VI Ka 260/24

<p>Warszawa, dnia 17 maja 2024 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 260/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący:SSO Tomasz Morycz</p> <p>protokolant: protokolant sądowy Małgorzata Jaworska</p> <p>po rozpoznaniu dnia 10 maja 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">P. B.</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">J.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 44)">art. 44 ustawy prawo o ruchu drogowym</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 94;art. 94 § 1)">art. 94 § 1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 6;art. 6 ust. 1;art. 6 ust. 1 pkt. 6)">art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 18 grudnia 2023 r. sygn. akt V W 259/23</strong> </p> <p>I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a> umarza postępowanie;</p> <p>II. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz obwinionego kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w sprawie, to jest dwukrotnie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i dwukrotnie w postępowaniu drugoinstancyjnym;</p> <p>III. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 260/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B.</span> został obwiniony o to, że:</strong> </p> <p>1.  w dniu 31 marca 2021 r., w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span> spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierował pojazdem marki <span class="anon-block">R.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> i podczas zmiany kierunku jazdy w lewo nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu motocyklem <span class="anon-block">H.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> jadącemu na wprost z przeciwnego kierunku w wyniku czego doszło do zderzenia;</p> <p>tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.</p> <p>2.  ponadto w wyżej wymienionym miejscu i czasie oddalił się z miejsca;</p> <p>tj. o wykroczenie z art. 97 k.w. w zw. z art. 44 PRD</p> <p>3.  ponadto w wymienionym miejscu i czasie na drodze publicznej kierował pojazdem m-ki <span class="anon-block">R.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie posiadając do tego wymaganego uprawnienia;</p> <p>tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 94;art. 94 § 1)">art. 94 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 6;art. 6 ust. 1;art. 6 ust. 1 pkt. 6)">art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami</a> </p> <p> <strong> <!-- -->W dniu 18 grudnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Wołominie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt V W 259/23, którym:</strong> </p> <p>1.  obwinionego <span class="anon-block">P. B.</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 86 § 1 pkt. 1)">punkcie I</a>, ustalając jednak dodatkowo, że czynu tego obwiniony dopuścił się, mając w czasie jego popełnienia w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem – i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 17;art. 17 § 2)">art. 17 § 2</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 2;art. 2 § 1)">art. 2 § 1</a> k.w., tj. zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">kodeksu wykroczeń z 31 marca 2021 roku</a>, skazuje obwinionego;</p> <p>2.  obwinionego <span class="anon-block">P. B.</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie II, ustalając jednak dodatkowo, że czynu tego obwiniony dopuścił się, mając w czasie jego popełnienia w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem – i za to na podstawie art. 97 k.w. w zw. z art. 17 § 2 k.w. skazuje obwinionego;</p> <p>3.  obwinionego <span class="anon-block">P. B.</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 94 § 1 pkt. 3)">punkcie III</a>, ustalając jednak dodatkowo, że czynu tego obwiniony dopuścił się, mając w czasie jego popełnienia w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem – i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 94;art. 94 § 1)">art. 94 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 17;art. 17 § 2)">art. 17 § 2</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 2;art. 2 § 1)">art. 2 § 1</a> k.w., tj. zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">kodeksu wykroczeń z 31 marca 2021 roku</a>, skazuje obwinionego;</p> <p>4.  na podstawie art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w., w związku z czynem przypisanym w punkcie 3, orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;</p> <p>5.  na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 2 § 1 k.w. wymierzył obwinionemu łącznie karę grzywny w kwocie 600 (sześciuset) złotych;</p> <p>6.  zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków w sprawie.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżonemu wyrokowi zarzucając: </strong> </p> <p>1.  mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w. polegającej na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów a w szczególności dowodu z przesłuchania pokrzywdzonego (oskarżyciela posiłkowego), któremu bezzasadnie Sąd Rejonowy nadał walor wiarygodności, w sytuacji gdy z akt sprawy niezbicie i jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony miał interes do wskazania jakiegokolwiek sprawcy kolizji drogowej, a gdyby takiej osoby nie wskazał byłby pozbawiony możliwości ubiegania się o odszkodowanie z tytułu wypadku komunikacyjnego;</p> <p>2.  mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w., polegającą na zaniechaniu przez funkcjonariuszy policji przeprowadzenia dowodu z okazania <span class="anon-block">P. B.</span> wśród innych osób, co budzi wątpliwości, czy pokrzywdzony rozpoznałby <span class="anon-block">P. B.</span>, w sytuacji, gdyby wcześniej nie okazano mu jego fotografii;</p> <p>3.  mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 173)">art. 173 k.p.k.</a> poprzez okazanie przez funkcjonariuszy policji wyłącznie wizerunku obwinionego <span class="anon-block">P. B.</span>, co skutkowało tym, że pokrzywdzony zapamiętał wizerunek obwinionego okazany mu z bazy PESEL, a następnie sugerował się tym wizerunkiem i zeznaniem, że jest on całkowicie pewien, że sprawcą kolizji jest <span class="anon-block">P. B.</span>;</p> <p>4.  mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 39;art. 39 § 4 k)">art. 39 § 4 k.p.s.</a>w. polegającą na zastąpieniu dowodu z przesłuchania funkcjonariusza policji notatką urzędową — co stanowi ustawowy zakaz dowodowy zarówno w sprawach o wykroczenia jak i innych sprawach w postępowaniu karnym.</p> <p>Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Charakter apelacji, zbiorczo podniesione zarzuty przemawiały za ich łącznym omówieniem, tym bardziej, że wszystkie były bezzasadne. Wbrew twierdzeniom obwinionego Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Na wstępie przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania została wykonana zgodnie z regułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.</p> <p>Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo. Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, Sąd meriti nie dopuścił się żadnych uchybień w tym zakresie. Dokonana przezeń ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi żadnych wątpliwości. Zarzuty sformułowane w apelacji opierały się na subiektywnych odczuciach obwinionego i stanowiły gołosłowną polemikę z zapadłym rozstrzygnięciem.</p> <p>Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wina obwinionego w ocenie Sądu Odwoławczego nie budziła żadnych wątpliwości. Przede wszystkim sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wskazał, że niedochowanie zasad okazania wizerunku nie skutkuje nielegalnością dowodu w postaci zeznań złożonych w związku z okazaniem. Ustawodawca nie zawarł żadnego zakazu dowodowego w odniesieniu do rezultatów nieprawidłowo wykonanego okazania. Na poparcie powyższego prawidłowo przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt III KK 92/13. Dlatego zarzut obrońcy w tym zakresie jawi się jako chybiony. Zeznania pokrzywdzonego, w połączeniu z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił jako wiarygodne. W istocie nie można nie zgodzić się z tym, że pokrzywdzony miał interes w ustaleniu sprawcy, jednak nie miał żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie oskarżać akurat <span class="anon-block">P. B.</span>, bowiem mężczyźni nie znają się, nie mieli ze sobą w przeszłości styczności. Pokrzywdzony w swoich zeznaniach opisał zdarzenie, następnie rozpoznał obwinionego jako sprawcę, a to korespondowało z fakturą znalezioną w samochodzie, a z której wynikało, że to obwiniony jest właścicielem samochodu oraz z tym, że inny świadek jako sprawcę zdarzenia również rozpoznał <span class="anon-block">P. B.</span>. Odnośnie ostatniego z zarzutów, wskazać należy, że sąd meriti ustalając stan faktyczny oparł się na zeznaniach <span class="anon-block">A. S.</span> (k. 12, 325v.-326v) oraz zeznaniach z rozprawy w dniu 17.03.2022 r.), szkicu (k. 3), protokołach oględzin pojazdów (k. 4-5), kserokopii faktury (k. 20), kserokopii wyroku wydanego w sprawie II K 1238/20 (k. 241), kserokopii aktu oskarżenia (k. 245), kopii opinii (k. 292-305) oraz notatce służbowej z 15.12.2023 r. (k. 320). Notatka ta była sporządzona na podstawie analizy akt dokonanej przez sędziego referenta, z której treści wynika jedynie, że sąd uporządkował informacje na temat tego, czy obwiniony w chwili zdarzenia posiadał uprawnienia do kierowania, a także o kierowanej do niego korespondencji. Sąd wydając wyrok w przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniom skarżącego nie dopuścił się obrazy prawa procesowego polegającej na zastąpieniu dowodu z przesłuchania funkcjonariusza policji notatką urzędową — co stanowi ustawowy zakaz dowodowy zarówno w sprawach o wykroczenia jak i innych sprawach w postępowaniu karnym. Wynika to bezpośrednio z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd dostrzega, że notatka ta została dopuszczona z urzędu jako dowód z dokumentu, niemniej jak już wyżej wskazano, nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych.</p> <p>W związku z powyższym sąd prawidłowo uznał obwinionego za winnego zarzucanych mu czynów.</p> <p>W sprawie zachodziła jednak konieczność wydania przez sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym, gdyż niezależnie od granic zaskarżenia i zarzutów podniesionych w apelacji stwierdzić należy, że w chwili orzekania przez sąd odwoławczy zaistniała negatywna przesłanka procesowa określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a>, a mianowicie nastąpiło przedawnienie orzekania i sąd odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić tę okoliczności z urzędu. Bezspornym bowiem jest fakt, iż zdarzenia, które zostały przypisane obwinionemu zostały popełnione w dniu 31 marca 2021 r. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1;art. 104 § 1 pkt. 7)">Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.</a> stanowi, że sąd odwoławczy niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli zachodzi m.in. okoliczność wyłączająca postępowanie, określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a>, czyli w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia.</p> <p>Brzmienie art. 45 § 1 k.w. stanowi, że karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu</p> <p>Zatem zgodnie z powyższym przedawnienie karalności wykroczenia przypisanego obwinionemu <span class="anon-block">K. S.</span> nastąpiło z dniem 31 marca 2024 roku. Zaistnienie tej okoliczności, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1;art. 104 § 1 pkt. 7)">art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.</a>, skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania przeciwko <span class="anon-block">K. S.</span> na postawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> k.w.</p> <p>Na podstawie § 11 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2 i 4 w zw. § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Sąd Okręgowy zasądził na rzecz <span class="anon-block">P. B.</span> kwotę 2400 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego wydatków w związku z ustanowieniem obrońcy w sprawie. Kosztami postępowania, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.</a>, Sąd Okręgowy obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.</p> </div>