II SA/Sz 1309/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE J. S., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym w sprawie o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w zakresie istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. [...]. Skarżący wniósł w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, iż realizacja tej decyzji spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki, polegające na tym, że ewentualne korzystne dla strony rozstrzygnięcie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przestanie mieć znaczenie w sytuacji wykonania obowiązku określonego w decyzji przez stronę. Skarżący dodał, że może też ponieść koszty, które w istocie nie będą zwrócone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodny jest pogląd, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Istotne również jest, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 482/08, opubl. w Lex nr 494251). Podkreślenia wymaga, że w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a, chodzi o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie uprawdopodobnił on, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, uzasadnienie przedmiotowego wniosku oparte zostało na lakonicznym stwierdzeniu o niemożliwych do odwrócenia skutkach wykonania zaskarżonej decyzji, bez konkretnego i realnego odniesienia następstw wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do wnioskodawcy, świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1124/10, opubl. w Lex nr 743646). Skarżący wskazał ponadto na okoliczność możliwego poniesienia przez niego kosztów związanych z wykonaniem decyzji, jednakże kwestii tej nie uściślił w sposób, umożliwiający jej odniesienie do sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego, ani też nie poparł swych wywodów stosownym dowodem, na potwierdzenie możliwości wystąpienia znacznej szkody dla skarżącego. Wniosek o objęcie strony ochroną tymczasową, w przypadku zagrożeń o charakterze finansowym, powinien zostać poparty odpowiednią dokumentacją dotyczącą podniesionej kwestii. Sąd stwierdza, że brak właściwego uzasadnienia wniosku uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny zasadności żądania skarżącego. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne nie pozbawia strony uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, gdyż stanowi ona jedynie o konieczności poddania się badaniom (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I OZ 804/12 opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Stosownie do powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak na wstępie.