II SA/Ke 390/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 104 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 148 § 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. A. utrzymał w mocy decyzję Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją z dnia [...] numer [...] nie stwierdzającą u skarżącej choroby zawodowej, tj. [...], wymienionego w poz. 18. 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia [...]Inspektor Sanitarny nie stwierdził u J. A. choroby zawodowej, tj. [...]. Powyższe orzeczenie zostało doręczone skarżącej w dniu 9 czerwca 2003 r. i stało się ono prawomocne w dniu 23 czerwca 2003 r., gdyż strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia. Organ odwoławczy ustalił, że J. A. w piśmie z dnia 11 stycznia 2005 r., (data wpływu do organu -12 stycznia 2005 r.), sprecyzowanym następnie w piśmie z dnia 11 grudnia 2006 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Do wniosku załączyła orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 23 lipca 1994 r. numer [...] i z dnia 23 lipca 1997 r. numer [...] oraz potwierdzenie konsultacji lekarskiej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w W. z dnia 18 czerwca 1997 r. Przytaczając treść art. 148 § 1kpa Inspektor Sanitarny podkreślił, że skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania po upływie miesięcznego terminu określonego w tym przepisie. Uchybienie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa przesądziło o odmowie wznowienia postępowania przez Inspektora Sanitarnego w K. Nie każdy wniosek o wznowienie postępowania bowiem skutkuje wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują w art. 149 § 3 możliwość odmowy wszczęcia postępowania, co następuje poprzez wydanie decyzji. Organ II instancji podkreślił, że w przypadku, gdy strona złoży wniosek po terminie określonym w art. 148 kpa i nie ma podstaw do jego przywrócenia, organ nie może dokonywać rozpoznania zakresu przedmiotowego wniosku i odnosić się do jego strony merytorycznej, a odmowa wznowienia postępowania następuje wyłącznie ze względów formalnych (wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie I SA 1116/98). Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. A., podnosząc, że narusza ona prawo i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]. Autorka skargi zarzuciła, że powyższe rozstrzygnięcia są dla niej krzywdzące gdyż uniemożliwiają jej uzyskanie świadczenia rentowego. Ponadto wskazała, że w całości podtrzymuje argumentację zawartą w odwołaniu do Inspektora Sanitarnego z dnia 10 kwietnia 2007 r. oraz zarzuty z pisma skierowanego do Sądu w dniu 19 listopada 2007 r. złożone do sprawy o sygn. akt II SA/Ke 601/07. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I-szej instancji bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy dotyczy ono decyzji ostatecznej, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 kpa bądź w 145a kpa, a także czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te są spełnione, organ wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 §1 i 2 kpa). W przeciwnym wypadku wydaje decyzję o odmowie wznowienia – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie ( art. 149 § 3 kpa). Kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania normuje art. 148 § 1 i 2 kpa, przy czym w niniejszej sprawie miał zastosowanie pierwszy z wymienionych wyżej przepisów. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji właściwy w sprawie rozpatrzenia złożonego wniosku o wznowienie postępowania, obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu, a stwierdzenie jego uchybienia jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Podkreślenia przy tym wymaga, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy należy podkreślić, że złożone przez J. A. w dniu 11 stycznia 2005 r. podanie o wznowienie postępowania, sprecyzowane następnie w piśmie z dnia 11 grudnia 2006 r., złożone zostało po upływie ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 kpa. Organy administracji obu instancji nie wskazały, jaką podaną przez stronę okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, przyjęły przy obliczaniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Uwzględniając jednak treść wniosku strony z dnia 11 grudnia 2006 r. o wznowienie postępowania, można zasygnalizowaną wątpliwość rozstrzygnąć. Z pisma tego wynika bowiem jednoznacznie, że w ocenie skarżącej podstawą wznowienia postępowania miały być nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie znane organowi, który wydał decyzję. Za nowe okoliczności faktyczne strona traktuje jej pracę w PPH "[...[" Zakład w K., natomiast za nowe dowody – zeznania nie wskazanych z nazwiska pracowników tego zakładu pracy, którzy mogliby odtworzyć warunki pracy, jakie tam istniały. Ponieważ zarówno o sprecyzowanej w ten sposób okoliczności faktycznej, jak i o powołanych przez stronę dowodach skarżąca wiedziała jeszcze przed wszczęciem postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], to należy przyjąć, że o takiej okoliczności mającej być podstawą wznowienia postępowania strona dowiedziała się z chwilą doręczenia jej decyzji z dnia [...] niestwierdzającej u niej choroby zawodowej. Najpóźniej bowiem w tej dacie dowiedziała się, że Inspektor Sanitarny w K. nie uwzględnił faktu jej pracy w PPH "[...]" Zakład w K., ani też nie przesłuchał pracowników tego zakładu pracy na okoliczność warunków pracy w nim panujących. W konsekwencji należy uznać, że miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], rozpoczął bieg w dacie doręczenia J. A. tej decyzji. Decyzja ta, wydana w postępowaniu, którego dotyczy podanie o wznowienie postępowania, została doręczona skarżącej w dniu 9 czerwca 2003 r., o czym świadczy zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych (k.19). Skarżąca okoliczności tej nie kwestionowała. W tej sytuacji, zważywszy na fakt, że od dnia doręczenia decyzji do daty złożenia podania o wznowienie postępowania (dnia 11 stycznia 2005 r.) upłynęło półtora roku, stanowisko organów obu instancji, iż skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi do jego złożenia jest w pełni uzasadnione i istotnie powodowało konieczność wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania stosownie do treści art. 149 § 3 kpa. Należy podkreślić, że okoliczności na jakie powołuje się skarżąca, tj. fakt, iż organ administracji publicznej wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie choroby zawodowej nie uwzględnił warunków pracy w jednym z zakładów, w którym J. A. była zatrudniona, powinny być zgłoszone w terminie miesięcznym od daty doręczenia jej decyzji, gdyż były jej znane przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. To samo dotyczy przedłożenia orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 28 lipca 1994 r. nr 5342/94 i z dnia 23 lipca 1997 r. oraz potwierdzenia konsultacji lekarskiej, która miała miejsce w dniu 18 czerwca 1997 r. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy podkreślić, że nie mogą zostać uwzględnione, gdyż dotyczą one zasadności decyzji z dnia [...], co do której postępowanie nie zostało wznowione. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.