II OSK 1379/23

SENTENCJA Dnia 13 grudnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady do Spraw Uchodźców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2627/22 w sprawie ze skargi M. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia 29 września 2022 r. nr RdU-808-1/S/05 w przedmiocie pozbawienia ochrony międzynarodowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od M. I. na rzecz Rady do Spraw Uchodźców kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2627/22, na skutek skargi M. I. uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców z 29 września 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 9 sierpnia 2022 r., o pozbawieniu skarżącego ochrony uzupełniającej. Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 9 sierpnia 2022 r. została wydana z urzędu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 54b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1264 ze zm.) w oparciu o następujące ustalenia faktyczne. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z 7 września 2005 r. udzielił skarżącemu, obywatelowi Rosji narodowości czeczeńskiej, urodzonemu 30 lipca 2005 r., działającemu przez ojca A. I., zgody na pobyt tolerowany. Przesłanką udzielenia skarżącemu zgody na pobytu tolerowany była zasada jedności rodziny oraz fakt, że rodzicom skarżącego decyzją z 11 lipca 2005 r. udzielono zgody na pobyt tolerowany z uwagi na wówczas panującą sytuację w ich miejscu zamieszkania, mianowicie Republice Czeczenii. Skarżący w 2009 r. powrócił do kraju pochodzenia i przebywał tam do czasu ponownego przyjazdu do Polski w 2021 r. W 2020 r. skarżący kontaktował się z władzami kraju pochodzenia w celu uzyskania paszportu. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z 9 sierpnia 2022 r. pozbawił matkę skarżącego M. I. ochrony uzupełniającej przyjmując, że obecnie nie zagraża jej doznanie poważnej krzywdy w razie powrotu do kraju pochodzenia. Ojciec skarżącego A. I. również opuścił Polskę i obecnie przebywa w kraju pochodzenia. Rada do Spraw Uchodźców wydając na skutek odwołania skarżącego, za którego działała matka, zaskarżoną decyzję podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji. Opierając się na wyjaśnieniach matki skarżącego organ odwoławczy dodatkowo ustalił, że skarżący wraz z matką opuścił kraj pochodzenia i wrócił do Polski z uwagi na przemoc stosowaną przez ojca wobec matki. Organ odwoławczy podkreślił, że zasadnie pozbawiono matkę skarżącego ochrony uzupełniającej, w związku z czym kierując się zasadą jedności rodziny uznał, iż także zachodzą przesłanki do pozbawienia ochrony uzupełniającej skarżącego. Ponadto stwierdził, że "całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że obecnie wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności uzasadniające objęcie go ochroną uzupełniającą". Wskazał, że skarżący po otrzymaniu ochrony uzupełniającej (wówczas zgody na pobyt tolerowany) wyjechał w 2009 r. wraz z rodziną do kraju pochodzenia i mieszkał tam 12 lat. W ocenie organu odwoławczego brak podstaw, aby twierdzić, że władze kraju pochodzenia stanowią zagrożenie dla skarżącego. Organ odwoławczy zauważył, że udzielając zgody na pobyt tolerowany uwzględniono złożoną sytuację w kraju pochodzenia. Obecnie sytuacja ta, zdaniem organu odwoławczego, "zauważalnie i znacząco się poprawiła i jest (...) w zakresie przestrzegania praw człowieka w rejonie Kaukazu Północnego ustabilizowana". Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu twierdzeń, według których zagrożenie dla skarżącego w razie powrotu do kraju pochodzenia wynika z możliwości powołania go do służby wojskowej, Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że obawa przed powołaniem do służby wojskowej nie stanowi przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej. Organ odwoławczy stwierdził, że wiele państw ustanawia wymóg odbycia służby wojskowej w celu zapewnienia bezpieczeństwa kraju oraz że odmowa odbycia służby wojskowej jest uznawana za wykroczenie lub przestępstwo. Zdaniem Rady do Spraw Uchodźców państwa mają prawo ustanawiania obowiązku służby wojskowej i egzekwowania jego spełnienia, zaś obawa przed objęciem poborem nie jest podstawą nadania statusu uchodźcy. Ponadto organ odwoławczy powołując się na aktualną informację o kraju pochodzenia w zakresie mobilizacji i służby wojskowej w Czeczenii stwierdził, że do tej pory trwa tam jedynie nabór ochotników na wojnę w Ukrainie. W skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 81 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000), przy czym te zarzuty sprowadzały się do twierdzenia, że skarżący zasadnie obawia się powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na zagrożenie powołaniem do służby wojskowej. Ponadto w związku z takim twierdzeniem zarzucono naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd pierwszej instancji uznał, że "decyzja wydana przez Radę do Spraw Uchodźców w przedmiotowej sprawy nie rozstrzyga w jej całokształcie. Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika bowiem, że organ odwoławczy nie przeanalizował w sposób dostateczny sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca oraz ewentualnych zagrożeń płynących z tej sytuacji w kontekście powoływanych w skardze okoliczności związanych z wybuchem wojny rosyjsko - ukraińskiej, wyrażanej obawy przed przymusowym wysłaniem skarżącego na front, czy też ewentualnych zagrożeń wynikających dla niego z odmowy udzielenia zgody na wcielenie do armii bądź nałożenia kary za odmowę wykonania służby". Sąd pierwszej instancji zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana 9 sierpnia 2022 r., czyli w trakcie trwania konfliktu zbrojnego między Rosją a Ukrainą i stwierdził, że organ ten nie zgromadził materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie aktualnej, to jest na dzień orzekania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców sytuacji mobilizacyjnej w kraju pochodzenia skarżącego. Następnie wskazał na dołączone do akt sprawy opracowania pod tytułem "Cicha mobilizacja w Czeczeni" oraz "Służba wojskowa w Federacji Rosyjskiej", przytaczając ich niektóre stwierdzenia. Dalej podał, że "(n)a zagrożenia związane właśnie z powyższymi okolicznościami wskazał skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślając, że nie chce brać udziału w wojnie, jednak z uwagi na swój wiek (pełnoletność nabędzie w lipcu 2023 r.), w sytuacji kiedy również i niepełnoletni chłopcy są zagrożeni natychmiastowym wcieleniem do armii czeczeńskiej, obawia się właśnie takiej konsekwencji w przypadku powrotu do kraju pochodzenia". W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że Rada do Spraw Uchodźców powinna "przeprowadzić w tej materii uzupełniające postępowanie, gromadząc materiał dowodowy umożliwiający ustalenie aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca (...) i ewentualnych dla niego zagrożeń wynikających z (...) [trwającego konfliktu zbrojnego], a polegających na możliwości wcielenia skarżącego do armii i skierowania, wbrew jego woli, na front. Samo przeanalizowanie niepełnych w dacie wydawania rozstrzygnięcia przez Radę informacji nie spełnia obowiązków organu w zakresie zgromadzenia w sposób prawidłowy materiału dowodowego i wszechstronnego rozpoznania sprawy". Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że "mając na uwadze kluczowe znaczenie dla sprawy (...) kwestii wpływu prowadzonej przez Rosję wojny na Ukrainie na sytuację bezpieczeństwa skarżącego, koniecznym było uchylenie decyzji organu II instancji i ustalenie rzeczywistej sytuacji, w tym w zakresie wystąpienia mobilizacji wojskowej w Czeczeni oraz ustalenia zasad procedury powoływania młodych mężczyzn do wojska (obowiązkowa służba wojskowa) i okoliczności wysyłania rozpoczynających dopiero służbę wojskową żołnierzy na front do walki z Ukrainą". Jako podstawę prawną zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259). W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, Rada do Spraw Uchodźców, powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. "poprzez przyjęcie przez WSA, że w sprawie niniejszej zachodzioraz poprzez (...) [niewyjaśnienie] na czym ono miałoby polegać – podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu okoliczności sprawy winna prowadzić do wniosku przeciwnego, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji Rady z dnia 29 września 2022 r. (...) w całości", - art. 2 pkt 7a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej "poprzez pominięcie, że w przypadku, gdy po wydaniu decyzji ostatecznej zaistniały nowe okoliczności faktyczne, znacząco zwiększające prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej, skarżący jest uprawniony do złożenia kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jak też poprzez wyrażenie w sposób dorozumiany tezy, że zaistnienie po wydaniu decyzji ostatecznej nowych okoliczności faktycznych, znacząco zwiększających prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej będzie irrelewantne dla jego sytuacji prawnej, że zostanie on postawiony w sytuacji bez wyjścia, że nastąpią nieodwracalne i negatywne dla niego skutki, a tym samym dojdzie do naruszenia przysługujących mu praw, zagwarantowanych m.in. (...) [Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej]", - art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) "poprzez przyjęcie, że Rada do Spraw Uchodźców winna uwzględnić w dniu orzekania stan faktyczny przyszły i niepewny, a nie stan faktyczny istniejący właśnie w dniu orzekania, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów winna prowadzić do wniosku, że sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, toteż zmiana stanu faktycznego, która nastąpiła już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a tym bardziej zmiana, która może nastąpić w przyszłości nie mogła podlegać uwzględnieniu przez WSA ze względów zasadniczych". We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi albo przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzeczono się rozprawy. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest zasadna. W szczególności zasadna jest podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wskazana podstawa kasacyjna jest zasadna, mimo że powołany w niej przepis nie powiązano z żadnym przepisem postępowania administracyjnego. Pozornie zatem do tak przytoczonej podstawy kasacyjnej mogłyby się odnosić wypowiedzi orzecznictwa, w których wskazuje się, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest przepisem wynikowym, w związku z czym powołanie go w podstawie kasacyjnej bez powołania powiązanych z nim przepisów postępowania administracyjnego powoduje, że podstawa kasacyjna jest błędnie skonstruowana i to w takim stopniu, że jest ona niezasadna (np. wyrok NSA z 15 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 3292/21, wyrok NSA z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 497/23, wyrok NSA z 21 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 1081/20, wyrok NSA z 14 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1570/22). Jednakże ze skargi kasacyjnej, w tym jej uzasadnienia, wynika, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. dotyczy tego, że Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę na podstawie tego przepisu, a więc z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, nie wskazał tych naruszonych przepisów postępowania. Tak rozumiany zarzut w okolicznościach sprawy jest zasadny. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Zwrot "inne naruszenie przepisów postępowania" nawiązuje do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w którym stanowi się, że wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego". W związku z tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że wskazane w nim "inne naruszenie przepisów postępowania" to naruszenie przepisów postępowania, które nie stanowi naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że z końcowego fragmentu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wynika, że tak rozumiane naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uwzględnienie skargi jedynie wtedy, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno m.in. zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wobec tego w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany wskazać w uzasadnieniu wyroku nie tylko ten przepis, ale także przepisy postępowania, które zostały przez organ administracji naruszone. Ponadto wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany wyjaśnić w uzasadnieniu wyroku w jaki sposób naruszenie tych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli naruszenie przepisów postępowania, mające uzasadniać uwzględnienie skargi dotyczy ustalenia przez organ administracji stanu faktycznego sprawy, wyjaśnienie istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy powinno obejmować także wskazanie przepisów prawa materialnego, z których wynika, że konkretne okoliczności faktyczne były istotne. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd pierwszej instancji za istotne uznał okoliczności faktyczne, najogólniej to ujmując, związane z możliwością powołania skarżącego w kraju pochodzenia do odbycia służby wojskowej i następnie wysłania na wojnę w Ukrainie. Sąd pierwszej instancji nie wskazał jednakże żadnych przepisów prawa materialnego, w świetle których te okoliczności mogłyby być uznane za istotne. Zauważyć należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy pozbawienia skarżącego ochrony uzupełniającej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co powoduje, że w zakresie rozważań Sądu pierwszej instancji powinien się m.in. znaleźć art. 15 powołanej ustawy. Z tego zaś przepisu nie wynika w sposób oczywisty, aby okoliczności, z powodu niewyjaśnienia których Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę, były w sprawie istotne. Jak widać, Sąd pierwszej instancji w istocie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie sporządził uzasadnienia zaskarżonego wyroku odpowiadającego wymogom powołanego przepisu w zakresie obowiązku wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W związku z tym w skardze kasacyjnej przede wszystkim ten przepis powinien być wskazany, jako naruszony. Niemniej w ocenie NSA rozpoznającego skargę kasacyjną przytoczenie, jako naruszonego przepisu postępowania jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wystarczające, gdyż uwzględniając uzasadnienie skargi kasacyjnej w dostateczny sposób wskazuje na występujące w sprawie zagadnienie poddane pod osąd Sądowi drugiej instancji. Należy wskazać, że w orzecznictwie NSA jest przyjmowana wykładnia art. 174 p.p.s.a. oparta na uzasadnieniu uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, według której "przytoczenie podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., w taki sposób, że w samej podstawie kasacyjnej, a także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano tylko niektóre z przepisów, które powinny były być przytoczone, zamiast wszystkich przepisów, które razem ujęte opisują występujące w sprawie zagadnienie (naruszenie prawa), nie stoi na przeszkodzie, aby NSA ocenił tak sformułowaną podstawę kasacyjną z uwzględnieniem właściwego, w ocenie NSA, sposobu jej przytoczenia" (wyrok NSA z 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1124/19). Do argumentacji przytoczonej w powołanym wyroku można dodać argument dostarczony przez rozpoznawaną sprawę. Otóż nie sposób wyciągać negatywnych konsekwencji dla skarżącego kasacyjnie z faktu "wadliwego skonstruowania podstaw kasacyjnych", gdy równie wadliwie skonstruowane jest uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Nie trudno dostrzec, że wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegająca na niepełnym wskazaniu i wyjaśnieniu podstawy prawnej mogła mieć istotny wpływ na sposób przytoczenia podstaw kasacyjnych. Mając to wszystko na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionej podstawie, która polega na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Pozostałe podstawy kasacyjne nie są zasadne. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie dotyczą one tego, że Sąd pierwszej instancji oparł się o okoliczności faktyczne, które nastąpią w przyszłości. Przede wszystkim chodzi o to, że w chwili wydania zaskarżonego wyroku skarżący nie ukończył jeszcze osiemnastego roku życia wobec czego nie dotyczył go obowiązek służby wojskowej. Ponadto skarżący kasacyjnie ma na myśli to, że - jak ujęto to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - "(n)ie można było (...) przewidzieć w dniu orzekania przez Radę [do Spraw Uchodźców], jak również w dniu dzisiejszym, jak potoczą się działania wojenne i czy skarżący w ogóle będzie odbywał służbę wojskową. Są to zdarzenia przyszłe i niepewne i nie mogą być podstawą do dokonywania ustaleń faktycznych oraz rozstrzygania indywidualnej sprawy". W związku z tym zauważyć należy (ograniczając rozważania do okoliczności sprawy, a więc tego, że chodzi w niej o pozbawienie cudzoziemca ochrony uzupełniającej), że w świetle art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a więc także art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 powołanej ustawy rozstrzygnięcia dotyczące udzielenia ochrony uzupełniającej, jak i jej pozbawienia oparte są na przyszłych, przewidywanych faktach, mianowicie na tym, że powrót cudzoziemca do kraju pochodzenia może albo nie może go narazić na doznanie poważnej krzywdy. Zatem, siłą rzeczy konieczne jest, na podstawie aktualnych informacji o cudzoziemcu i kraju pochodzenia, dokonanie oceny, co może się zdarzyć w przyszłości. Jeżeli więc ryzyko doznania poważnej krzywdy ma być związane z powołaniem cudzoziemca wraz z ukończeniem osiemnastego roku życia do odbycia służby wojskowej, to organ administracji rozpoznając sprawę, gdy cudzoziemiec ma siedemnaście lat, powinien to wziąć pod uwagę. Podobnie, w oparciu o aktualne informacje o kraju pochodzenia organ administracji powinien ocenić, jakie jest ryzyko doznania przez cudzoziemca poważnej krzywdy w razie jego powrotu do kraju pochodzenia, a więc w przyszłości. Mając to wszystko na uwadze, a nadto uwzględniając wskazany wyżej charakter wadliwości zaskarżonego wyroku, polegającej na niezgodnym z art. 141 § 4 p.p.s.a. sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, NSA na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku uwzględniającego skargę NSA na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 207 § 1 p.p.s.a. zasądził od skarżącego na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, przy czym te koszty ograniczył do kosztów sądowych (wpis od skargi kasacyjnej), gdyż skargę kasacyjną sporządziła radca prawny, będąca jednocześnie osobą uprawnioną w myśl art. 89w pkt 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do działania za skarżącego kasacyjnie. W związku z tym, że organ administracji w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a skarżący w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, NSA - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.