III SAB/Gl 383/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M.A. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt i pracę cudzoziemca postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 1 października 2023 r. M.A. – obywatel Gruzji (dalej: Strona, Skarżący) – złożył skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniósł o: 1. zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie Skarżącemu od organu sumy pieniężnej oraz wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że Skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 28 grudnia 2021; 4 listopada 2022 wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem organu I instancji. Do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie Strona uargumentowała zaistnienie bezczynności. Podkreśliła, że organ nie ma podstaw do rozciągania stosowania przepisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym, na terytorium tego państwa na wszystkie postępowania o wydanie zezwoleń pobytowych, gdyż przepisy te odnoszą się wyłącznie do spraw, których przedmiotowo i podmiotowo ta ustawa dotyczy. W konsekwencji wskazała, że skoro termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony to należy przyjąć, że uchybienia miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia przyznanie wnioskowanej sumy pieniężnej i zasadzenie grzywny oraz zobowiązanie organu do załatwienia wniosku. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniając przedstawił ciąg chronologiczny zdarzeń podkreślając, że 28 grudnia 2021 r. do Wojewody Śląskiego został przesłany wniosek (za pośrednictwem platformy e-PUAP) o udzielenie obywatelowi Gruzji, Skarżącemu, zezwolenia na pobyt czasowy i poddany weryfikacji. W dniu 4 stycznia 2022 r. został uzupełniony o materiał dowodowy w wersji papierowej – tj.: potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo udzielone D.K. wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej, wniosek o udzielenie Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia paszportu cudzoziemca, potwierdzone za zgodność z oryginałem oświadczenie podmiotu działającego jako agencja pracy tymczasowej o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi w charakterze pracownika tymczasowego wydane przez Powiatowy Urząd Pracy w P. oraz potwierdzona za zgodność z oryginałem umowa zlecenie. 30 sierpnia 2022 r. do akt sprawy dołączono załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wypełniony przez Y Sp. z o. o. w W., raport ZUS ZUA, informację dla osoby ubezpieczonej oraz kserokopię paszportu cudzoziemca. 28 września 2022 r. pełnomocnik cudzoziemca złożył do Wojewody Śląskiego korektę wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dla Skarżącego dotyczącą zmiany głównego celu pobytu. Wskazano, iż aktualnym celem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są inne okoliczności - poszukiwanie pracy. Natomiast 7 listopada 2022 r. złożył ponaglenie adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Śląskiego w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Dalej organ wyjaśnił, że postępowanie o udzielenie Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy zostało wszczęte 30 grudnia 2022 r. Wobec zmiany celu pobytu cudzoziemca, 1 czerwca 2023 r. (za pośrednictwem platformy e-PUAP) wezwano stronę poprzez pełnomocnika, na podstawie art. 106 ust. 2a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 519 ze zm., dalej: u.o.c.) do przedłożenia w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego wezwania, dokumentów potwierdzających okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące oraz na podstawie art. 10 k.p.a. poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, a także pouczono o przysługującym na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. prawie wglądu do akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. 14 czerwca pełnomocnik cudzoziemca wystąpił do Wojewody Śląskiego z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia materiału dowodowego o dwa tygodnie. Strona, pomimo w/w wezwania z 1 czerwca 2023 r. i przedłużonego terminu na uzupełnienie materiału dowodowego nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie złożyła stosownych dokumentów potwierdzających okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące zgodnie z art. 98 ust 1 u.o.c. Wobec powyższego Wojewoda Śląski decyzją nr [...] z dnia 6 października 2023 r., na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 u.o.c. odmówił Skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a skarga na bezczynność wpłynęła 11 października 2023 r. Dodatkowo organ powołał się na art. 100 d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 103 ze zm.; zwana dalej u.o p.o.U.) podkreślając, że jej zakresem objęte są postępowania prowadzone wobec wszystkich cudzoziemców i skoro z woli ustawodawcy zawieszony został bieg terminów na załatwianie spraw we wnioskowanym zakresie, i wprowadzone zostało wyłączenie stosowania w tym czasie przepisów o bezczynności - to tym samym bezzasadny jest sformułowany przez skarżącego zarzut bezczynności i wnioski skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast w Uchwale z 22 czerwca 2020r., o sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, że skarga na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powołana uchwała jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, podjętą w składzie 7 sędziów NSA i posiada ogólną moc wiążącą na podstawie art. 269 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd orzekający w pełni podzielił pogląd zaprezentowany w w/w uchwale i nie przedstawił w tej sprawie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały składowi siedmiu sędziów. Powyższe oznacza, że jest związany poglądem wyrażonym w uchwale. Powołany art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast w niniejszej sprawie Wojewoda Śląski decyzją nr [...] z 6 października 2023 r., działając na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 u.o.c., odmówił Skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec niestawienia się w terminie na uzupełnienie braków wniosku, a skarga na bezczynność wpłynęła do organu 11 października 2023 r. - tym samym należało ją uznać za niedopuszczalną. Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi. ----------------------- 2