II OSK 1788/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1142/21 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w restrukturyzacji w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego [...] wraz z [...], w obrębie geodezyjnym [...], w gminie [...] oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1142/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji w Szczecinie na uchwałę Rady Gminy Rewal (zwanej dalej "Radą") z dnia 9 grudnia 2019 r. nr XIV/97/19 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego [...] wraz z Kanałem [...], w obrębie geodezyjnym Niechorze, w gminie Rewal (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2020 r., poz. 122, dalej także "plan" lub "uchwała nr XIV/97/10"). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka zarzucając naruszenie: 1. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "K.p.a.") w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."), art. 239 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, dalej "K.c.") oraz art. 29 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm., dalej "u.s.g.") poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego. W ocenie spółki w sposób dowolny ustalono za udowodniony fakt, iż skoro dla działki będącej przedmiotem użytkowania wieczystego skarżącej nie wydano decyzji o warunkach zabudowy ani też nie obowiązywał plan miejscowy, to nie można przyjmować, iż miała ona określone przeznaczenie na cele budowlane – budownictwo mieszkaniowe. Tymczasem z prawidłowo rozpoznanego materiału dowodowego, między innymi z treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal (uchwały nr VI/389/2010 z dnia 26 marca 2010 r.) oraz decyzji o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste wynika, że dotychczasowym przeznaczeniem działki było budownictwo mieszkaniowe; 2. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawionej przez skarżącą argumentacji w zakresie dowodu z dokumentu projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego Gminy Rewal wraz z prognozą oddziaływania na środowisko i zarzutu, że ustalenia w części tekstowej i graficznej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu działki są niezgodne z postanowieniami projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal. 3. § 8 pkt 3 rozporządzenia nr 28/2008 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "Jezioro [...]" (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 30 czerwca 2008 r. Nr 59, poz. 1342, dalej "r.ws.pl.ochr.") w zw. z art. 20 ust 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przesądzenie, że organ gminy prawidłowo ustalił w planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru działki nr [...] funkcję terenu zieleni nieurządzonej z zakazem zabudowy, z powodu jej położenia 200 m od granic rezerwatu przyrody "Jezioro [...]". Zdaniem spółki z materiału dowodowego wynika, że dotychczasowym przeznaczeniem działki jest budownictwo mieszkaniowe; 4. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 725 z późn. zm., dalej "P.g.k.") w zw. z § 67 pkt 3 i § 68 ust. 3 pkt 4 "rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 3 stycznia 2019 r." poprzez pominięcie znaczenia wpisu działki do ewidencji gruntów jako zurbanizowanego terenu niezabudowanego lub w trakcie zabudowy o symbolu Bp, potwierdzającego charakter i sposób jej użytkowania. Wskazując na powyższe [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów postepowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej przedstawiono kilka zarzutów naruszenia grup przepisów lub ich pojedynczych regulacji. Rozpoznanie ich odrębnie uczyniłoby uzasadnienie wyroku nieprzejrzystym, dlaczego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za potrzebne przedstawienie istoty zaistniałego w sprawie sporu, tak aby móc ocenić go całościowo. [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], w obrębie 7 – [...] w Gminie Rewal. Działka ta położona jest w otoczeniu jeziora [...], po jego wschodniej stronie. Powyższa nieruchomość została objęta zaskarżonym planem i znalazła się obrębie oznaczonym w planie symbolem D.03-ZPn – teren zieleni nieurządzonej z zakazem zabudowy. Działka nr [...] nie była uprzednio objęta planem miejscowym i nie wydano dla niej decyzji o warunkach zabudowy. Na datę podjęcia uchwały nr XIV/97/19 nieruchomość znajdowała się w obrębie strefy opisanej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako turystyczno-osiedleńcza (uchwała Rady nr VI/389/2010 z dnia 26 marca 2010 r., dalej "studium"). Jednocześnie jednak działka nr [...] znajduje się w obrębie strefy 200 m od jeziora [...], przez co podlega pod działanie § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr. Przepis ten stanowi, że: "Ustanawia się następujące ustalenia do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rewal, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Rewal, planu zagospodarowania przestrzennego województwa zachodniopomorskiego, dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń zewnętrznych: [...] należy chronić walory widokowe całego obniżenia misy jeziora [...] wraz z sąsiadującymi gruntami poprzez utrzymanie pierwotnego krajobrazu bezpośredniego zaplecza brzegu Bałtyku, alei, szpalerów drzew i lasy na stokach oraz utrzymać dotychczasowy stan przeznaczenia gruntów w sąsiedztwie rezerwatu w odległości minimum 200 m od jego granic". Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie przekonały argumenty spółki [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji, że "dotychczasowym" (przed uchwaleniem planu) przeznaczeniem jej działki było budownictwo mieszkaniowe. Miało to wynikać: z treści księgi wieczystej (nieruchomość niezabudowana przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe), ewidencji gruntów (Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy) i czynności podejmowanych przez użytkowników wieczystych (takich jak uzyskanie w 1999 r. dla mającego powstać ówcześnie osiedla: warunków technicznych dostawy gazu oraz warunków technicznych włączenia do kanalizacji sanitarnej) oraz studium – z uwagi na położenie w wyznaczonej tam strefie co do której ustalono kierunek zagospodarowania: turystyczno-osiedleńczy.. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie stanowisko skarżącej nie okazało się trafne, gdyż nie ono uwzględnia innych przepisów r.ws.pl.ochr. Wedle § 2 ust. 1 tego aktu prawnego celem ochrony przyrody w rezerwacie przyrody "Jezioro [...]" jest zachowanie ekosystemu płytkiego lagunowego jeziora wraz z mozaiką siedlisk kształtowanych pod jego wpływem w warunkach zmiennego oddziaływania wód Bałtyku oraz siedlisk rzadkich gatunków roślin szczególnie słonolubnych i biotopów ptaków wodno-błotnych. W załączniku nr 1 do r.ws.pl.ochr. zostały zidentyfikowane zagrożenia takie jak: industrializacja terenów w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu - zabudowa i przekształcanie gruntów rolniczych skutkująca zwielokrotnionym dopływem ścieków do jeziora i utratą terenów żerowiskowych dla ptaków wędrownych (pkt 10). Jako sposób eliminacji zagrożeń wskazano między innymi: "Niedopuszczenie do powstawania osiedli w sąsiedztwie rezerwatu, a szczególnie w zlewni bezpośredniej ([...], [...], [...], [...]). Podczas tworzenia Planów zagospodarowania przestrzennego ograniczenie stref pod zabudowę do już istniejących obszarów zabudowanych, nie przekształcanie terenów łąk i pastwisk na działki rekreacyjne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaznaczył, że działka skarżącej nie została objęta warunkami zabudowy, ani planem miejscowym, nie jest ogrodzona, a na całej powierzchni jest zrośnięta krzewami i drzewami samosiejkami. Zdaniem Sądu nie można więc twierdzić, że działka ta ma przeznaczenie na cele budowlane – budownictwo mieszkaniowe. Nie przesądzają o tym natomiast wpisy w ewidencji gruntów oraz treść księgi wieczystej. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się nadto niezgodności planu ze studium. W jego ocenie nie ma podstaw, aby upatrywać w tym akcie treści uniemożliwiających wprowadzenie strefy ochronnej wokół rezerwatu przyrody "Jezioro [...]". Zdaniem Sądu studium jest dokumentem o charakterze kierunkowym. Nie można też pomijać, że w studium zakładano pozostawienie minimum 15% terenów w nowych kwartałach zabudowy na cele zieleni. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z zarzutami skargi kasacyjnej kwestionującymi powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji. Po pierwsze zaznaczyć trzeba, że zupełnie bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Przedmiotem kontroli jest uchwała w sprawie planu miejscowego, a poprzedzająca jej uchwalenie procedura planistyczna nie ma charakteru postępowania administracyjnego na podstawie K.p.a. Procedura planistyczna prowadzona jest w trybie art. 17 i nast. u.p.z.p. Dalsze powiązane zarzuty skargi obejmują naruszenie art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 239 K.c. oraz art. 29 u.s.g. Łącznie z tymi zarzutami należy rozpoznać też zarzut naruszenia § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Odnosząc się do tych regulacji trudno zaprzeczyć, że: "Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych" (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), a "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium" (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Wbrew skarżącej nie można jednak w sposób bezrefleksyjny oceniać uwarunkowań faktycznych i prawnych, w których podjęto zaskarżoną uchwałę nr XIV/97/19. O ile rzeczywiście działka nr [...] należąca do spółki [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji znajduje się w studium w obrębie strefy turystyczno-osiedleńczej (zob. zaświadczenie z dnia 18 października 2021 r. na k. 97 akt sądowych), to jednak należy zwrócić uwagę, że treść planów determinują również inne akty prawne. Jezioro [...] i jego najbliższe otoczenie objęte jest formą ochrony przyrody. Ustalenie tego faktu nie wymaga dowodu, gdyż określa to prawo miejscowe. Na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody "Jezioro [...]" (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2017 r., poz. 3595) uregulowano formę ochrony przyrody wymienioną w nazwie tego aktu. Zaznaczyć jednak trzeba, że rezerwat Jezioro [...] istnieje od 1959 r. Uwarunkowania rezerwatu uzupełnia przywołane już wyżej rozporządzenie nr 28/2008 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "Jezioro [...]", które zawiera ustalenia między innymi do planów miejscowych dotyczące utrzymania "dotychczasowego stan przeznaczenia gruntów w sąsiedztwie rezerwatu w odległości minimum 200 m od jego granic" (§ 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr.). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 z późn. zm., dalej "u.o.p.") plan ochrony dla rezerwatu zawiera ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przywołany wyżej § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr. jest tego rodzaju ustaleniem i powinien był być uwzględniony przez Radę w uchwalanym planie miejscowym. Naczelny Sąd Administracyjny oczywiście dostrzega, że obowiązujące w dacie uchwalenia planu studium nie zawierało ograniczenia z § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr., jednak rolą gminy było pogodzenie tych regulacji. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wywód zawarty w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który eksponuje, że wprowadzenie w zaskarżonym planie obszaru terenu zieleni nieurządzonej z zakazem zabudowy na obszarze wyznaczonym w otoczeniu jeziora [...] przez § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr. było dopuszczalne. Wprawdzie działka nr [...] znajduje się w obszarze studialnej strefy turystyczno-osiedleńczej, a więc strefy, której zagospodarowanie zakłada możliwość zabudowy, jednakże należy pamiętać, że studium nie wyklucza dla tej strefy wyznaczenia rezerw terenów zieleni. Stosownie do punktu 5.1.6. studium dla terenów stref turystyczno-osiedleńczych zakłada się pozostawienie minimum 15% terenów w nowych kwartałach zabudowy na cele zieleni publicznej (parki, skwery i zieleńce). Przyjąć więc należy, że studium nie wyklucza, a nawet nakazuje co najmniej 15% terenów przeznaczonych do zabudowy zabezpieczyć jako tereny zieleni. Nie jest naruszeniem studium określenie nawet większego obszaru na takie cele. Rzecz jasna tworzenie terenów zielonych w nowych kwartałach zabudowy nie może prowadzić do wypaczenia kierunku zagospodarowania przestrzennego określonego w studium. W rozważanym przypadku tak jednak nie jest. Strefa zieleni wyznaczona uchwałą nr XIV/97/19 wokół jeziora [...] wydzielona została w obrębie kwartału zabudowy w otoczeniu ul. Kormoranów (do ul. [...]) i obejmuje tylko niewielką jego część, nie podważając kierunków zagospodarowania wyznaczonych w studium dla tego terenu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydając zaskarżony wyroku nie naruszył art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. ani też § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr. Wbrew skarżącej spółce nie można także przyjąć, że jej działka nr [...] charakteryzowała się w dacie wejścia w życie planu "dotychczasowym stanem przeznaczenia" (który miałby być utrzymany) w postaci terenu przeznaczonego pod budownictwo mieszkaniowe. Naczelny Sąd Administracyjny nie zaprzecza, że działka nr [...] w ewidencji gruntów oznaczona została jako Bp – teren zurbanizowany niezabudowany lub w trakcie zabudowy o symbolu oraz, że oddanie działki niegdyś w użytkowanie wieczyste (w 1990 r.) mogło wiązać się z określonym celem – budową osiedla mieszkaniowego. Określone oznaczenie użytku gruntowego w ewidencji gruntów (art. 20 ust. 1 P.g.k.) oraz treść umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste (art. 239 K.c. i art. 29 u.g.n.) nie pozwalają jednak odstąpić od wymogów § 8 ust. 3 r.ws.pl.ochr. w zw. art. 20 ust. 3 u.o.p. Pamiętać trzeba, że przeznaczenie działki nr [...] pod budownictwo mieszkaniowe nie zostało określone ani planem miejscowym ani decyzją o warunkach zabudowy aktualnymi na datę podjęcia uchwały nr XIV/97/19. Z kolei przy interpretacji r.ws.pl.ochr., który jest aktem z zakresu ochrony przyrody, należy przywiązywać szczególną wagę do rzeczywistych zjawisk i uwarunkowań cennych przyrodniczo terenów chronionych. Ochrona rezerwatu przyrody "Jezioro [...]" powinna być poczytywana jako nakierowana na utrzymanie terenów dotąd niezabudowanych w dotychczasowym stanie. Wszakże w § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr. stanowi się o ochronie "walorów widokowych całego obniżenia misy jeziora [...]", i miedzy innymi w tym kontekście, o "utrzymaniu dotychczasowego stanu przeznaczenia gruntów w sąsiedztwie rezerwatu w odległości minimum 200 m od jego granic". Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutów naruszenia art. 239 K.c. oraz art. 29 u.g.n. Posiłkowanie się tymi regulacjami nie mogło skutecznie przekonać o uznaniu działki skarżącej, pozbawionej zabudowy i nieobjętej decyzją o warunkach zabudowy, za działkę o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe i o potrzebie traktowania ją za taką na potrzeby planu ochronnego rezerwatu przyrody. O mieszkalnym przeznaczeniu nie świadczą też wpisy w ewidencji gruntów dotyczące użytku gruntowego określone w art. 20 ust. 1 P.g.k. w zw. z § 67 pkt 3 i § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 393). Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał również trafności zarzutu naruszenia ostatniej wymienionej tu grupy przepisów, który został odrębnie zgłoszony w skardze kasacyjnej. Na marginesie należy zasygnalizować, że autor skargi kasacyjnej błędnie oznaczył datę rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków ("3 stycznia 2019 r."). Naczelny Sąd Administracyjny uznał to za oczywistą omyłkę. Nie było wątpliwości, że skarga kasacyjna traktuje o przywołanym wyżej rozporządzeniu z 2001 r.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieusprawiedliwiony okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie miał bezwzględnego obowiązku odnosić się do treści projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal, które przecież nie obowiązywało w dacie uchwalenia kontrolowanego planu i dopiero miało być przyjęte przez Radę. Ubocznie tylko można nadmienić, że studium Gminy Rewal uchwalone w 2023 r. (publ. https://bip.rewal.pl/rada/uchwaly/2023/217/846), przeciwnie do sugestii skarżącej, uwzględnia ustalenia § 8 pkt 3 r.ws.pl.ochr. Co więcej, wprost przewidziano, że: "Przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów wokół granic rezerwatu [...] należy uwzględnić ustalenia zawarte w ww. Rozporządzeniu, które przewidują m in ograniczenia w zabudowie i ograniczenia w zmianie przeznaczenia gruntów" (s. 62). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.