VII SA/Wa 2146/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2023 r. nr 1141/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym postanowieniem z 5 lipca 2023 r. nr 1141/2023, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 7 czerwca 2023 r. nr EN/164/23 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie rzeczy. 2.1. W związku z niewykonaniem przez K. sp. z.o.o. oraz M. sp. z.o.o. obowiązku wskazanego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej: PINB, organ I instancji) z 14.05.2019 r. Nr IVOT/196/2019, PINB podjął czynności mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. Organ przesłał upomnienie nr IVOT/9/2020 z 3 lutego 2020 r. i stwierdził, że zostało doręczone zobowiązanym w dniu 27 lutego 2020 r. Wobec uchylania się przez K. sp. z.o.o. oraz M. sp. z.o.o. od wykonania ciążącego na nich obowiązku, co potwierdzono podczas czynności kontrolnych dokonanych 19 czerwca 2020 r. na działkach nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., 24 czerwca 2020 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i uznał je za doręczone ww. spółkom w dniu 14 lipca 2023 r. Postanowieniem nr EN/213/20 z 6 sierpnia 2020 r. PINB nałożył na ww. spółki grzywnę w kwocie po 50.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr IVOT/196/2019. Następnie postanowieniem nr EN/154/23 z 30 maja 2023 r. skierował egzekwowany obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanych spółek. Pismem z 31 maja 2023 r. K. Sp. z o.o. (dalej: strona skarżąca) wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, ze zm.; dalej: u.p.e.a.) z uwagi na utratę statusu inwestora inwestycji, której dotyczy decyzja nr IVOT/196/2019. 2.2. Postanowieniem z 7 czerwca 2023 r. nr EN/164/23, wydanym na podstawie art. 59 § 1 oraz art. 17 § 1 w zw. z art. 20 § 1 ust. 4 u.p.e.a., PINB odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego TW-2 nr [...] z [...] czerwca 2020 r. Strona skarżąca wniosła w terminie zażalenie na ww. postanowienie. 2.3. Utrzymując w mocy ww. rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy) przypomniał, że egzekwowany jest obowiązek wynikający z decyzji PINB nr IVOT/196/2019, która jest ostateczna i prawomocna, znajduje się w obiegu prawnym i podlega wykonaniu w całości. W ocenie WINB, PINB prawidłowo nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiła jakakolwiek przesłanka mogąca stanowić podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Również organ odwoławczy nie dopatrzył się wystąpienia przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., która dałaby podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślono, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym musi mieć charakter obiektywny i wynikać z przeszkód o charakterze nieusuwalnym. 3. Pismem z 3 sierpnia 2023 r. strona skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.; dalej: p.b.). poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia egzekucji wobec strony skarżącej, podczas gdy strona ta utraciła charakter inwestora w stosunku do obiektu objętego nakazem rozbiórki oraz prawo do dysponowania nieruchomością, na której obiekt ten się znajduje, na cele budowlane, a tym samym egzekucja nakazu rozbiórki wobec strony skarżącej jest niedopuszczalna i niewykonalna, 2) art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz art. 40 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu przez organy obu instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzą objęte tym przepisem przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego celem obowiązku dokonania całkowitej rozbiórki Obiektu sportowego, podczas gdy przedmiotowa egzekucja jest niedopuszczalna z uwagi na brak skutecznego doręczenia K. sp. z o.o. i M. sp. z o.o. upomnienia zawierającego m.in. wezwanie do wykonania obowiązku nakazu rozbiórki z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, 3) art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2023 r. poz. 201 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 20.08.2020 r. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1423 ze zm.) – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu przez organy I i II instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzą objęte tym przepisem przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego celem obowiązku dokonania całkowitej rozbiórki Obiektu sportowego, podczas gdy K. sp. z o.o. ani M. sp. z o.o. nie doręczono skutecznie Tytułu wykonawczego nr [...], na podstawie którego wszczęte zostało przedmiotowe postępowanie egzekucyjne dotyczące nakazu rozbiórki, a tym samym egzekucja jest niedopuszczalna. 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, co doprowadziło organy obu instancji do błędnych wniosków, w szczególności do uznania, że w niniejszej sprawie nie występuje niedopuszczalność egzekucji administracyjnej ani niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo, że jest ono nieprawidłowe, wydane z istotnym uchybieniem obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz przepisów procedury administracyjnej. 4. W odpowiedzi na skargę, WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. 6. Zaskarżonym postanowieniem odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego w związku z niewykonaniem przez zobowiązanych, obowiązków wynikających z decyzji nakazującej ww. spółkom całkowitą rozbiórkę, realizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, obiektu sportowego – budowli stanowiącej kompleks obiektów wraz z instalacjami i urządzeniami, w skład którego wchodzą kryte korty tenisowe, obiekty kontenerowe do obsługi kortów stanowiących zaplecze biurowo-socjalne, zbiornik na ścieki, utwardzenie terenu /droga dojazdowa, chodniki/ na terenie działek ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., wraz z obniżeniem poziomu terenu podwyższonego o około 1 m w ramach tej inwestycji. 6.1. Przepisy u.p.e.a. zostały znowelizowane m.in. w zakresie podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego na mocy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, która w omawianym zakresie weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Organ stwierdził, że do doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanym doszło 14 lipca 2020 r. W związku z tym, należało uznać, że kontrolowane postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie zmian w art. 59 u.p.e.a. dokonanych przywołaną ustawą z dnia 11 września 2019 r. i dlatego do rozpatrzenia podania strony skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego należało stosować przepisy u.p.e.a. sprzed tej daty. 6.2. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed 30.07.2020 r., postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. 6.1. Jak wynika z art. 59 § 3 i 4 u.p.e.a., w przypadkach, o których mowa powyżej, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie to wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Należy w tym miejscu podkreślić, że wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku aktywności zobowiązanego lub wierzyciela (por. wyrok NSA z 18.03.2010 r., II FSK 2007/09, LEX nr 596157). 6.2. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z przepisem tym koresponduje art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., który przewidywał (i na potrzeby niniejszej sprawy przewiduje), że postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. 6.3. Jak wynika z akt sprawy, upomnienie nr IVOT/9/2020 zostało wystawione 3 lutego 2020 r. i wysłane przez organ I instancji przesyłką rejestrową na adres: "Pan W. C., M. Sp. z o.o. K. Sp. z o.o. ul. [...], [...]". Przesyłka ta po dwukrotnym awizowaniu nie została podjęta i zwrócono ją do organu I instancji z adnotacją "nie podjęto w terminie". Na tej podstawie PINB przyjął, że doszło do skutecznego doręczenia upomnienia w trybie art. 44 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W myśl art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przepis ten stosuje się w sprawach egzekucji administracyjnej na zasadzie art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu, w sprawie nie było jednak podstaw do zastosowania fikcji doręczenia z art. 44 § 4 k.p.a. w odniesieniu do spornego upomnienia. 6.4. Należy bowiem zauważyć, że przesyłka zawierająca upomnienie nie została zaadresowana w sposób prawidłowy. Jak wynika z decyzji PINB z 14.05.2019 r. nr IVOT/196/2019, upomnienie to powinno zostać skierowane do dwóch odrębnych prawnie podmiotów, tj. K. sp. z.o.o. oraz M. sp. z.o.o. Te podmioty były bowiem zobowiązane do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę. Tymczasem organ I instancji przesłał to upomnienie, adresując jedną i tę samą przesyłkę do W. C. i do obu ww. spółek. Takie działanie jest niedopuszczalne, skoro ww. spółki są odrębnymi od siebie osobami prawnymi i w konsekwencji odrębnymi stronami postępowania egzekucyjnego, a wymieniona osoba fizyczna w ogóle nie jest ani stroną ani pełnomocnikiem strony. Doręczenie zastępcze w rozumieniu art. 44 § 4 k.p.a. może natomiast nastąpić wyłącznie w sytuacji, w której przesyłka została prawidłowo zaadresowana. W niniejszej sprawie tak nie było. Każdej ze spółek należało bowiem doręczyć odrębny egzemplarz upomnienia w odrębnej przesyłce – tak, aby nie było wątpliwości, który podmiot tę przesyłkę odebrał lub też który podmiot przesyłki nie podjął. 6.5. Sąd zauważa ponadto, że w myśl art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Jak wynika z zalegającego w aktach sprawy wydruku informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców dotyczącej strony skarżącej, adresem siedziby strony skarżącej do 12 kwietnia 2022 r.: "ul. [...], [...]". Tymczasem organ I instancji przesłał upomnienie na inny adres niż adres siedziby skarżącej spółki. Sąd ma na uwadze, że art. 45 k.p.a. nie wyklucza możliwości doręczania pism w inny sposób, skoro zainteresowana jednostka organizacyjna może wskazać miejsce do doręczeń inne, niż lokal jej siedziby (pełnomocnik do doręczeń), w związku z czym doręczenie dokonane we wskazanym miejscu będzie zgodne z prawem (zob. wyrok NSA z 12.04.2022 r., II OSK 972/19, LEX nr 3341307). Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. W aktach postępowania nie ma żadnego oświadczenia strony skarżącej, z którego wynikałoby, że przed 3 lutego 2020 r. domagała się doręczania jej pism na inny adres niż adres jej siedziby lub aby ustanawiała pełnomocnika do doręczeń lub pełnomocnika procesowego. 6.6. Błędne było również zaadresowanie upomnienia do W. C. Osoba ta nie występuje w kontrolowanym postępowaniu w charakterze strony. Z informacji zawartych w KRS wynika, że osoba ta w 2020 r. była jednym z członków zarządu strony skarżącej, a każdy członek zarządu tej spółki może ją reprezentować samodzielnie. Nie oznacza to jednak, że organ egzekucyjny może dowolnie wybierać osobę, której będzie doręczać pisma w postępowaniu. Prawidłowe doręczenie korespondencji do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powinno bowiem nastąpić na adres jej siedziby, a przesyłka powinna zostać skierowana do spółki jako takiej z powołaniem firmy tej spółki, a nie do osoby fizycznej. To, jaka osoba faktycznie odbierze tę przesyłkę mieści się w autonomii spółki, nie zaś w swobodzie organu. To spółka określa bowiem krąg osób uprawnionych do odbioru adresowanych do niej pism. 6.7. W tym stanie rzeczy należało uznać, że organy obu instancji nieprawidłowo przyjęły, że doszło do skutecznego doręczenia zobowiązanym upomnienia. Należało zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 15 § 1 i art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed 30.07.2020 r.) w zw. z art. 13 ust. 1 ww. ustawy z dnia 11 września 2019 r. oraz art. 44 § 4 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organy rozpatrzą kwestię umorzenia postępowania egzekucyjnego w kontrolowanej sprawie z uwzględnieniem ww. oceny Sądu. 7. W związku z tym, że w ocenie Sądu nie doszło do skutecznego doręczenia upomnienia zobowiązanym spółkom, w tym stronie skarżącej, zbędne jest odnoszenie się do zarzutów naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2023 r. poz. 201 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 20.08.2020 r. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1423 ze zm.). Ponadto, w ocenie Sądu, nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.; dalej: p.b.). poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia egzekucji wobec strony skarżącej, podczas gdy strona ta utraciła charakter inwestora w stosunku do obiektu objętego nakazem rozbiórki oraz prawo do dysponowania nieruchomością, na której obiekt ten się znajduje, na cele budowlane, a tym samym egzekucja nakazu rozbiórki wobec strony skarżącej jest niedopuszczalna i niewykonalna. Należy bowiem zauważyć, że gdy obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego obciąża inwestora, nie będącego właścicielem działki, na której obiekt ten jest posadowiony, późniejsza zmiana właściciela nieruchomości nie powoduje przejścia obowiązku rozbiórki na nowego jej właściciela (zob. wyrok NSA z 6.04.2017 r., II OSK 1993/15, LEX nr 2273558). 8. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.