III SA/Kr 1181/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr) Sędziowie Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi N. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 maja 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/420/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 26 maja 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/420/2023 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 marca 2023 r. nr SO-04.8252.33.2023-1/23 orzekającą o odmowie przyznania N. S. (dalej: "wnioskodawczyni" "skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem K. S., ur. 10 stycznia 1987 r., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności od dnia 8 lipca 2022 r. do dnia 30 września 2025 r., niepełnosprawność datowana od urodzenia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 30 grudnia 2022 r. do MOPS w Krakowie wpłynął wniosek strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. . Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowił m.in. art. 17 ust. 5 pkt 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 dalej: "u.ś.r."), art. 2 ust. 1, art ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy (Dz. U. z 2023 r. poz. 103). Z dokumentów wynika, że syn mieszka ze skarżącą, ze względu na stan zdrowia, wymaga stałej pomocy i wsparcia w czynnościach pielęgnacyjnych i gospodarczych, nie jest w stanie funkcjonować samodzielnie. Skarżąca jest jedyną osobą, która może opiekować się synem, zapewniając mu wszystkie potrzeby życiowe. W trakcie wywiadu pracownik opieki ustalił, że syn skarżącej ma ojca i siostrę. Opiekę nad synem sprawuje skarżąc. Siostra nie jest przygotowana, aby sprawować opiekę nad bratem, ojciec pobiera świadczenie emerytalne. Ze złożonego oświadczenia wynika, że ostatnie zatrudnienie wnioskodawczyni zostało zakończone w 1995 r., po zakończeniu urlopu wychowawczego. Sprawowana opieka ma bezpośredni wpływ na brak podejmowania zatrudnienia. Ustalono także, że skarżąca na Ukrainie pobiera świadczenie emerytalne, przysługujące osobie sprawującej opiekę nad dzieckiem niepełnosprawnym, jest to kwota 2 100,00 UAH. W świetle powyższych okoliczności faktycznych, organ I instancji decyzją z dnia 6 marca 2023 r. odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie i przesłanki ustawowe dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w szczególności art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r., z którego wynika, iż nie jest możliwym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie, posiada przyznane prawo do emerytury. Wskazano, że skarżąca posiada prawo do emerytury, przyznane na terenie Ukrainy z uwagi na opiekę nad osobą niepełnosprawną, dlatego organ nie mógł przyznać wnioskowanego świadczenia. W odwołaniu skarżąca zarzuciła, iż organ dopuścił się naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 1a u.ś.r., poprzez błędne uznanie, iż w przypadku pobierania przez wnioskodawczynię emerytury, świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. Wskazała, iż w podobnych sprawach na podstawie wykładni orzecznictwa sądów administracyjnych, przyznawane było prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a pobierana przez skarżącą emerytura powinna być zakwalifikowana, jako świadczenie emerytalne, o jakim mowa w art. 3 pkt 5 u.ś.r., w którym brak jest odniesień do emerytur przyznanych na podstawie przepisów zagranicznych. W konkluzji skarżąca wniosła o przyznanie przedmiotowego świadczenia, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego SKO w Krakowie decyzją z dnia 26 maja 2023 r. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 17 ust. 1 u.ś.r. i wskazał, że celem instytucji świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zastąpić dochód, wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Zarówno osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, jak też osoba opiekująca się innym członkiem rodziny, wobec którego obciążona jest obowiązkiem alimentacyjnym, wypełniają zobowiązanie o charakterze prawnorodzinnym, którego źródłem są przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Obydwie te kategorie osób rezygnują, w związku z realizacją tego obowiązku z podjęcia lub kontynuowania zatrudnienia. SKO powołało się także na treść art. 128 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczym i wskazało, że obowiązek alimentacyjny ciąży jedynie na osobach spokrewnionych w linii prostej oraz rodzeństwie. Krewnymi w linii prostej są - zgodnie z art. 617 § 1 k.r.o. - osoby, z których jedna pochodzi od drugiej. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie, obowiązek ten dotyczy odwołującej względem syna. Zgodnie z dokumentami zalegającymi w aktach sprawy, zarówno skarżąca, jak i jej syn, posiadają nadane przez Burmistrza Jarosławia numery PESEL, co prowadzi do konkluzji, iż spełnione są przesłanki ich legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Zatem skarżąca może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, który stanowi, iż obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium RP, którego pobyt na terytorium RP jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych, jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium RP. Zgodnie z treścią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 13 września 2022 r. wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie, syn skarżącej ur. 10 stycznia 1987 r. w O. posiada orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności od urodzenia, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować i wymaga stałej opieki osób trzecich z uwagi na niepełnosprawność intelektualną. Jednak w ocenie Kolegium, należy mieć na uwadze okoliczność, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, ponieważ od 50-roku życia pobiera emeryturę, jako matka niepełnosprawnego dziecka. Zatem pobieranie świadczenia na terytorium Ukrainy stanowi negatywną przesłankę do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium wskazało, iż znana mu jest wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., zaprezentowana przez odwołującą, tj. że ograniczenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta/rencisty musi być interpretowane, jako wiążące się nie z samym prawem do emerytury (renty), lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Zdaniem organu, należy mieć na uwadze, iż stanowisko judykatury w tym zakresie jest niejednorodne (zwłaszcza to najnowsze). W tym zakresie Kolegium wskazało na treść wyroku z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt: II SA/Po 194/21. SKO wskazało ponadto, że część orzecznictwa sądów administracyjnych, która przychylała się do możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku pobierania emerytur, dotyczyła odmiennych stanów faktycznych, tj. gdy emerytury były pobierane z ZUS, nie zaś - jak w tym przypadku - z terytorium Ukrainy. W takiej sytuacji, należało zawiesić wypłatę emerytury przez ZUS i wówczas dopuszczano możliwość przyznania świadczenia. Zdaniem organu, trzeba jednak mieć na uwadze fakt, iż strona pobiera emeryturę poza polskim systemem prawa. W ocenie Kolegium, organy administracyjne nie są władne do stosowania w niniejszej sprawie analogi pomiędzy systemem emerytalnym, obowiązującym na terenie RP, a systemem emerytalnym na terytorium Ukrainy w celu przyznania wnioskowanego świadczenia. Działanie takie byłoby daleko idącym wykroczenie poza ramy ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Tym samym, Kolegium stanęło na stanowisku, iż organ I instancji prawidłowo zastosował literalną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. 1 ustawy i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Końcowo Kolegium wskazało, że z uwagi na trudną sytuację skarżącej może się ona ubiegać się o inne świadczenia, choćby, np. z ustawy o pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r., poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do świadczenia emerytalnego, przyznanego jej na podstawie prawa obcego, które nie zawiera się w definicji rent i emerytur określonych w ustawie. W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów z przytoczeniem orzecznictwa w tym zakresie i wniosła uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie skarżąca w treści skargo wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 maja 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 marca 2023 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem. W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając sprawę, organ odwoławczy nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Instytucję świadczenia pielęgnacyjnego reguluje art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., zwanej dalej u.ś.r.), w którym szczegółowo określono przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego choć w niewielkim stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Przepis ten jednocześnie wskazuje przesłanki negatywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. I tak, zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast w myśl art. 17 ust. 5 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu; 3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury; 4) (uchylony); 5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Jako podstawę odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia organy obu instancji wskazały okoliczność, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., tj. pobieranie przez skarżącą emerytury przyznanej na terytorium Ukrainy. W ocenie Sądu, stanowisko organów administracyjnych jest prawidłowe. Wskazać należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 103 ze zm.), obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium RP, którego pobyt na terytorium RP jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie o świadczeniach rodzinnych - odpowiednio na zasadach i w trybie określonych w tych przepisach, z wyłączeniem warunku posiadania karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Tym samym ocena uprawnień skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego, jako obywatelki Ukrainy, której jej pobyt na terytorium RP, w związku z konfliktem zbrojnym w Ukrainie, uznawany jest za legalny, powinna zostać dokonana w kontekście przesłanek uregulowanych w tej ustawie, a w szczególności w art. 17 u.ś.r. W związku z powyższym prawidłowo organy obu instancji uznały, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wyłącza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji ustalonego prawa do emerytury, co wiąże się z posiadaniem uprawnień do świadczenia emerytalnego i ich pobieraniem. W związku z powyższym osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania drugiego. Inna interpretacja przywołanych przepisów, zdaniem Sądu, byłaby w sprzeczności wobec osób pobierających świadczenie emerytalne w Polsce, które chcąc uzyskać świadczenie pielęgnacyjne muszą zawiesić emeryturę. Pobieranie bowiem jednocześnie dwóch świadczeń - pielęgnacyjnego i emerytalnego wzajemnie się wyklucza. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, nie ma przy tym znaczenia, że zawarta w art. 3 pkt 5 u.ś.r. definicja emerytury i renty nie wymienia wprost świadczenia emerytalno-rentowego otrzymywanego na podstawie prawa zagranicznego. Organy administracji, ustalając prawo do świadczeń rodzinnych, obowiązane są stosować te same przepisy i te same kryteria wobec obywateli Ukrainy, co wobec polskich obywateli. Wynika to nie tylko z powołanej wyżej ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ale również z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej. Tym samym, zarówno obywatele RP, jak i obywatele Ukrainy, którym przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych na zasadzie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, muszą spełniać te same kryteria warunkujące możliwość uzyskania wnioskowanego świadczenia. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, że prawidłowo organy odmówiły przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym synem, uznając, że nie jest możliwe kumulatywne pobieranie emerytury i świadczenia pielęgnacyjnego, także w przypadku, gdy emerytura jest otrzymywana z ukraińskiego systemu emerytalno-rentowego. Jak już wyżej wskazano obowiązujące przepisy nakazują bowiem stosowanie w tym zakresie zasad wynikających z ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dopiero zatem zawieszenie emerytury, której wyrazem musi być wydanie odpowiedniej decyzji przez właściwy organ o zawieszeniu wypłaty emerytury, otwiera drogę do ubiegania się oświadczenie pielęgnacyjne. Należy jednak wziąć pod uwagę, że system emerytalny Ukrainy może przewidywać inne tryby wzruszania decyzji skutkujące przerwaniem lub zakończeniem wypłaty uprawnionej emerytury. Strona skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, który winien podjąć odpowiednie kroki umożliwiające stronie uzyskanie stosownych dokumentów potwierdzających okoliczność zawieszenia bądź niepobierania emerytury w państwie pochodzenia. Ponownego podkreślenia wymaga, że skarżąca będzie mogła otrzymać świadczenie pielęgnacyjne dopiero od momentu dołączenia do wniosku o jego przyznanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury. Tylko bowiem skarżąca jest osobą władną do usunięcia w każdej chwili negatywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Okoliczność, że świadczenie emerytalne przyznane na podstawie prawa obcego nie zostało ujęte w katalogu emerytur i rent z art. 3 pkt 5 u.ś.r. nie oznacza, że stosowanie regulacji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w stosunku do obywateli Ukrainy zostało wyłączone. Jak to już zostało powyżej wskazane, w związku z treścią art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych należy stosować odpowiednio. Odpowiednie stosowanie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. polega na modyfikacji, która prowadzi do przyjęcia, że posiadanie obywatela Ukrainy prawa do ukraińskiego świadczenia emerytalnego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z powyższym zarzut skargi dotyczący błędnego zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w zw. z art. 3 pkt 5 u.ś.r. Sąd uznał za bezzasadny. Reasumując, zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu w całości odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną.