II OSK 1786/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 164/22 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 11 stycznia 2022 r. nr IR-IV.7721.472.2021.11 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 11 maja 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 164/22 oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 11 stycznia 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. G. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej dobudowę budynku gospodarczego do budynku mieszkalnego – kat. III, na działce nr [...] położonej w D.. W ocenie Sądu pierwszej instancji słusznie organy obu instancji wskazały, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 24 czerwca 2021 r. wydanej przez Wójta Gminy D.. Ponadto Sąd Wojewódzki stwierdził, że zastosowane w projekcie budowlanym rozwiązania dotyczące ochrony przeciwpożarowej są zgodne z wymogami zawartymi w § 218 i § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Skargę kasacyjną złożyła A. S., zaskarżając wyrok w całości i podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej "p.p.s.a." poprzez nierzetelne sporządzenie uzasadnienia oraz dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego, w rezultacie czego przyjęto stan faktyczny odmienny od rzeczywistego, albowiem Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi, w którym podniesiono, że inwestycja jest niezgodna z decyzją Wójta Gminy D. z 24 czerwca 2021 r. ustalającą warunki zabudowy, w której nie dopuszczono możliwości sytuowania budynków w granicach działek budowlanych lub w odległości 1,5 m od granic tych działek, a także poprzez przyjęcie, że został spełniony warunek zawarcia w projekcie budowlanym zapisu o zastosowaniu na całej ścianie zewnętrznej pasu z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m, podczas gdy projekt takiego rozwiązania nie przewiduje, co miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy projekt budowlany jest niezgodny z obowiązującymi przepisami. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) w zw. z § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wystarczy spełnić jeden z wymogów zawartych w § 235 ust. 2 rozporządzenia, podczas gdy oprócz posiadania przez ścianę odporności ogniowej E I 60 jednocześnie wymaganym jest, żeby ściana zewnętrzna na całej wysokości powinna zawierać pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 tej ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe i zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy. Sąd pierwszej instancji bardzo szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do kwestii zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę podziela stanowisko Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie i przyjmuje je za własne. Słusznie uznano, że inwestycja polegająca na dobudowie budynku gospodarczego do budynku mieszkalnego – kat. III, na działce nr [...] położonej w Dominowie jest zgodna z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego, tj. w szczególności § 218 ust. 1 i § 235 ust. 2 ww. rozporządzenia (por. s. 10-13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zgodnie z § 235 ust. 2 rozporządzenia ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, do spełnienia wymogów tego przepisu niezbędne jest – ze względu na użycie łącznika "lub" – uwzględnienie jedynie jednego z rozwiązań w nim przewidzianych. Zastosowane w projekcie budowlanym rozwiązania są zgodne z tymi wymogami. Wskazano w nim, że ścianę w granicy działki zaprojektowano o odporności ogniowej REI 60, zaś wszystkie elementy budynku powinny spełniać wymagania materiału nierozprzestrzeniającego ognia (niezapalne i niepalne) – por. s. 26 projektu budowlanego ("Ochrona przeciwpożarowa budynku"). W tej sytuacji nie było już wymagane wysunięcie tej ściany co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku. W tym stanie rzeczy niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy– Prawo budowlane w zw. z § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ulega wątpliwości, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Wójta Gminy D. z dnia 24 czerwca 2021 r. o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, nie zawarto w niej ustaleń co do dopuszczalności sytuowania budynków w granicach działek budowlanych czy w odległości 1,5 m od tych granic. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zasady sytuowania budynków w granicach sąsiednich działek budowlanych lub w odległości 1,5 m od granic tych działek są zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wydanym na podstawie upoważnienia, zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Zgodnie z powyższym, w treści decyzji o warunkach zabudowy nie ustala się ani nie dopuszcza się możliwości sytuowania budynków w granicach sąsiednich działek budowlanych lub w odległości 1,5 m od granic tychże działek – organem upoważnionym do powyższego rozstrzygnięcia jest właściwy miejscowo starosta powiatowy i rozstrzyga o tym na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, Wójt Gminy D. stwierdził, że nie jest organem uprawnionym do przesądzania o możliwości posadowienia budynku w granicy z sąsiednią działką budowlaną. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej również w tym zakresie nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wymaga podkreślenia, że za zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi odpowiada projektant, stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego. To na nim, jako osobie posiadającej odpowiednią wiedzę i kwalifikacje spoczywa obowiązek zapewnienia, że każda z części projektu budowlanego będzie opracowana w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego i obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (por. art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 35 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego (zatem w pełnym zakresie obejmującym wszystkie części projektu budowlanego) dołącza się oświadczenie projektanta o sporządzeniu ich zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W aktach znajduje się oświadczenie autora projektu w tym zakresie. Szczegółowe rozwiązania techniczne czy materiałowe leżą w gestii projektanta i nie podlegają badaniu w tym postępowaniu. Zakres obowiązków organów prowadzących postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę został uregulowany m. in. w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane i nie obejmuje badania projektu technicznego pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Co za tym idzie, również kontrola sądowoadministracyjna, ze względu na potrzebę specjalistycznej wiedzy w tej dziedzinie, nie obejmuje takiego badania (por. uzasadnienie do projektu ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, druk nr 121 sejmu IX kadencji). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę.