, stanowi kwalifikowany rodzaj decyzji administracyjnej, której ważność została ograniczona terminem. Ustawa z dnia 23 marca 2022 r. (...), wbrew stanowisku skargi, nie zniosła wymogów w zakresie posiadania ważnego zezwolenia, które stanowi w Polsce podstawowy warunek świadczenia działalności regulowanej w zakresie transportu drogowego, ani nie wydłużyła terminów ważności zezwoleń, które miały wygasnąć po dniu 24 lutego 2022 r. Odstępstwa, o których mowa w art. 12 ustawy z 23 marca 2022 r. (...), dotyczyć miały warunków określonych w tym zezwoleniu, czyli okoliczności wynikających z art. 20 ust. 1 u.t.d., w kategoriach zbliżonych do tych, o których mowa w art. 20a u.t.d. Zasadnie organy wskazały, że dotyczyło to m.in. przebiegu trasy, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki, godziny przyjazdów i odjazdów określonych w zatwierdzonym rozkładzie jazdy, o którym mowa w art. 20 ust. 1a u.t.d. Mogłoby to również dotyczyć cenników opłat w związku ze zmienioną trasa przejazdu, niepodania rozkładu jazdy do publicznej wiadomości na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach, wsiadania i wysiadania pasażerów na przystankach innych niż określone w rozkładzie jazdy, o których to warunkach mowa w przepisach art. 18b u.t.d. Sytuacja spółki nie odnosiła się do tych kwestii. Okoliczności, w jakich były realizowane rzeczone przewozy, nie wyczerpywały także przesłanek określonych w art. 18 ust. 1a u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy." (s. 6-7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Z przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, iż skarżąca kasacyjnie Spółka mogła zgodnie z prawem realizować międzynarodowe przewozy regularne na podstawie posiadanego zezwolenia [...] tylko do dnia 11 maja 2022 r. Po tym dniu świadczyła usługi bez zezwolenia, co skutkuje nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 8 tys. zł zgodnie z I.p. 2.1.1 zał. nr 3 do u.t.d. Jak wskazano wyżej Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także zdanie Sądu I instancji, iż organy prawidłowo rozpatrzyły także kwestie związane z odstąpieniem od nałożenia na przewoźnika kary na podstawie przepisów art. 92c ust. 1 u.t.d. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.