III SAB/Gl 205/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność P S.A. z siedzibą w J. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 3) zasądza od P S.A. z siedzibą w J. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE P.K.(dalej: strona, skarżąca) złożyła skargę na bezczynność P. S.A. (dalej: Spółka, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 11 kwietnia 2023 r., zarzucając naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust 1, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ich niezastosowanie (błędne zastosowanie) i nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w maksymalnym ustawowym terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku, mimo że wnioskowane informacje są informacjami publicznymi i nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki, które uniemożliwiałyby udzielenie informacji. Wobec tak postawionego zarzutu skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 11 kwietnia 2023 r. w terminie 7 dni od dnia zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.) listem poleconym zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1. Czy Spółka realizuje inwestycje w ramach realizacji projektu "[...]" ze środków publicznych krajowych (w całości lub choćby częściowo)? 2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1: a. z jakich projektów realizowanych ze środków publicznych Spółka otrzymała środki finansowe? b. w jakiej wysokości Spółka otrzymała ww. środki finansowe? c. o udostępnienie skanu umowy, na podstawie której Spółka uzyskała dofinansowanie ze środków publicznych krajowych; 3. Czy Spółka uzyskała dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej Funduszu Spójności lub Funduszów Europejskich Infrastruktura i Środowisko na realizację projektu "[...]r." 4. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 3: a. z jakich projektów Unii Europejskiej Funduszu Spójności lub Funduszów Europejskich Infrastruktura i Środowisko Spółka otrzymała środki finansowe? b. w jakiej wysokości Spółka otrzymała ww. środki finansowe? c. o udostępnienie skanu umowy, na podstawie której Spółka uzyskała dofinansowanie z ww. środków Unii Europejskiej? 5. Czy Spółka uzyskała dofinansowanie ze środków tzw. Funduszów Norweskich (Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2014-2021 i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2014-2021) na realizację projektu "[...]"? 6. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 5: a. z jakich projektów tzw. Funduszów Norweskich (Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2014-2021 i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2014-2021) Spółka otrzymała środki finansowe? b. w jakiej wysokości Spółka otrzymała ww. środki finansowe? c. o udostępnienie skanów umowy, na podstawie której Spółka uzyskała dofinansowanie z ww. środków tzw. Funduszów Norweskich (Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2014-2021 i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2014-2021)? Skarżąca wniosła o przesłanie umów na dofinansowanie w formie plików elektronicznych (skany) pocztą elektroniczną na podany adres e-mail. Z dokumentu Poczty Polskiej, tj.: elektronicznego śledzenia przesyłek wynika, że list polecony o nr przesyłki [...], nadany 11 kwietnia 2023 r. został doręczony organowi 14 kwietnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi organ podniósł, że jest ona bezzasadna albowiem organ nie dopuścił się bezczynności. Organ podkreślił, że skarżąca w poprzednim wniosku z 23 marca 2023 r., formułowała żądania w zasadzie tożsame z żądaniami podnoszonymi we wniosku z 11 kwietnia 2023 r. Co więcej, wniosek z 23 marca 2023 r. odnosił się do tego samego zakresu informacji, tj. danych i dokumentów związanych z realizacją projektu "[...]", dotyczył źródeł finansowania realizowanego przez organ projektu, szczegółowego przebiegu prac, treści oraz finansowania specjalistycznej opinii geologiczno-górniczej, sporządzonej na prywatne zlecenie P. przez profesjonalny podmiot, która nie została udostępniona publicznie, ponieważ była przeznaczona do wyłącznego korzystania przez P. i jedynie wyjątkowo udostępniana podmiotom uczestniczącym w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Wniosek ten został załatwiony decyzją z 13 kwietnia 2023 r., znak: [...], omawiającą udzielenia informacji publicznej. Organ podkreślił, że z uwagi na fakt, że wniosek skarżącej z 11 kwietnia 2023 r., dotyczył w zasadzie tożsamych informacji i danych jak wniosek z 23 marca 2023 r., to argumentacja przedstawiona przez organ w uzasadnieniu decyzji z 13 kwietnia 2023 r., pozostaje aktualna również w zakresie w.w. wniosku skarżącej z 11 kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że składany przez skarżącą wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie służył w istocie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, a kierowane przez wnioskodawczynię pytania nie były podyktowane troską o dobro publiczne, a jedynie miały służyć jej indywidualnym, biznesowym potrzebom, gdyż skarżąca jest przedstawicielką kancelarii O., reprezentującą firmę E. S.A. z siedzibą w O., tj. wykonawcę, którego łączyły z P. stosunki umowne i który pozostaje w sporze z P. w szeregu toczących się obecnie postępowaniach sądowych. Zatem wniosek ten stanowił przejaw nadużycia prawa do informacji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Załatwiając poprzedni wniosek decyzją z 13 kwietnia 2023 r., organ załatwił sprawę administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponowny wniosek o udostępnienie tożsamych informacji, był zatem bezzasadny. Organ wskazał również, że za bezzasadny należy uznać zarzut, dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem zakres żądanych przez skarżącą informacji rażąco wykraczał poza przewidziany tym artykułem przedmiot informacji publicznych, który obejmuje wyłącznie takie informacje, które nie obejmują spraw prywatnych, niepublicznych, osobistych, intymnych (danych osobowych, życia prywatnego, rodzinnego), a także informacji, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste organu lub osób będących piastunem organu. Jeśli natomiast informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega ona udostępnieniu. Organ podkreślił, że skarżąca, żądając udostępnienia informacji o określonej we wniosku treści działała wyłącznie w swoim własnym, prywatnym interesie, realizując cele zawodowe i biznesowe, a zatem wskazany wniosek stanowił przejaw nadużycia prawa do informacji w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nadto organ zauważył, że osobliwy jest fakt składania przez skarżącą kilku tożsamych wniosków o udostępnienie szczegółowych informacji dotyczących tego samego projektu, prowadzonego przez P. na terenie miasta R.. Zwłaszcza z uwagi na przedstawiony kontekst sytuacyjny oraz fakt, że miasto R. znajduje się na terenie województwa śląskiego, podczas gdy miejscem zamieszkania skarżącej jest W.. W piśmie procesowym z 14 września 2023 r. skarżąca wskazała, że organ dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego odmówił jej udostępnienia wnioskowanych informacji. To zaś wskazuje na bezczynność organu. Ponadto wniosek z 23 marca 2023 r., dotyczył udostępnienia informacji "Z jakich środków finansowany jest projekt " [...]"? Z kolei wniosek z 11 kwietnia 2023 r. dotyczył innych pytań. Skarżąca podkreśliła też, że wniosła także zarzuty do odpowiedzi na wniosek z 23 marca 2023 r., wskazując, że nie spełniała ona wymogów decyzji administracyjnej. W piśmie procesowym z 24 października 2023 r. Spółka podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie podniosła, że nigdy nie otrzymała wniosku z 11 kwietnia 2023 r. - o czym informowała w odpowiedzi na wezwanie Sądu z 29.08.2023 r. – zatem Spółka nie może pozostawać w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim podmiotowy i przedmiotowy, a wynikający z przepisów prawa obowiązek działania i podjęcia stosownego działania, a dopiero później, że obowiązku tego, w nakazanym terminie, organ nie wypełnia. Stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu zaakcentować trzeba, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej na wniosek z 14 kwietnia 2023 r. Wskazać też przyjdzie, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Sprawy dot. informacji publicznej w dniu złożenia zapytania regulowała ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 2176 – zwana także "u.d.i.p."). Przy rozpoznawaniu spraw, których przedmiotem jest informacja publiczna na wstępie rozważenia wymagają dwie kwestie: podmiotowa – czy adresat żądania jest właściwy w sprawie jej udostępnienia w myśl u.d.i.p. i przedmiotowa – czy żądana informacja stanowi informację publiczną, o której mowa w powołanej wyżej ustawie. W kwestii podmiotowej przypomnieć trzeba, że podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów zostały wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jako podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Z informacji zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym akcjonariuszem Spółki jest Spółka P. S.A. z siedzibą w W., której udziałowcem jest O. SA, gdzie Skarb Państwa posiada [...]% akcji. W tym stanie rzeczy Spółka stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Odnośnie zaś kwestii przedmiotowej, zauważyć należy, że zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają przepisy art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Z cytowanego już art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, ale tylko w takim zakresie, w jakim działają one jako organy realizujące powierzone im kompetencje co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną. Przyjęte w języku polskim rozumienie pojęcia działalności oznacza "ogół działań, czynności, starań podejmowanych w określonym celu, zakresie" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 216). Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność. Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej jedynie aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. W świetle przedstawionej definicji, w orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p. ), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4). Przepis art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji" (zob. wyroki NSA z: 24 maja 2013 r., I OSK 260/13, 30 listopada 2012 r., I OSK 1835/12, publ. CBOSA). Przepis art. 1 u.d.i.p. łączy pojęcie "informacja publiczna" z podjęciem "sprawa publiczna", a zatem "przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa". Sprawą publiczną jest natomiast działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ustawowe pojęcie "sprawy publicznej" rozumiane jest jako sprawa wspólnoty publicznej. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić przyjdzie, że w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej rozpoznany winien być zgodnie z przepisami u.d.i.p. Dotyczył on odpowiedzi na 6 pytań dotyczących realizacji projektu "[...]". Strona zażądała informacji: czy projekt ten jest realizowany ze środków publicznych krajowych (w całości lub choćby częściowo); z jakich projektów realizowanych ze środków publicznych i w jakiej wysokości Spółka otrzymała środki finansowe; o udostępnienie skanu umowy, na podstawie której Spółka uzyskała dofinansowanie ze środków publicznych krajowych; czy Spółka uzyskała dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej Funduszu Spójności lub Funduszów Europejskich Infrastruktura i Środowisko, z jakich jej projektów i w jakiej wysokości; o udostępnienie skanu umowy, na podstawie której Spółka uzyskała dofinansowanie z ww. środków Unii Europejskiej; czy Spółka uzyskała dofinansowanie ze środków tzw. Funduszów Norweskich (Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2014-2021 i Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2014-2021), z jakich projektów tych funduszy i w jakiej wysokości; o udostępnienie skanów umowy, na podstawie której Spółka uzyskała to dofinansowanie. Informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W tym miejscu należy podkreślić, że treść umów dotyczących majątku publicznego jest informacją publiczną, a wnioski o ich udostępnienie powinny być rozpatrywane w oparciu o przepisy u.d.i.p. Umowy cywilnoprawne oraz faktury VAT, czy też dokumenty potwierdzające dokonanie zapłaty związane z gospodarowaniem środkami publicznymi, stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Powyższa informacja stanowi element umowy cywilnoprawnej zawartej przez organ w związku z realizacją określonych zadań związanych z jego działalnością i odnosi się do sposobu dysponowania majątkiem publicznym, chyba że dotyczy tajemnicy przedsiębiorstwa (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Tymczasem organ będąc zobowiązanym do załatwienia wniosku bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie zrobił tego. Sąd za nieuzasadnione uznał stanowisko organu podnoszone w pismach procesowych, że wniosku z 11 kwietnia 2023 r. organ w ogóle nie otrzymał. Stanowisku temu przeczą przedstawione przez skarżącą dowody. Z dokumentu Poczty Polskiej, tj.: elektronicznego śledzenia przesyłek wynika, że list polecony o nr przesyłki [...], nadany 11 kwietnia 2023 r. został doręczony organowi 14 kwietnia 2023 r. Zdaniem Sądu nieprawidłowa jest ocena organu przedstawiona w odpowiedzi na skargę organ, że wniosek skarżącej z 11 kwietnia 2023 r., dotyczył w zasadzie tożsamych informacji i danych jak wniosek z 23 marca 2023 r., to argumentacja przedstawiona przez organ w uzasadnieniu decyzji z 13 kwietnia 2023 r., pozostaje aktualna również w zakresie w.w. wniosku skarżącej z 11 kwietnia 2023 r. W tym miejscu wskazać trzeba, że we wniosku z 23 marca 2023 r. strona zażądała następujących informacji: 1. Jakie inwestycje rozpoczęto i zakończono przez Spółkę w ramach realizacji projektu "[...]" (dalej: projekt)? 2. Jakie inwestycje zaplanowano przez Spółkę (wraz z datami końcowymi realizacji ww. planowanych inwestycji) w ramach realizacji projektu? 3. Z jakich środków finansowany jest projekt ? 4. Jaka jest treści opinii "Szczegółowa opinia geologiczno-górnicza (...) – na potrzeby realizacji projektu (dalej "opinia"), o której mowa w treści Opisu Przedmiotu Zamówienia przygotowanego przez Spółkę dla Postępowania (...) - "Zaprojektowanie, budowa i uruchomienie dwóch obiektów kogeneracyjnych na terenie R." ogłoszonego 3 października 2022 r. (s. 11, pkt 1.1 Opisu Przedmiotu Zamówienia) ? 5. Jaka jest treść umowy zawartej między Spółką a autorem opinii z uwzględnieniem daty zawarcia umowy na wykonanie opinii, terminu przewidzianego na jej wykonanie, wynagrodzenia przewidzianego za jej wykonanie? 6. Jakie były przyczyn zlecenia przez Spółkę opinii na potrzeby realizacji projektu ? 7. Jakie były przyczyn objęcia opinii poufnością w przetargu i umożliwienia dostępu do niej jedynie podmiotom uczestniczącym w przetargu po złożeniu oświadczenia o zachowaniu jej w poufności? Już na pierwszy rzut oka widać, że wniosek z 11 kwietnia 2023 r. dotyczy innych kwestii, zatem nie można podzielić argumentacji organu podnoszonej w odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy organ zobowiązany był do rozpoznania wniosku. Nie ma racji również organ twierdząc, że wniosek stanowił przejaw nadużycia prawa do informacji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy argumentacja organu, że żądane we wniosku informacje nie były podyktowane troską o dobro publiczne, a jedynie miały służyć indywidualnym, biznesowym potrzebom skarżącej, gdyż skarżąca jest przedstawicielką kancelarii reprezentującą firmę, która pozostaje w sporze ze Spółką w szeregu toczących się obecnie postępowaniach sądowych Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zarzut strony odnoszący się do bezczynności w zakresie odpowiedzi na wniosek z 11 kwietnia 2023 r. okazał się zasadny, o czym orzekł Sąd w punkcie 1. wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że brak odpowiedzi w ustawowym terminie nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Rozważając tę kwestię, Sąd miał na uwadze, że w orzecznictwie wskazuje się na stopniowanie naruszeń prawa: od "zwykłego", przez "naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy", aż po "rażące naruszenie prawa", konstatując, że to ostatnie stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa, a utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. O rażącym naruszeniu prawa w przedmiotowej sprawie nie można mówić, gdyż organowi nie można przypisać celowego unikania odpowiedzi na pismo strony. lekceważenia obowiązków i pozostawienia sprawy bez biegu. Organ działał w błędnym przekonaniu, że udzielił odpowiedzi na wniosek strony z 23 lutego 2023 r., zatem zwolniony jest z załatwienia wniosku z 11 kwietnia 2023 r. Na zasądzone od organu koszty składa się 100 zł uiszczone przez stronę tytułem wpisu od skargi.