III SAB/Łd 17/08

SENTENCJA Dnia 17 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie braku poświadczenia obywatelstwa polskiego postanawia: odrzucić skargę. K.O. UZASADNIENIE W dniu 23 czerwca 2008 roku B. P. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na braku poświadczenia obywatelstwa polskiego. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2008 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi poprzez wykazanie wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. W treści skargi pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie braków skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 18 lipca 2008 roku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie B. P. nadesłał pismo z dnia 23 lipca 2008 roku, w którym wyjaśnił, że dokumenty znajdują się posiadaniu sądu administracyjnego. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2008 roku Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cytowanej ustawy). Stosownie do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). Analizując stan faktyczny sprawy na tle zacytowanych wyżej przepisów prawa, Sąd stwierdza, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność nie wyczerpał środków zaskarżanie jakie służyły mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jak na wstępie wskazano w dniu 23 czerwca 2008 roku skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na braku poświadczenia obywatelstwa polskiego. Na wezwanie Sądu do wykazania wyczerpania przed wniesieniem przedmiotowej skargi przysługujących środków zaskarżenia przedstawił pismo z dnia 23 lipca 2008 roku, w którym nie wykazał by przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wobec powyższego Sąd wyjaśnia, że stosownie do treści art. 17 ust. 2 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 4 września 1997 roku o działach administracji rządowej (tekst jednolity Dz.U. z 2007 roku, Nr 65, poz. 437 ze zm.) dział sprawy wewnętrzne obejmuje sprawy obywatelstwa. Właściwym ministrem będzie zatem w tym przypadku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż skarżący nie wyczerpał dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, a tym samym nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu. KO