III OSK 2595/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 873/24 w sprawie ze sprzeciwu Fundacji [...] w [...] od decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 9 kwietnia 2024 r., znak PR.539.3.2024 ldz. 10000/04/2024/TM w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 873/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu Fundacji [...] w [...] (dalej także jako: "Fundacja", "skarżąca") od decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego (dalej także jako: "Organ", "PWUG") z dnia 9 kwietnia 2024 r., znak PR.539.3.2024 ldz 10000/04/2024/TM w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku: oddalił sprzeciw. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Decyzją z dnia 29 grudnia 2023 r., nr WRO.016.6.2020.BG, Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu (dalej także jako: "Dyrektor OUG"), działając na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 7 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112; dalej jako: "u.i.ś.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjne (obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej jako: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku Fundacji, odmówił udostępnienia informacji o planie ruchu zakładu górniczego – Kopalni Węgla Brunatnego [...] na okres od 1 maja 2020 r. do 31 grudnia 2025 r., zatwierdzonego decyzją Dyrektora OUG z dnia 24 kwietnia 2020 r., w zakresie: pkt 4: Ogólna charakterystyka geologiczna i hydrogeologiczna złoża, opis przewidywanych warunków geologicznych i hydrogeologicznych partii złoża, w których będą prowadzone roboty górnicze. Wpływ eksploatacji na stosunki wodne; pkt 5: Sposób zagospodarowania złoża kopaliny w przestrzeni, w granicach której ma być wykonywana działalność górnicza. Zestawienie zasobów kopaliny głównej i kopalin towarzyszących na podstawie aktualnego operatu ewidencyjnego zasobów złoża kopaliny, a w przypadku jego braku - dokumentacji geologicznej lub ostatniego dodatku do dokumentacji geologicznej - według wzoru nr 2; pkt 6: Gospodarka złożem kopaliny w okresie obowiązywania Planu ruchu; pkt 9: Systemy eksploatacji złoża, zwałowania i składowania, podstawowe parametry wyrobisk górniczych, zwałowisk nadkładu i składowisk urobku, w szczególności szerokość poziomów i półek, wysokości pięter oraz kąty nachylenia skarp i zboczy. Pasy ochronne wyrobisk górniczych. W motywach uzasadnienia organ I instancji wskazał m. in., że Fundacja w dniu [...] września 2020 r. wystąpiła do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu o udzielenie informacji publicznej w postaci udostępnienia planu ruchu dla Kopalni Węgla Brunatnego [...]. Organ I instancji podał, że decyzją z dnia 5 listopada 2020 r. udostępnił Fundacji częściowo (w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej) plan ruchu odkrywkowego zakładu górniczego Kopalnia Węgla Brunatnego [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 29 grudnia 2020 roku. W wyniku zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie sygn. akt III SA/Gl 156/21 oddalił skargę. Na skutek zaskarżenia tego wyroku kasacją, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 maja 2023 roku w sprawie sygn.. akt III OSK 6686/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w Gliwicach. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a taką ustawą na podstawie, której można domagać się informacji jest ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247) ), zwanej dalej "ustawą środowiskową" i to na podstawie tej ustawy wniosek powinien być rozpoznany. Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie sygn. Akt III SA/Gl 515/23 uchylił decyzję z dnia 29 grudnia 2020 roku Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego. Następnie Prezes Wyższego Urzędu Górniczego decyzją z dnia 27 listopada 2023 r. uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2020 roku odmawiającą udostepnienia informacji publiczne w części odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym w punktach 4, 5, 6 i 9 zatwierdzonego Planu ruchu na okres od 1 maja 2020 r. do 31 grudnia 2025 r. i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że sprawa udostępnienia Planu ruchu w zakresie tych punktów powinna zostać rozpoznana na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. WSA w Gliwicach wyrokiem z 10 kwietnia 2024 r. – w sprawie sygn.. akt uchylił zaskarżoną decyzję z 27 listopada 2023 r. w części umarzającej postępowanie organu I instancji, w pozostałym zaś zakresie oddalił skargę. Następnie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu decyzją z dnia 29 grudnia 2023 r. przytoczoną wyżej odmówił udostępnienia informacji o planie ruchu zakładu w zakresie określonym w punktach 4, 5, 6 i 9 zatwierdzonego Planu ruchu na okres od 1 maja 2020 r. do 31 grudnia 2025 . W wyniku wniesionego przez Fundację odwołania Prezes Wyższego Urzędu Górniczego decyzją z dnia 9 kwietnia 2024 r., Nr PR.539.3.2024, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeciwie Fundacja [...], reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie można uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy tymczasem organ powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylić decyzję organu I instancji oraz umorzyć postępowanie I instancji w całości. Z uwagi na powyższe zarzuty Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na sprzeciw Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wniósł o jego oddalenie. Wskazał m. in., że zarzuty są nieuzasadnione, a w sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem decyzja z dnia 27 listopada 2023 r. dotyczyła i rozstrzygała kwestię udostępnienia przez organ I instancji informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś decyzja organu I instancji z dnia 29 grudnia 2023 r., dotyczy udostępnienia przez ten organ informacji o środowisku. Odnosząc się z kolei do przywołanego w sprzeciwie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2024 r., organ wskazał, że wyrok ten potwierdza prawidłowość działania Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, którego wyrazem jest decyzja z dnia 27 listopada 2023 r., w zakresie uchylenia decyzji z dnia 5 listopada 2020 r., w części odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym w pkt 4, 5, 6 i 9 Planu ruchu. Wyrok ten potwierdził również konieczność rozpatrzenia przez organ I instancji wniosku Fundacji [...] z dnia [...] września 2020 r. w zakresie określonym w pkt 4, 5, 6 i 9 planu ruchu na podstawie przepisów u.i.ś. Wynikiem tego rozpatrzenia była właśnie decyzja z dnia 29 grudnia 2023 r. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 22 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 873/24, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wywiodła Fundacja zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez oddalenie sprzeciwu ze względu na przyjęcie, że Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w niniejszej sprawie prawidłowo uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy tymczasem Organ powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylić decyzję organu I instancji oraz umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości ze względu na ostateczną decyzję zapadłą w tej samej sprawie. Wskazując na ww. zarzuty kasacyjne Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do Sądu I instancji celem ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a., zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i obciążenie strony skarżącej kasacyjnie kosztami postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesionej w niej zarzuty wraz z zawartą w uzasadnieniu argumentacją nie podważają mimo wszystko prawidłowości kontroli decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 9 kwietnia 2024 r., jaką przeprowadził Sąd I instancji, skutkiem której było oddalenie sprzeciwu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Wskazania wymaga również, w świetle podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, że Sąd I instancji orzekał w trybie określonym w rozdziale 3a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami admiracyjnymi, to jest w trybie wniesionego przez stronę sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 p.p.s.a. nie stosuje się, co oznacza, że w tym postępowaniu stronami są jedynie wnoszący sprzeciw i organ administracji, którego decyzji sprzeciw dotyczy. Ponadto, co istotne, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc czy organ administracji zasadnie odstąpił od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Rozpoznając sprzeciw, Sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, ponieważ na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Nie może więc poddać ocenie decyzji objętej sprzeciwem w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wreszcie, po myśli art. 151a § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Natomiast, stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd I instancji oddala sprzeciw. Jak zatem wynika z treści powołanej regulacji sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. O ile skarga, w myśl art. 134 p.p.s.a. i art. 145 p.p.s.a. otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, jest bowiem możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu dla wszystkich stron uczestniczących w danym postępowaniu (por. wyroki NSA: sygn. akt II OSK 241/24, z dnia 12 marca 2024 r.; sygn. akt II OSK 157/24 z dnia 28 lutego 2024 r.; sygn. akt II OSK 118/24 z dnia 27 lutego 2024 r.; sygn. akt II GSK 741/23 z dnia 24 maja 2023 r.). Sąd I instancji rozpoznają sprzeciw bada i kontroluje objętą sprzeciwem decyzję wyłącznie w aspekcie prawidłowości lub wadliwości zastosowania przez organ odwoławczy normy określonej w art. 138 § 2 k.p.a., a więc w zakresie uprawnienia kasatoryjnego przyznanego organowi wyższej instancji. Powołany przepis określa, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zestawienie regulacji z art. 64e p.p.s.a. wraz z przywołanym art. 138 § 2 k.p.a., wskazuje zatem, że przedmiotem rzeczonej kontroli sądu administracyjnego będzie stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki warunkującej zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., a więc przesłanki stwierdzenia naruszenia przez organ administracji I instancji przepisów postępowania, którego skutkiem było niewyjaśnienie zakresu sprawy administracyjnej istotnego dla jej rozstrzygnięcia. Innymi słowy rzeczą sądu rozpoznającego sprzeciw jest zbadanie, czy organ odwoławczy zasadnie bądź bezzasadnie stwierdził, że uchybienia poczynione przez organ I instancji w zakresie przeprowadzonego postępowania były tego rodzaju, że doprowadziły do wadliwego wyjaśnienia zakresu sprawy, przy czym wadliwość ta musi dotyczyć zakresu sprawy mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i wyłączać musi możliwość zastosowania przez organ odwoławczy normy z art. 136 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy za prawidłowy uznać należy wyrok Sądu I instancji, którym oddalił sprzeciw strony od decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 9 kwietnia 2023 r., uchylającej w całości decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2023 r. i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Z treści uzasadnienia decyzji uchylającej, od której strona wniosła sprzeciw wynikało, że Prezes Wyższego Urzędu Górniczego uchylił w całości decyzję organu I instancji z uwagi na stwierdzone braki w zakresie uzasadnienia odmowy udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy środowiskowej. Uchylona decyzja nie wskazywała na rozważenie przez organ I instancji interesu publicznego przemawiającego za odmową udostepnienia informacji publicznej Fundacja zaskarżając wyrok kasacją w całości na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a, poprzez oddalenie sprzeciwu ze względu na przyjęcie, że Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w niniejszej sprawie prawidłowo uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy tymczasem Organ powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylić decyzję organu I instancji oraz umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości ze względu na ostateczną decyzję zapadłą w tej samej sprawie. Zarzuty kasacji jaki i jej wnioski co do wskazywanego jako właściwy sposób zakończenia postępowania przez organ odwoławczy są nieuprawnione. W sprawie nie zapadła wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie ostateczna decyzja co do odmowy, bądź udzielenia informacji publicznej na skutek umorzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 10 kwietnia 2024 r. – w sprawie sygn. akt uchylił zaskarżoną decyzję z 27 listopada 2023 r. w części umarzającej postępowanie organu I instancji, w pozostałym zaś zakresie oddalił skargę. Doprowadziło to do uchylenia ostatecznie odmownej decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2020r. Rozstrzygnięcie Sądu w uzasadnieniu do tego orzeczenia nie pozostawiało wątpliwości, odmowa udzielenia informacji jest co najmniej przedwczesna, a umorzenie postępowania nieuzasadnione. Fakt prowadzenia dotychczasowego postępowania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie uzasadniało takiego umorzenia. To na jakiej podstawie prawnej zainteresowany składa wniosek o udzielenie informacji publicznej nie ma wpływu na tok postępowania i nie czyni zasadnym uznania bezprzedmiotowości tak wszczętego postępowania. To że informacja mogła być udzielona tylko na podstawie przepisów szczególnych w tej sprawie jakimi są przepisy ustawy środowiskowej, upoważniało też organ odwoławczy do wyeliminowaniu decyzji z dnia 5 listopada 2020 r. i do wydania kolejnej decyzji pierwszoinstancyjnej w tym przedmiocie – odmownej z 29 grudnia 2023 roku przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu już z argumentacją że jest to rozstrzygnięcie na podstawie właściwych przepisów ustawy środowiskowej. Decyzje te były podejmowane w toku toczącego się jednego postępowania administracyjnego Ostatecznie decyzja z dnia 27 listopada 2023 roku została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem WSA z dnia 10 kwietnia 2023 r. Jednak w dacie jej wydania uchylała decyzję pierwszoinstancyjną z 5 listopada 2020 r., a więc organy mogły dalej procedować. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację Sądu I instancji, iż zachodzi w dalszym ciągu konieczność rozpatrzenia przez organ I instancji pierwotnego wniosku Fundacji [...] z dnia [...] września 2020 r. w zakresie określonym w pkt 4, 5, 6 i 9 planu ruchu na podstawie przepisów u.i.ś. Słusznie przyjął organ odwoławczy za zanim Sąd, że decyzja organu I instancji odmawiająca udzielenia informacji publicznej nie zawierała analizy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu. Brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji w zakresie rozważenia interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji żądanej przez Fundację, wymaga przeprowadzenia procesu wyważenia dóbr jakimi są z jednej strony dostęp dom informacji a z drugiej interes objęty tajemnicą przedsiębiorstwa. Nie przesadzając wyniku ponownie prowadzonego postępowania i przy ustaleniu na jakiej podstawie prawnej w niniejszej sprawie powinno dojść do udzielenia informacji publicznej, z uwagi na związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2023 roku w sprawie sygn. akt III OSK 6686/21 na podstawie art. 190 p.p.s.a., to trudno przypisać decyzji z dnia 29 grudnia 2023 r. i utrzymującej ją decyzji z 9 kwietnia 2024 naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe niezasadne są również zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.