II SA/Ol 720/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant specjalista Marta Przewłucka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Fundacji N. w T. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 23 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 - k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. oraz Fundacji A (skarżący, strony) od decyzji z dnia 8 lutego 2023 r., wydanej przez Wójta Gminy (organ pierwszej instancji), ustalającej - na wniosek K. sp. z o.o. - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 12 MW (z możliwością realizacji w etapach każdy o mocy 1 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek nr [...], obręb T., gmina R. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: K. sp. z o.o. (spółka) w dniu 14 października 2022 r. złożyła w Urzędzie Gminy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 12 MW (z możliwością realizacji w etapach każdy o mocy 1 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek nr [...]. Spółka wskazała charakterystyczne parametry inwestycji. Podała, że powierzchnia terenu inwestycji wyniesie do 1.000 m2 do 120.000 m2. Ponadto podała parametry stacji transformatorowych (powierzchnia do 16 m2 do 49 m2; długość od 4 m do 7 m; szerokość od 4 m do 7 m; wysokość od 2 m do 4 m; ilość - 12), oraz magazynów energii (powierzchnia od 16 m2 do 49 m2; długość od 4 m do 7 m; szerokość od 4 m do 7 m; wysokość od 2 m do 4 m; ilość - 12). Wskazała, że planowane przedsięwzięcie zakłada 60.000 sztuk jako maksymalną ilość paneli fotowoltaicznych o mocy 200-1.500 W i kącie nachylenia od 10° do 30°. Do wniosku spółka załączyła kopię decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 7 września 2022 r. wydaną przez Wójta Gminy, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 8 lutego 2023 r. ustalił - na wniosek spółki - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 12 MW (z możliwością realizacji w etapach każdy o mocy 1 MW) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek nr [...]. Organ ustalił rodzaj zabudowy (infrastruktura techniczna - odnawialne źródła energii) i nieprzekraczalną linię zabudowy (w odległości 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej – [...], zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji). Organ wskazał: powierzchnię zabudowy (do 120.000 m2), udział powierzchni biologicznie czynnej (nie mniej niż 40%), parametry paneli fotowoltaicznych (powierzchnia do 120.000 m2, długość - od 10 m do 500 m, szerokość - od 5 m do 10 m, wysokość - od 3 m do 5 m, kąt nachylenia - od 10° do 30°, moc jednostkowa panelu - od 200 W do 1.500 W, ilość paneli - do 60.000 sztuk), parametry stacji transformatorowych (ilość - 12 sztuk, powierzchnia zabudowy - do 16 m2 do 49 m2, długość i szerokość - od 4 m do 7 m, wysokość - od 2 m do 4 m, dach płaski lub jednospadowy o kącie nachylenia do 5°), oraz parametry magazynów energii (ilość - 12 sztuk, powierzchnia zabudowy - do 16 m2 do 49 m2, długość i szerokość - od 4 m do 7 m, wysokość - od 2 m do 4 m, dach płaski lub jednospadowy o kącie nachylenia do 5°). Ponadto organ podniósł, że inwestycja ma być zaprojektowana i wykonana zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 7 września 2022 r. W uzasadnieniu swego stanowiska organ przedstawił tok postępowania w sprawie i wskazał, że przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Poza tym podniósł, że projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Olsztynie, z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, z organem właściwym w sprawach melioracji wodnych oraz z właściwym operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił jej naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. (poprzez pominięcie zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na już istniejącą zabudowę i funkcjonalność sąsiedzką) i art. 84 k.p.a. (poprzez zaniechanie powołania i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w dziedzinie energetyki odnawialnej). Ponadto zarzucił naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 – u.p.z.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie interesu prawnego właściciela nieruchomości, na której zlokalizowane jest obserwatorium, oraz art. 2 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy, względnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniósł, że w obserwatorium znajduje się bardzo czuła aparatura badawcza, w tym element sieci Europejskiej Agencji Kosmicznej, a promieniowanie i oddziaływanie elektromagnetyczne uniemożliwi właściwe działanie zainstalowanych urządzeń. W uzupełnieniu odwołania wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do spraw elektroenergetyki, biegłego do spraw z zakresu ochrony środowiska i oceny oddziaływania na środowisko, a także biegłego do spraw budownictwa (fizyki oraz oceny energetycznej budynków). Ponadto wniósł o przesłuchanie świadków i przesłuchanie w charakterze strony prezesa zarządu spółki. W uzasadnieniu decyzji z 23 maja 2023 r. Kolegium wskazało, że godnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami prawa (art. 60 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610). Stosownie do art. 2 pkt 13 w/w ustawy o odnawialnych źródłach energii instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Kolegium podkreśliło, że w aktualnym stanie prawnym (po nowelizacji, która weszła w życie z dniem 29 sierpnia 2019 r.) nie trzeba wykazać, że instalacja fotowoltaiczna spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa. Tym samym nie było potrzeby by weryfikować, czy spełnione pozostają przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu uznanie rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga zatem oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Tym samym organ nie musiał wykazywać, że w sąsiedztwie zlokalizowano obiekty podobne do tych wnioskowanych przez inwestorkę obiekty. Powyższe potwierdza, że planowana przez spółkę inwestycja jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Zaskarżona decyzja zawiera wskazane w art. 54 elementy, zaś na załączniku graficznym zostały określone linie rozgraniczające teren inwestycji a organ w analizie wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest planowana na gruntach obejmujących grunty oznaczone jako: RIVb, RV, Br-RIVb, RIVa, ŁV i PsIV. Natomiast stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 5 i 8 u.p.z.p., projekt decyzji uzgodniono - odpowiednio - ze Starostą, z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Toruniu oraz z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (tzw. milczące uzgodnienia) Poza tym projekt decyzji uzgodniono z P. S.A., stosownie do art. 53 ust. 5e pkt 1 u.p.z.p. Planowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też w sprawie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 7 września 2022 r. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zgoda skarżących na przedmiotową inwestycję nie jest wymagana. Żaden bowiem przepis nie uzależnia ustalenia warunków zabudowy od zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, nie mogą zatem uzależniać wydania decyzji od warunków nie przewidzianych przepisami prawa. Zamierzonego skutku nie mogły odnieść również pozostałe zarzuty naruszenia prawa, gdyż organ pierwszej instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie w sprawie. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 7 września 2022 r. organ pierwszej instancji wystąpił m.in. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie, który postanowieniem z dnia 27 lipca 2022 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie podstawowe kwestie dotyczące zmiany zagospodarowania terenu. Odpowiada ona tylko na pytanie inwestora, czy dany rodzaj zabudowy może powstać na wnioskowanym terenie. Natomiast szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie rozwiązań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podobnie jak w ogóle w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, nastąpią na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Bez znaczenia na tym etapie postępowania administracyjnego pozostaje kwestia zapewnienia odpowiedniej odległości od granic działki sąsiedniej. Jeśli zaś chodzi o wnioski dowodowe zgłoszone w odwołaniu, to są one bezzasadne i nie mają znaczenia prawnego w sprawie, tj. nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W/w wnioski dowodowe mają charakter poboczny w stosunku do głównego przedmiotu sprawy. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium z 23 maja 2023 r. pełnomocnik skarżących zarzucił jej naruszenie: przepisu art. 7, 7a w zw. z 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz przez interpretowanie wszystkich wątpliwości na niekorzyść skarżących, a w konsekwencji: pominięcie zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na już istniejąca zabudowę i funkcjonalność sąsiedzką; pominięcie zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na już istniejąca zabudowę i funkcjonalność sąsiedzką, w tym poprzez wyznaczenie zasad i warunków prowadzenia inwestycji uwzględniających istniejącą zabudowę sąsiedzką w tym w zakresie dopuszczalnej odległości oraz dodatkowych barier likwidujących oddziaływanie magnetyczne; art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w dziedzinie energetyki odnawialnej na okoliczność skali oddziaływania i dopuszczalności lokalizacji farmy fotowoltaicznej w bezpośrednim sąsiedztwie obserwatorium, zakresu oddziaływania, wpływu oddziaływania magnetycznego na istniejąca aparaturę; art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie interesu prawnego właściciela nieruchomości na której zlokalizowane jest obserwatorium w zakresie w jakim lokalizacja farmy fotowoltaicznej uniemożliwia mu dotychczasowe użytkowanie nieruchomości, naruszając prawem chroniony interes; art. 2 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie ładu przestrzennego, jak również zasady dobrego sąsiedztwa poprzez dopuszczenie do prowadzenia inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej w sytuacji, gdy taka zabudowa w całości uniemożliwi działalność obserwatorium astronomicznego na działce sąsiedniej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że za niezrozumiałe należy uznać twierdzenia Kolegium w zakresie w którym stoi ono na stanowisku, że inwestycja nie musi spełnić przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w tym zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej) w sytuacji gdy w aktualnym stanie prawnym jest to wymagane w stosunku do urządzeń innych niż wolnostojące wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW z wyjątkami, o których mowa w art. 10 ust. 2a pkt 1-2 u.p.z.p. Przy wykładni przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie należy ograniczać się jedynie do wykładni językowej, ale należy sięgnąć również do wykładni celowościowej i systemowej. Taka interpretacja przepisów powoduje, że wyłączenie stosowania zasady dobrego sąsiedztwa może mieć zastosowanie tylko do mikroinstalacji fotowoltaicznych, ewentualnie do instalacji o mocy do 500 kW. Spełnienie wszystkich przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w tym zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej) będzie wymagane w stosunku do urządzeń innych niż wolnostojące wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW z wyjątkami, o których mowa w art. 10 ust. 2a pkt 1-2 u.p.z.p. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie w całości decyzji Kolegium i odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z tego wynika, że planowanie przestrzenne obejmujące instrumentarium w postaci studium i planu miejscowego oraz zagospodarowanie przestrzenne rozumiane jako wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy stanowią wynik dychotomicznego podziału instytucji służących utrzymaniu ładu przestrzennego, które się nie przenikają pozostając względem siebie w relacji alternatywy rozłącznej. Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 60 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje na wniosek inwestora wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 oraz uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego. Wniosek inwestora nie tylko wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale wyznacza też jego przedmiotowe ramy. Organ jest obowiązany zatem rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku i jeśli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (zob. wyroki NSA: z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 195/18, z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 696/16, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. (wyrok NSA z 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 951/16). Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest zatem ustalenie uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia - ram urbanistycznych, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane (zob. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1099/17). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5 (punkt 6 w tym przepisie nie dotyczy analizowanej inwestycji). W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. sformułowano warunek polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jest w doktrynie prawa i orzecznictwie sądowym jako przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa. W art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wskazano zaś, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest, aby teren miał dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wymogi te nie mają zastosowania do kategorii zabudowy, opisanej w tym przepisie. Zgodnie z jego treścią, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 u.p.z.p. nie stosuje się m.in. do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 ze zm. - u.o.z.e). Z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wynika, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii (OZE) to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją dotyczącą określenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest też sporne, że planowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 12MW - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Po dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524), zmianie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., do których zaliczają się elektrownie fotowoltaiczne, zostały wyłączone spod wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, a ustawodawca nie uzależnił tego wyłączenia od mocy instalacji odnawialnego źródła energii i ustalenia jego lokalizacji w studium. W ocenie Sądu gdyby było intencją ustawodawcy ograniczenie zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącznie do instalacji odnawialnego źródła energii o niskiej mocy, wykorzystywanych na własne potrzeby, uczyniłby to odsyłając do definicji z art. 2 pkt. 18 i 19 u.o.z.e. dotyczącej "małej instalacji" i "mikroinstalacji"; ewentualnie wskazując maksymalny pułap zainstalowanej mocy elektrycznej instalacji. Wypada podkreślić, że ustawodawca w ramach u.p.z.p. wyraźnie rozróżnia te pojęcia, o czym świadczy zestawienie chociażby art. 61 ust. 3 z art. 15 ust. 4 u.p.z.p. W konsekwencji, Sąd nie podziela zarzutu skargi uzależniającego możliwość ustalenia warunków zabudowy dla instalacji odnawialnych źródeł energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., o mocy przekraczającej 500 kW od przeznaczenia terenu objętego inwestycją w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania pod tego rodzaju inwestycje, zgodnie z wymogami art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Wyjaśnić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle stosowania powyższego wyjątku do instalacji odnawialnych źródeł energii zarysowały się sprzeczne stanowiska. Według jednej grupy poglądów, przy wykładni przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie należy ograniczać się tylko do wykładni językowej, ale wskazane jest również sięgnięcie do reguł wykładni systemowej i celowościowej. Odwołując się do art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wskazuje się, że tego rodzaju inwestycje mają niewątpliwie istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przy stosowaniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy uwzględnić regulacje zawarte w studium. Przy czym w przypadku, gdy postanowienia studium nie przewidują na danym terenie lokalizacji urządzeń odnawialnych źródeł energii o mocy wyższej niż wskazana w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., w orzecznictwie przyjmuje się, że albo nie jest w takiej sytuacji możliwe wydanie warunków zabudowy w ogóle (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 maja 2021 r., II SA/Go 277/21, wyrok WSA w Gdańsku z 23 lutego 2022 r., II SA/Gd 629/21, wyrok WSA w Gdańsku z 19 października 2022 r., II SA/Gd 257/22, CBOSA) albo możliwe jest wprawdzie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale na zasadach ogólnych, tj. przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22, wyrok NSA z 19 grudnia 2020 r., II OSK 3705/19, CBOSA). Według natomiast drugiej grupy poglądów kategoryczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania jakichkolwiek ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii oraz, że dokonywanie wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie jest właściwe ze względu na wewnętrzny i niewiążący przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy charakter postanowień studium. Takie poglądy wyrażane były przez wojewódzkie sądy administracyjne, przykładowo przez WSA w Poznaniu w wyroku z 16 marca 2022 r., IV SA/Po 96/22 czy przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z 20 września 2022 r., II SA/Bd 549/22. W ostatnim czasie zapadło też szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielających tę linię orzeczniczą, tj. wyrok z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, wyrok z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, wyrok z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22, wyrok z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22 (CBOSA). Mając na uwadze aktualne wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego we wskazanej kwestii, układające się w jednolitą linię orzeczniczą, tutejszy Sąd przychyla się do poglądu, że lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. - niezależnie od jej mocy i rozmieszczenia w studium, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy, nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21(CBOSA), Sąd wskazuje, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. po nowelizacji skutkującej dodaniem zwrotu "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii", nie powinno budzić wątpliwości interpretacyjnych, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii przepis wprost odsyła do definicji OZE zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest jasna i czytelna. W sposób klarowny i jednoznaczny przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się m.in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Z tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika bowiem wyłącznie, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby ich dopuszczalna lokalizacja została później wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18, CBOSA). Powyższe prowadzi do konkluzji, że brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Wynika to z faktu, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe przepisy art. 10 ust. 2 u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Potwierdzenie powyższego stanowiska można odnaleźć w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z 19 lipca 2019 r. W punkcie piątym uzasadnienia projektu wskazano jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...)". Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. W ramach tych zapisów w żadnym miejscu nie wskazano, że zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ma dotyczyć instalacji odnawialnego źródła energii o określonej mocy. Dodatkowo wskazać należy (również za powołanym wyrokiem NSA z dnia 12 października 2022 r.), że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, to jest zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery. W tych okolicznościach nie sposób więc podzielić poglądu, że lokalizacja odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy musi odbywać się w zgodzie z ustaleniami zawartymi w studium. Odnośnie do ograniczeń w lokowaniu instalacji odnawialnych źródeł energii, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiąże organy gminy jedynie w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy. Powyższe świadczy o tym, że sam ustawodawca w sposób całkowicie rozłączny traktuje odnoszące się do instalacji odnawialnego źródła energii gminne regulacje planistyczne (studium i plan zagospodarowania przestrzennego) oraz mające zastosowanie w przypadku ich braku przepisy u.p.z.p. odnoszące się do ustalenia lokalizacji takich inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. To od gminy zależy więc, czy podejmie ona działania planistyczne skutkujące uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, w którym określone zostaną tereny pod budowę urządzeń, o jakich mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Brak określenia w tym trybie takich terenów w żaden sposób nie wyłącza możliwości lokalizacji określonych w tych przepisach instalacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, a ograniczeń z tym związanych nie można się dopatrywać i wywodzić z jednoznacznego brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p., z którego wynika wprost, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wynika przy tym jakiekolwiek ograniczenie mocy instalacji odnawialnego źródła energii warunkujące stosowanie ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu, co w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizowania inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oznacza wyłączenie tych instalacji od wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa oraz dostępności terenu do drogi publicznej. Sąd nie podziela argumentu skargi, że planowana inwestycja uniemożliwi dotychczasowe użytkowanie nieruchomości sąsiednich. Jakkolwiek teza taka mogłaby się obronić w przypadku wymienionych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. "urządzeń infrastruktury technicznej", które z reguły pełnią funkcję subsydiarną umożliwiając korzystanie z obiektów i urządzeń znajdujących się na określonym terenie, to już nie przystaje ona do wymienionych w tym samym przepisie "linii kolejowych" i "obiektów liniowych" (np. rurociągów naziemnych, kanałów, dróg, wałów przeciwpowodziowych). Tego rodzaju obiekty budowalne zmieniają sposób wykorzystywania i zagospodarowania terenu i to istotnie, wykluczając z reguły możliwość korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy. Zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie można zatem uzależniać od tego, czy wymienione w nim przedsięwzięcie będzie in concreto zmieniało dotychczasowy sposób korzystania i zagospodarowania z terenu. Dotyczy to w takim samym stopniu "linii kolejowych", "obiektów liniowych", "urządzeń infrastruktury technicznej" jak i "instalacji odnawialnego źródła energii". Należy również podkreślić, że zasada dobrego sąsiedztwa nie stanowi w systemie prawnym wyłącznego instrumentu limitującego dopuszczalność lokalizacji określonych przedsięwzięć w danym miejscu. Limitującą rolę pełnią także przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Nie będzie możliwości lokalizacji inwestycji w postaci urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii w przypadku niewystarczalności uzbrojenia, konieczności ochrony gruntów rolnych i leśnych, znajdowania się terenu w strefie wyłączonej spod zabudowy oraz niezgodności z przepisami szczególnymi, w tym z zakresu ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę specyfikę inwestycji dotyczących instalacji odnawialnego źródła energii, będących przedsięwzięciami z pogranicza infrastruktury technicznej i produkcji, nie można uznać, że rezygnacja przez ustawodawcę z przesłanki dobrego sąsiedztwa stanowi zabieg kolidujący z założeniem racjonalności prawodawcy. Zaznaczyć trzeba, że w przypadku tego rodzaju inwestycji w zdecydowanej większości przypadków trudno byłoby zdefiniować, na czym polegać ma dobre sąsiedztwo. Są to bowiem w większości inwestycje polegające na montażu (instalacji) urządzeń lub ich zespołów, dla których trudno szukać wzorca w zabudowie sąsiedniej. Wymagają one też odpowiednich warunków przyrodniczych, które w tym przypadku stanowić muszą zasadniczy czynnik doboru lokalizacji, nie zaś dobre sąsiedztwo w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nie mógł ponadto odnieść skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie interesu prawnego właściciela nieruchomości na której zlokalizowane jest obserwatorium w zakresie w jakim lokalizacja farmy fotowoltaicznej uniemożliwia mu dotychczasowe użytkowanie nieruchomości, bowiem decyzja o warunkach zabudowy zakreśla tylko pewne ramy postępowania, określa wymagania, jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Natomiast dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi konkretyzację tych warunków. Decyzja o warunkach zabudowy, co do zasady, nie określa dokładnego posadowienia inwestycji w terenie. Te szczegółowe ustalenie odbywa się dopiero na drugim etapie procesu inwestycyjnego - w ramach postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę. Lektura akt niniejszej sprawy nie potwierdza również, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych. Odnosząc się do argumentacji skargi w zakresie pominięcia oddziaływania planowanej inwestycji na już istniejąca zabudowę, w tym wpływu oddziaływania magnetycznego na istniejąca aparaturę oraz zaniechania powołania i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, sąd wyjaśnia, że kwestie dotyczące oddziaływania na sąsiednią nieruchomość nie są przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, a podlegają weryfikacji dopiero w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 818/17). Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego, kolejnym etapem będzie zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego, czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Dopiero organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę będzie oceniał, czy projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie. Niezasadne jest również powoływanie się w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy na regulacje wynikające z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm. – k.c.), gdyż ochrona przewidziana m.in. w art. 144 dotycząca immisji związanych z korzystaniem z nieruchomości dotyczy wyłącznie zjawisk już występujących, a nie przyszłych i hipotetycznych, co sprawia, że zasadnie można się na nią powoływać najwcześniej na etapie budowy obiektów (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 287/19). W judykaturze wskazuje się, że ocena "przeciętnej miary", o której mowa w art. 144 k.c., może być dokonana tylko na podstawie obiektywnych warunków występujących na danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć osób, że ich przestrzeń w razie realizacji inwestycji może zostać ograniczona (zob. wyrok NSA z 23 marca 2016 r. sygn. II OSK 1830/14). Z art. 144 k.c. nie wynika interes prawny do zaskarżania przeznaczenia planistycznego nieruchomości sąsiednich, ponieważ ustalenia planistyczne same w sobie nie kreują immisji ponad przeciętną miarę (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2818/17). Decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa, a jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Podsumowując Sąd stwierdza, że organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, które odpowiada zasadom wynikającym z dyspozycji przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i na podstawie kompletnego materiału dowodowego zebranego w toku tego postępowania ustaliły stan faktyczny sprawy, w tym w sposób niewątpliwy okoliczności o kluczowym znaczeniu dla sprawy, tj. że wnioskowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.