II SA/Bd 1158/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Katarzyna Korycka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Firmy A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta [...] z dnia [...] czerwca 2022r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Firmy A. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] września 2022r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. (dalej: "Wójt" lub "organ pierwszej instancji") z [...] czerwca 202r. nr [...] o odmowie wydania warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Wójt, po rozpatrzeniu wniosku z [...] czerwca 2021r. złożonego przez [...] S.A. Oddział w A. K. (dalej "Inwestor" lub "Skarżąca"), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej – farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW, o łącznej powierzchni zabudowy do 2,45 ha wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowaną na części działek [...] w miejscowości K. gmina B.. Na skutek wniesionego odwołania przez J. M. (Uczestnika postepowania) Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2021r. uchyliło powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja nie jest (jak przyjął Wójt) obiektem infrastruktury technicznej, winna natomiast być zakwalifikowana do instalacji odnawialnego źródła energii i poddana badaniu pod względem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. wskazany w podstawie decyzji Dz. U. z 2021 r. poz. 741; dalej "u.p.z.p.") – w tym warunków dobrego sąsiedztwa. Po ponownym rozpoznaniu wniosku Inwestora oraz przeprowadzeniu analizy urbanistycznej Wójt Gminy B. wydał [...] czerwca 2022r. decyzje odmowną. W uzasadnieniu decyzji Wójt przedstawił chronologicznie przebieg postępowania administracyjnego. Następnie Wójt wyjaśnił, że odmowa ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji spowodowana była brakiem spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ pierwszej instancji wyznaczył obszar analizowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym znajdują się wyłącznie grunty rolne i leśne. W otoczeniu działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, brak jest zabudowy mogącej stanowić punkt odniesienia dla funkcji zabudowy produkcyjnej. Tym samym nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odwołaniu od decyzji Wójta Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do planowanej inwestycji nie ma zastosowania przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p., - art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, że przepis ten wprowadza rozróżnienie instalacji odnawialnych źródeł energii na instalacje powyżej oraz poniżej 500 kW Kolegium wydało decyzje opisaną na wstępie utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Kolegium elektrownia fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawialnego źródła energii. Jednakże nie stanowi to automatycznie podstawy do uznania, iż w sprawie powinien zostać zastosowany wyjątek z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji instalacji fotowoltaicznych należy mieć na uwadze również unormowania zawarte w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Z pominięciem wymogów dotyczących art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. lokalizowane mogą być na podstawie decyzji o warunkach zabudowy tylko i wyłącznie mikroinstalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. Zm. – dalej: "u.o.z.e"). Kolegium podkreśliło, że przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy jest inwestycja polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 2 MW. Wobec charakterystyki planowanej inwestycji, która jest niewątpliwie inwestycją produkcyjną, a zwłaszcza zaplanowanej mocy instalacji wynoszącej do 2 MW, nie można uznać, że jej realizacja nie spowoduje zmiany dotychczasowego sposobu zagospodarowania przedmiotowego terenu i nie zmieni jego funkcji. Kolegium podkreśliło przy tym, że stosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinno być dokonywane z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy, normujących kwestie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię, a przepisy te - co do zasady - wskazują na konieczność uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na taki cel w studium, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził analizę z wszystkich punktów art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ze sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że wnioskowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W skardze Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, iż studium jako akt prawa miejscowego może stanowić podstawę dla wydania decyzji administracyjnych, podczas gdy nie stanowi ono źródła praw i obowiązków osób fizycznych i prawnych, - art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na uznaniu, że przepisy te wprowadzają rozróżnieni instalacji odnawialnych źródeł energii według kryterium wytwarzanej mocy, oraz ze powyższy przepis modyfikuje literalną wykładnię art. 61 ust. 3 u.p.z.p., - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że Inwestor winien spełnić łącznie wszystkie warunki określone w ust. 1 art. 61, podczas gdy planowana inwestycja jako instalacja odnawialnego źródła energii objęta jest dyspozycją art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania J. M. przyłączył się do stanowiska Kolegium, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej "p.p.s.a.") aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie jest sporne, że teren objęty wnioskiem Inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest położony w obszarze nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz znajduje się w obszarze, dla którego nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu. Nie jest także kwestionowane, że planowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Przedmiotem sporu jest natomiast wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zdaniem organów obu instancji przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie funkcjonuje i nie pozostaje wyłącznie w relacji do art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Wobec tego oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji instalacji fotowoltaicznych należy mieć na uwadze również unormowania zawarte w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust 3 pkt 3a u.p.z.p. Wobec tego z pominięciem wymogów dotyczących art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. na podstawie decyzji o warunkach zabudowy lokalizowane mogą być tylko mikroinstalacje odnawialnego źródła energii, a planowana instalacja taką instalacją nie jest. Zdaniem zaś Skarżącej zastosowanie wykładni systemowej w sytuacji jasnego brzmienia przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest nadużyciem. Skoro ustawodawca nie rozróżnia instalacji ze względu na moc, to nie jest do tego uprawniony organ administracji publicznej. Zgłoszone przedsięwzięcie nie podlega zatem ograniczeniom wynikającym z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1-2 tego artykułu nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii. W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym tej regulacji zarysowały się odmienne stanowiska. W świetle pierwszego z nich oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji instalacji odnawialnego źródła energii, należy mieć na uwadze również unormowania zawarte w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne reguły dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej wskazane w tych przepisach parametry. Wykładnia przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zatem systemowa i celowościowa. W konsekwencji zwolnienie z wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 dotyczy tylko mikroinstalacji odnawialnego źródła energii. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa przeciwne stanowisko zgodnie z którym treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p przesądza, iż warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22; z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22; z dnia 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; z dnia 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21 - dostępne w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się przy tym, że jednoznaczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, dostępny j.w.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższe stanowisko w pełni podziela. Interpretacja przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna opierać się na zastosowaniu reguł wykładni językowej wobec jednoznacznego i jasnego brzmienia tej regulacji. Wykładnia systemowa art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z odwołaniem się do treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (przed dniem 30 października 2021 r. – 100 kW) nie może mieć miejsca, gdy brzmienie przepisu nie budzi wątpliwości. Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie wprawdzie wskazane regulacje zawarte są w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieprawidłowe jest dążenie do ich systemowego powiązania. Instytucje te zostały uregulowane odrębnie, w sposób kompletny. Brak jest uzasadnionych podstaw, by w drodze wykładni rozszerzającej przepisy prawne regulujące w sposób kompletny wydawanie decyzji o warunkach zabudowy były uzupełniane innymi przepisami u.p.z.p. nie odnoszącymi się do tej kwestii. Znaczenie ma także okoliczność, że studium jest aktem planowania przestrzennego, nie jest jednak aktem prawa miejscowego, a tym samym źródłem prawa. Nie wiąże zatem organu wydającego decyzję administracyjną. Jeżeli teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to obowiązuje na nim tzw. państwowy porządek planistyczny, którego konkretyzacja może nastąpić w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Jak podkreślił NSA w przywołanym wyżej wyroku z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22 wyeliminowanie bądź nieuchwalenie planu miejscowego, w sytuacji, gdy obszar inwestycji objęty jest ewentualnie tylko studium nie oznacza, że na tym terenie obowiązują odpowiednie ustalenia studium. Są one wiążące jedynie przy uchwalaniu planu miejscowego i nie mogą zastępować ustaleń planu. NSA w wyroku z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21 (dostępny j.w.) wskazał także, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524) trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te wartości w pełni uzasadniały odejście przez ustawodawcę od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z uwagi na powyższe, przepisy art. 10 ust. 2 jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy zatem przyjąć, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy i kwalifikacji inwestycji jako zabudowy przemysłowej, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p, nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2). Wobec powyższego należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organy uznając, że inwestycja Skarżącej musi spełniać wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dokonały błędnej wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., która miała wpływ na wynik sprawy. Sad nie przesądza dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji lecz wskazuje, że zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w związku z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W tym kontekście doszło także do naruszenia przepisów postępowania, tj. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wynikającej z art. 7 k.p.a. oraz ujętej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. Całkowite pominięcie literalnego brzmienia art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. skutkowało także naruszeniem zasady działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a w konsekwencji naruszeniem zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Jednocześnie nieprawidłowym było utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy obarczonej powyższymi wadami decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Z uwagi na fakt, że z akt sprawy administracyjnej wynika, że teren objęty inwestycją Skarżącej stanowi grunt orny (w tym grunty rolne R III b, objęte szczególną ochroną prawną) Sąd dodatkowo podkreśla, że organy powinny kierować się zasadą dobrej administracji, będącej składnikiem zasady demokratycznego państwa prawnego. Organ l instancji w powtórzonym postępowaniu powinien zatem wyjaśnić wątpliwości co do zachowania charakteru rolniczego terenu inwestycji w czasie funkcjonowania farmy fotowoltaicznej. Organ I instancji przyjmie zatem, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki lub działek ewidencyjnych, które nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne stosownie do ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm.). Zastrzec należy przy tym, że teren objęty wnioskiem o warunki zabudowy winien być jednoznacznie wyodrębniony i przedstawiony na załączniku graficznym do decyzji, zgodnie z wymogiem art. 54 pkt 3 u.p.z.p., który stanowi, iż w decyzji należy określić linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Pozwoli to na zweryfikowanie, czy teren objęty inwestycją spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Mając na uwadze, że planowana funkcja fotowoltaiki jest odmienna od funkcji rolnej, przypisanej do gruntów, na których Skarżąca zaplanowała swoją inwestycję, przed ewentualnym wydaniem decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora, organ I instancji zobowiązany będzie wystąpić, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., o uzgodnienie z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych treści decyzji, bowiem inwestor przewidział lokalizację inwestycji na gruntach rolnych, podlegających ochronie na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Uzgodnieniu podlega więc możliwość wykorzystania gruntów określonych w ewidencji gruntów jako użytki rolne (a więc każdej klasy), z perspektywy regulacji art. 6 ww. ustawy, z którego wynika m. in., że na cele nierolnicze można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 202 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 997 zł, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964).