I GSK 1305/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 27/23 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 27/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. B. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] października 2022 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że za wstrzymaniem przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, w tym leczniczą. Skarżąca podniosła również, że wraz z mężem prowadzi ośrodki rehabilitacyjne, w których zatrudnia ponad 90 specjalistów, świadcząc fachową pomoc medyczną. Wykonanie zaskarżonej decyzji, a w szczególności obowiązek zwrotu odsetek przyczyni się do poważnego uszczerbku finansowego i zadłużenia, które będzie wiązać się z koniecznością ograniczenia zakresu prowadzonej działalności, co mogłoby odbić się niekorzystnie na osobach zatrudnionych oraz tym, którym udziela pomocy w ramach prowadzonej działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu, przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W piśmiennictwie i judykaturze zgodnie przyjmuje się, że art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę wnioskującą o udzielenie ochrony tymczasowej na jego podstawie do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Na wnioskodawcy spoczywa więc obowiązek jedynie uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. M. Jagielska, pkt 7 komentarza do art. 61 § 3 p.p.s.a. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, 5. wyd. zmienione i uzupełnione, wyd. C.H.BECK, Warszawa 2017, str. 406-407 oraz powołane tam orzecznictwo). Poza tym – jak wskazywano już w judykaturze wielokrotnie – skutki wykonania decyzji zobowiązującej stronę do zapłaty określonej kwoty pieniężnej są z natury rzeczy odwracalne (por. np. postanowienie NSA z 27 października 2016 r. o sygn. akt II GZ 1099/16 i powołane tam orzecznictwo; dostępne w CBOSA). Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Taką okolicznością nie jest wyłącznie sama wysokość należności. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów na poparcie zgłoszonych twierdzeń, a zatem dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na skarżącej (tj. czy wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.), okazało się niemożliwe. Oznacza to, że pozytywna ocena, gołosłownego w istocie wniosku, była wykluczona. Trudno bowiem uznać, że ogólne twierdzenia skarżącej, że "wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody", a "w szczególności obowiązek zwrotu odsetek przyczyni się do poważnego uszczerbku finansowego i zadłużenia, które będzie wiązać się z koniecznością ograniczenia zakresu prowadzonej działalności", stanowią uprawdopodobnienie wystąpienia w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wskazanych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza akt sprawy w aspekcie okoliczności mających związek ze złożonym wnioskiem również nie dała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku. Brak jest podstaw by stwierdzić, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wnioskowanie takie uznać należy, za co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości sytuacji finansowej skarżącej, tym bardziej, że skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 10 240 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 5120 zł. Podsumowując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej, wobec niedostatecznego uzasadnienia wniosku i braku jakichkolwiek dokumentów obrazujących tą sytuację. Na marginesie NSA stwierdza, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami źródłowymi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.