II SAB/Wr 44/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Ş. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 grudnia 2023 r. Ş. B., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W skardze zarzucono, iż od daty złożenia wniosku upłynęły już ponad 3 lata i 10 miesięcy, natomiast do dnia wniesienia skargi organ w dalszym ciągu nie podjął czynności procesowych, prowadzących do rozpoznania wniosku oraz wydania decyzji w sprawie. Zgodnie z treścią skargi, ostatnią czynnością organu w sprawie było wydanie postanowienia w dniu 23 lipca 2020 r. w związku z ponagleniem wniesionym przez pełnomocnika skarżącego, uznającego ponaglenie za uzasadnione oraz wyznaczającego termin rozpatrzenia przedmiotowego wniosku do dnia 23 listopada 2020 r. W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi dopuszczenie się zawinionej bezczynności w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie informując, iż cudzoziemiec otrzymał już decyzję na wniosek z dnia 16 stycznia 2020 r., jak również złożony później, w związku z czym w chwili obecnej legitymuje się kartą pobytu ważną do 1 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z akt administracyjnych wynika, że w postępowaniu administracyjnym skarżący był reprezentowany przez r.pr. R. P., na mocy pełnomocnictwa udzielonego w dniu 20 grudnia 2019 r. W toku postępowania skarżący udzielał dalszych pełnomocnictw: w dniu 11 września 2020 r. D. R. oraz następnie w dniu 29 stycznia 2021 r. K. Z., S. Y. oraz V. K. Ostatnie wymienione pełnomocnictwo zawiera zapis, zgodnie z którym pełnomocnictwo to odwołuje wszystkie wcześniej udzielone pełnomocnictwa. Zgodnie z przepisem art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Jeśli takiego wyboru jednak nie dokonała, organowi samemu przysługuje możliwość dokonania wyboru w tym zakresie. Z akt administracyjnych wynika, iż organ wydał decyzję ostateczną w sprawie w dniu 9 sierpnia 2022 r. Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję doręczona została w dniu 12 września 2022 r. pełnomocnikowi skarżącego, K. Z., co potwierdza dowód w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru, znajdujący się w aktach administracyjnych. W związku z powyższym, w świetle regulacji art. 40 § 2 k.p.a., jak też wobec informacji zawartej w pełnomocnictwie o odwołaniu poprzednio udzielonych pełnomocnictw, uznać należy, że doręczenie decyzji było prawidłowe. Okoliczności te wskazują, że w niniejszej sprawie postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 16 stycznia 2020 r. zostało zakończone poprzez wydanie decyzji administracyjnej z dnia 9 sierpnia 2022 r., która została skutecznie doręczona pełnomocnikowi ustanowionemu przez skarżącego. Mając zatem na względzie, że skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie została wniesiona w dniu 30 grudnia 2023 r., Sąd zważył, iż skarga dotyczy postępowania zakończonego decyzją administracyjną. Dopuszczalność skargi na bezczynność w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej, była rozbieżnie oceniana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Część orzecznictwa przyjmowała, że zakończenie postępowania przed wniesieniem skargi stanowić będzie okoliczność wyłączającą uwzględnienie takiej skargi. Można było jednak spotkać się również ze stanowiskiem odmiennym, wynikającym z uznania konieczności ochrony skarżących poprzez przyznanie im prawa do uzyskania wyroku stwierdzającego bezczynność. Sąd przychyla się do poglądu o niedopuszczalności wniesienia takiej skargi, podzielając rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwały w składzie 7 sędziów, sygn. akt II OPS 5/19. Skarga na bezczynność jest instytucją, która ma zapewnić podmiotom możliwość usunięcia stanu niezgodnego z prawem – w tym wypadku bezczynności organu, którą należy rozumieć jako stan, w którym pomimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Sytuacja, w której w postępowaniu wydana została decyzja kończąca postępowanie, skutkuje ustaniem stanu bezczynności, który podlega kontroli legalności przez sąd administracyjny. Mając to na uwadze należy uznać, że bezczynność musi mieć miejsce na dzień wniesienia skargi. Poprzez zakończenie postępowania przez organ prowadzący sprawę zostaje spełniona główna funkcja skargi na bezczynność, czyli usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Uznać zatem należy, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, dostępne w CBOSA). W realiach niniejszej sprawy organ decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r. zakończył postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącego, wobec czego należy uznać, że na dzień złożenia skargi stan niezgodny z prawem ustał. Skarga była więc niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.