II SAB/Gd 36/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lipca 2023 r. sprawy ze skargi O z siedzibą w P na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 30 listopada 2022 r. w terminie 2 miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność, której dopuścił się Wojewoda Pomorski nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej O z siedzibą w P kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarga O. Spółki Akcyjnej na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie pozwolenia na budowę wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 30 listopada 2022 r., złożonym również 30 listopada 2022 r., skarżąca wystąpiła do Wojewody Pomorskiego o pozwolenie na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa 4 zbiorników magazynowych wraz z obiektami, urządzeniami i instalacjami infrastruktury technicznej w ramach przebudowy Terminala Paliw w G.". Wojewoda Pomorski pismem z dnia 13 grudnia 2022 r., wystosowanym na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 14 dni złożonego wniosku poprzez dostarczenie pozwolenia wodnoprawnego dla inwestycji objętej wnioskiem. W odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 29 grudnia 2022 r. skarżąca zakwestionowała zasadność wezwania. Następnie, pismem z dnia 3 stycznia 2023 r., organ poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku z dnia 30 listopada 2022 r. w zakresie wymaganym w wezwaniu. Pismem z dnia 9 stycznia 2023 r. skarżąca złożyła ponaglenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, domagając się stwierdzenia bezczynności Wojewody w załatwieniu jej wniosku, zobowiązania go do załatwienia sprawy oraz wyznaczenia terminu do jej załatwienia. Ponaglenie to zostało uznane za bezskuteczne z uwagi na załatwienie sprawy przez Wojewodę. W dniu 7 marca 2023 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 30 listopada 2022 r., zarzucając organowi naruszenie art. 33 ust. 2 i ust. 6 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych, i w konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpoznania, pomimo braku podstawy prawnej do skierowania wezwania przez organ. Nadto, zarzuciła naruszenie art. 390 ustawy Prawo wodne poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie konieczności uzupełnienia wniosku o pozwolenie wodnoprawne, pomimo że zastosowanie tego przepisu nie znajduje podstawy prawnej. Zarzucając powyższe, skarżąca wniosła o: zobowiązanie Wojewody Pomorskiego do rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia na budowę w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność Wojewody Pomorskiego nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, wskazując, że złożony przez skarżącą wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zawierał braki formalne, które nie zostały uzupełnione. Obowiązkiem organu było zaś wezwanie inwestora do złożenia pozwolenia wodnoprawnego na zlokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykazała, że Wojewoda Pomorski pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 30 listopada 2022 r. o udzielenie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., gdyż w dniu 9 stycznia 2023 r. skarżąca złożyła ponaglenie w związku z niedotrzymaniem przez organ terminu rozpatrzenia sprawy. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, wskazać należy, że naczelna zasada postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., stanowi, iż organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie przy tym z treścią art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). W rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. "załatwienie sprawy" oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Jednocześnie, w myśl art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., mamy do czynienia z bezczynnością organu (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 306/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z bezczynnością organu mamy do czynienia również w sytuacji nieuzasadnionego pozostawienia podania (wniosku) bez rozpoznania. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego. Pozostawienie podania bez rozpoznania, dokonane z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., nie daje podstaw do uznania skargi na bezczynność organu za nieuzasadnioną (zob. wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 869/05, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, przesądzono, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uchwale tej NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej. W uchwale wskazano również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej przez skarżącą inwestycji dopuścił się bezczynności, gdyż w terminie zakreślonym przez przepisy prawa nie zakończył postępowania wydaniem odpowiedniego aktu sprawę tę rozstrzygającego, niezasadnie pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że skarżąca w dniu 30 listopada 2022 r. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę. Wniosek ten, w ocenie Wojewody, nie spełniał wymogów formalnych, i dlatego też pismem z dnia 13 grudnia 2022 r. wezwał skarżącą do ich uzupełnienia. Następnie zaś uznając, że skarżąca nie uzupełniła wskazanych wymogów formalnych złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, Wojewoda pozostawił wniosek skarżącej bez rozpatrzenia. Z uwagi na powyższe, konieczne było dokonanie oceny zasadności wezwania skarżącej do usunięcia braków formalnych wniosku. Zauważyć zatem należy, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w piśmiennictwie zgodnie wskazuje się, że wezwanie skierowane do strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma, wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa określających te wymogi. Przepis art. 64 k.p.a. stanowi bowiem, że jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (§ 1). Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2). W art. 64 § 2 k.p.a. chodzi zatem o uzupełnienie braków formalnych podania, wynikających z braku w nim elementów wymaganych przepisami prawa. Organ administracji nie może wykorzystać trybu określonego w tym przepisie do merytorycznej oceny złożonego podania oraz jego załączników (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem tylko wówczas, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy. Żądając usunięcia określonych braków formalnych pisma (podania), należy jednoznacznie wskazać te braki, wskazując jednocześnie podstawę prawną owych wymogów formalnych pisma (podania). Należy odróżnić warunki formalne wniosku od elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana już podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 992/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, brak było podstaw do pozostawienia przez Wojewodę wniosku skarżącej z dnia 30 listopada 2022 r. bez rozpatrzenia. Przede wszystkim bowiem, zgodnie z treścią art. 63 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (§ 2). Nadto, podanie powinno być podpisane przez wnoszącego (§ 3). Zgodnie zaś z przepisami szczególnym tj. art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) do wniosku o pozwolenie na budowę należy w szczególności dołączyć: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci: a) papierowej - w 3 egzemplarzach albo b) elektronicznej - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3a) pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Z kolei stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z przytoczonych powyżej przepisów zarówno Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i ustawy Prawo budowlane, nie wynika aby uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym było wymogiem formalnym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Uzyskanie takiej decyzji należy natomiast zakwalifikować jako warunek materialnoprawny wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę w przewidzianych w przepisach prawa przypadkach. Niewątpliwie zaś o takiej decyzji stanowią zarówno art. 33 ust. 2 pkt 1, jak i art. 35 ust. 3 lit. a oraz ust. 3a ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim jednak wymóg uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, kreuje przepis art. 388 ust. 2 ustawy Prawo wodne Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.), jednakże z jego treści nie wynika aby miał ono charakter formalny. Wręcz przeciwnie, skoro organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonuje oceny kompletności projektu zagospodarowania w aspekcie wymaganych prawem pozwoleń opinii i uzgodnień, to musi wyjaśnić w szczególności czy zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. O tym zaś decydują konkretne regulacje materialnoprawne a nie przepisy procesowe. Przeciwko uznaniu go za warunek formalny wniosku o pozwolenie na budowę przemawia również okoliczność, że nie w każdej sprawie udzielenie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone wydaniem pozwolenia wodnoprawnego. I właśnie z tego faktu wynika jednoznacznie, że ewentualna konieczność przedstawienia takiego pozwolenia należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Jest to więc kwestia materialna, a nie procesowa. Co więcej, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany postanowieniami zawartymi w pozwoleniu wodnoprawnym, które winny znaleźć swe odzwierciedlenie w projekcie budowlanym. Z kolei bez posiadania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, nie będzie możliwe uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Wskazać przy tym należy, że w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane został przewidziany szczególny tryb wezwania inwestora w drodze postanowienia do uzupełnienia dokumentacji dotyczącej stwierdzonych przez organ nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1. Przepis art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się natomiast wyłącznie w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co wynika wprost z treści art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego. Stąd też nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę skutkuje pozostawieniem tego wniosku bez rozpatrzenia, natomiast nieusunięcie nieprawidłowości stwierdzonych przez organ podczas sprawdzania dokumentacji projektowej spowoduje wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Na etapie badania braków formalnych wniosku organ nie powinien dokonywać merytorycznej oceny w zakresie zgodności dokumentacji projektowej z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (tak NSA w wyroku z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1467/22, dostępnym https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, Sąd uznał za niezasadne wezwanie skarżącej do dostarczenia pozwolenia wodnoprawnego do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 listopada 2022 r. w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych. Jednocześnie, Sąd nie był uprawniony do wypowiadania się w niniejszej sprawie, czy w istocie planowania inwestycja wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Jest to bowiem kwestia merytoryczna, która może być badana przez sąd administracyjny w postępowaniu ze skargi na decyzję organu odwoławczego rozpoznającą odwołanie od decyzji organu I instancji odmawiającej albo udzielającej pozwolenia na budowę a nie w postępowaniu ze skargi na bezczynność, w którym badana jest wyłącznie terminowość podejmowanych przez organ czynności (por. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 107/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl) a także zasadność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Z powyższych względów Sąd uznał, że brak było podstaw do pozostawienia przez Wojewodę wniosku skarżącej z dnia 30 listopada 2023 r. o pozwolenie na budowę bez rozpatrzenia. To zaś oznacza, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku skarżącej w terminie wynikającym z art. 35 § 2 k.p.a., dopuszczając się bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 30 listopada 2022 r. w terminie 2 miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku. Jednocześnie, Sąd uznał, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku. Dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się także, iż naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. O rażącym naruszeniu prawa w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwłoka w wykonaniu obowiązku musi być efektem nacechowanego złą wolą, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia. Zatem o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie zachodzi jednakże w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, Wojewoda podjął czynności w sprawie ze złożonego przez skarżącą wniosku, którego jednakże nie załatwił, błędnie przyjmując, że zawiera on braki formalne, uniemożliwiające jego merytoryczne rozpatrzenie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie 3 wyroku.