I SO/Wr 4/23
Административные суды2023-08-28
Номер дела
I SO/Wr 4/23
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Дата решения
2023-08-28
Тип
Postanowienie WSA we Wrocławiu
Судьи
Andrzej Cichoń
Резолютивная часть
*Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Текст решения
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. D. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi postanawia I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 100,00 zł (sto złotych 00/100); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2023 r. strona wystąpiła o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 21 marca 2023 r. (24 marca 2023 r. data wpływu do organu) wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny.
Z urzędu Sądowi wiadomo, że sprawa ze skargi strony została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wr 218/23.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ) – dalej jako p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 55 § 1 p.p.s.a).
Przedmiotowa grzywna ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny - oprócz dyscyplinowania organu, stanowi sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Nie budzi wątpliwości, że w przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., zakreśla obowiązek, by organ w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi przekazał ją sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej. Według Strony do wykonania ww. obowiązku nie doszło – skargę organ otrzymał 24 marca 2023 r., a zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi do Sądu upłynął 24 kwietnia 2023 r. Organ przekazał skargę do sądu 16 czerwca 2023 r., dopiero po otrzymaniu odpisu wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny. Podkreślić należy, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a., stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd uznał wniosek Strony o wymierzenie organowi grzywny za uzasadniony i wymierzył ją w wysokości 100 zł. Określenie wysokości grzywny pozostawione zostało do uznania sądu. Mając na uwadze treść wniosku, okres zwłoki organu (prawie 2 miesiące), jak również fakt, że skarga wraz z aktami sprawy została przekazana dopiero wskutek złożenia przez Stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz brak udzielenia odpowiedzi na wniosek, grzywna we wskazanej wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.
W tym stanie rzeczy na podstawie 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. w pkt II sentencji.