I SA/Wa 34/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz sędzia WSA Jolanta Dargas sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2023 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 września 2019 r. nr 731/2019 w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta [...] z dnia 15 lipca 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz W. G. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 24 września 2019 r., nr 731/2019 utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 15 lipca 2019 r., nr 139/SD/2019 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. W. G. wnioskiem z 4 sierpnia 2015 r. wystąpiła o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], [...], [...], ozn. nr hip. [...], na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem nr 139/SD/2019 z 15 lipca 2019 r., zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ozn. hip. nr [...] - do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do tego gruntu. W uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość ta znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279), dalej jako dekret/dekret warszawski. Zgodnie z zaświadczeniem Oddziału Ksiąg Wieczystych Sądu Grodzkiego w Warszawie z 11 sierpnia 1950 r., nr [...] oraz zaświadczeniem Państwowego Biura Notarialnego z 10 grudnia 1973 r., nr [...], nieruchomość stanowiła współwłasność: Spółki Parcelacyjnej "N." Sp. z o.o. (128/320 części), H. S. (8/320 części), W. B. (8/320 części), L. G. (136/320 części) i J. S. (32/320 części). Przy czym w aktach sprawy znajduje się wniosek z 20 lipca 1965 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości pod nazwą "N.", położonej w Warszawie pomiędzy ulicami [...], [...] [...], [...] i [...], w skład których wchodziła nieruchomość ozn. nr hip. [...]. W odniesieniu do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], ozn. hip. nr [...], wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nie został dotychczas rozpatrzony decyzją Prezydenta m.st. Warszawy. Prezydent zauważył, że wnioskiem z 4 sierpnia 2015 r. W. G. wystąpiła o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ul. [...], [...] ozn. hip. nr [...] na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednakże postępowanie to należało zawiesić - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - do czasu zakończenia postępowania administracyjnego o zwrot tej nieruchomości, bowiem w odniesieniu do tej nieruchomości warszawskiej wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nie został dotychczas rozpatrzony. Zatem brak jest możliwości rozstrzygnięcia sprawy odszkodowania w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. W. G. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 24 września 2019 r., nr 731/2019 utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 15 lipca 2019 r. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ I instancji, zawieszając postępowanie o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską, nie naruszył art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), dalej jako u.g.n., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ani art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie Wojewody, przedwczesne jest badanie merytorycznych przesłanek do ustalenia odszkodowania, zawartych w art. 215 ust. 2 u.g.n., do czasu rozpoznania wniosku w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości. Bowiem dopiero uprzednie rozpoznanie postępowania wszczętego - na zasadzie art. 7 dekretu warszawskiego bądź art. 214 k.p.a. - w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego, warunkuje możliwość rozpoznania wniosku odszkodowawczego, na podstawie art. 215 u.g.n., w stosunku do tej samej nieruchomości. Zatem organ I instancji w pierwszej kolejności obowiązany był do rozpoznania wniosku z 20 lipca 1965 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości pod nazwą "N.", w skład których wchodziła nieruchomość ozn. nr hip. [...]. Dopiero w przypadku negatywnego i prawomocnego orzeczenia w tej sprawie, obowiązany jest zakończyć postępowanie prowadzone w trybie art. 215 u.g.n. W związku z tym w przedmiotowej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na postanowienie Wojewody Mazowieckiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W. G. Po jej rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2487/19, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Innymi słowy zagadnieniem wstępnym może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. W tej sprawie zagadnieniem wstępnym w sprawie o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską, wywłaszczoną na mocy dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, jest fakt złożenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do tego gruntu. Rozpoznanie wniosku o odszkodowanie, w oparciu o art. 215 u.g.n, jest uwarunkowane wydaniem rozstrzygnięcia z wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Wynika to z faktu, że jedną z ustawowych przesłanek do przyznania odszkodowania za grunt objęty działaniem dekretu warszawskiego jest uprzednie negatywne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do tej nieruchomości. Jak wynika bowiem z treści powołanego poprzednio artykułu, przepisy ustawy, dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do odszkodowania za gospodarstwo rolne na gruntach, które na podstawie dekretu warszawskiego przeszły na własność państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni tych właścicieli, prowadzący gospodarstwo, zostali pozbawieni faktycznego władania wspomnianym gospodarstwem po dniu 5 kwietnia 1958 r. To oznacza zatem, że gospodarstwo rolne musiało przejść na własność Państwa. Zatem wniosek o odszkodowanie wniesiony w trybie art. 215 u.g.n. nie może zostać rozstrzygnięty dopóty, dopóki nie zostanie ostatecznie zakończona sprawa o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Jeżeli chodzi o sprawy z zakresu tzw. gruntów warszawskich pierwszeństwo ma bowiem sprawa o ustanowienie użytkowania wieczystego w trybie art. 7 dekretu. Jeżeli nie ma możliwości odzyskania nieruchomości w naturze, to wtedy strona może zainicjować sprawę o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 u.g.n. Powyższe stanowisko potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 listopada 2017 r., sygn. akt 1230/17 - w którym stwierdził, że kwestia ustalenia wzajemnych relacji między sprawami z zakresu realizacji roszczeń dekretowych wynika z wykładni przepisów normujących to zagadnienie oraz wykładni pojęcia "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ówczesnym przepisie art. 90 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasada pierwszeństwa realizacji roszczeń dekretowych w formie rzeczowej wykształciła się w orzecznictwie sądowym dopiero w latach 90-tych XX w. Ponadto, jak wynika z powyższego orzeczenia, ustanowienie na rzecz byłego właściciela nieruchomości dekretowej prawa użytkowania wieczystego ma również walor odszkodowawczy i zgodnie z art. 7 w zw. z art. 215 u.g.n. ten sposób rekompensaty za odjęcie prawa własności uzyskuje pierwszeństwo przed odszkodowaniem. W ocenie Sądu niezasadny okazał się zarzut skarżącej, że uprzednie rozpoznanie wniosku dekretowego, złożonego w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku, nie jest istotne w kontrolowanej przez Sąd sprawie, gdyż wniosek ten został złożony po terminie. Okoliczność ta musi bowiem uprzednio zostać stwierdzona prawomocnym orzeczeniem właściwego organu, gdyż wówczas zagadnienie prejudycjalne zostanie rozstrzygnięte przez inny organ. Wojewoda nie posiada kompetencji do ustalenia okoliczności, czy wniosek dekretowy został złożony z zachowaniem terminu. Podsumowując Sąd uznał, że organy właściwie oceniły wystąpienie zagadnienia wstępnego, wiążąc je z postępowaniem o przyznanie prawa użytkowania wieczystego, dotyczącego tego gruntu. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożyła W. G.. W efekcie jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, podnosząc, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut pierwszy podnoszący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. W tej sprawie Sąd I instancji nie spełnił wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów - nie można bowiem uznać, że wystarczające jest ograniczenie się przez Sąd I instancji jedynie do przytoczenia tego, co ustalił organ i bardzo ogólnego wniosku o zasadności argumentacji organu. Skarga kasacyjna akcentuje, że wniosek H. S. z 20 lipca 1965 r. oraz wniosek W. G. z 4 sierpnia 2015 r. nie są w istocie tożsame przedmiotowo, bowiem ten pierwszy dotyczy nieruchomości, jak można przypuszczać, oznaczonej hipotecznie nr 7587, natomiast wniosek W. G. dotyczy nieruchomości oznaczonej hipotecznie nr [...]. Kwestie te wymagały ustaleń i oceny, której zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Oceniając stan sprawy Sąd I instancji przytoczył ustalenia organów, które mogą budzić wątpliwości. W uzasadnieniach postanowień organów, które powtórzył Sąd I instancji, stwierdzono bowiem: "w aktach sprawy znajduje się wniosek z 20 lipca 1965 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości pod nazwą "N.", położonej w Warszawie pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...] w skład których wchodziła nieruchomość ozn. nr hip. [...]." Ze znajdującej się w aktach przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kopii owego wniosku (karta 19 segregator) wynika, że H. S. wskazała nieruchomość pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...], po wojnie oznaczoną jako [...], co mogłoby sugerować, że chodziło jej o nieruchomość o numerze hipotecznym [...]. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zbędne - wobec uwzględnienia zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej - odniesienie się szczegółowe do zarzutu drugiego, gdyż w wyniku uchylenia wyroku Sąd I instancji będzie zobligowany do ponownego rozpoznania sprawy i przedstawienia swojego stanowiska. Odnośnie trzeciego zarzut skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rację ma skarżący kasacyjnie twierdząc, że w starszym orzecznictwie przyjmowano, iż nieuzupełnienie braków formalnych, skutkujące pozostawieniem podania bez rozpoznania, nie wymagało podjęcia decyzji ani postanowienia. Potwierdzenie tych okoliczności w materiale dowodowym oznaczałoby, iż trafne jest stanowisko skargi kasacyjnej, według którego nieuzupełnienie braków formalnych skutkowało niewszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie. Jednak okoliczności, które przytacza skarżący kasacyjnie w tym zarzucie oraz w uzasadnieniu tego zarzutu, nie znajdują odzwierciedlenia w aktach przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Ich ewentualne potwierdzenie wymaga oceny Sądu I instancji, a w konsekwencji analizy akt dotyczących nieruchomości oznaczonej jako Puławska 141, nr hipoteczny 7587. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacji ma miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast w myśl art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., odnosi się zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym kontekście, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd I instancji "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Przy czym granice te są wyznaczane przez stanowisko sądu kasacyjnego wyrażone w zakresie wykładni i stosowania prawa oraz - wbrew literalnemu odczytaniu art. 190 p.p.s.a. - w stosunku do oceny ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 18/23). Sąd - kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego - dogłębnie przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uznał, że skarga jako zasadna prowadzi do uchylenia postanowień organów administracyjnych obu instancji. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy wniosek H. S. z 20 lipca 1965 r. oraz wniosek W. G. z 4 sierpnia 2015 r. są tożsame przedmiotowo. W postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty (art. 75 § 1 k.p.a.). Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Z treści wniosku H. S. z 20 lipca 1965 r. wynika, że w oparciu o uchwałę Nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. wniosła ona o przyznanie jej prawa wieczystego użytkowania działki położonej w W. przy ul. [...] wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą hip. "[....]" położonej na obszarze ul. [...], [...], [...], [...] i [...]. Natomiast z treści złożonego przez W. G. wniosku z 4 sierpnia 2015 r. wynika, że wnosi - na podstawie art. 215 ust. 2 u.g.n.- o przyznanie na jej rzecz odszkodowania za należącą w dniu wejścia w życie dekretu warszawskiego do L. G. nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...]j, ozn. hip. nr [...] Z treści wniosku H. S. wynika, że dotyczy on działki położonej w W. przy ul. [...]. Przy czym wnioskodawczyni nie oznaczyła konkretnej działki będącej przedmiotem wniosku. Organy orzekające w sprawie uznały - rozpoznając wniosek W. G. z 2015r. - że wniosek H. S. z 1965 r. dotyczy nieruchomości ozn. hip. nr [...] Tymczasem z analizy akt sprawy wynika, że przy ul. [....] znajduje się nieruchomości ozn. hip. nr [...] Znajduje to potwierdzenie w zgromadzonym materiale dokumentacyjnym. Należy tu wymienić: - orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 sierpnia 1950 r., nr PB/4837/50/u/5869, odmawiające dawnym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [....], ozn. nr hip. [...]; - zaświadczenie Sądu Powiatowego dla Warszawy [...] w Warszawie z 12 września 1962 r., nr III-2909/62, z którego wynika, że nieruchomość warszawska nr [...] zawiera powierzchni 30.894,22 m2, jest położona przy ul [...] i została przepisana na Skarb Państwa na podstawie orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 sierpnia 1950 r., nr 5869; - zaświadczenie Państwowego Biura Notarialnego z 11 grudnia 1973 r., nr [...], dotyczące "Nieruchomości Warszawskiej Nr [...]", z którego wynika, że na mocy art. 1 dekretu warszawskiego i orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 sierpnia 1950 r. grunt przy ul. [...] oraz wszystkie budynki na nim stojące przeszły na rzez Skarbu Państwa; - zaświadczenie Sądu Rejonowego dla Warszawy [....] w Warszawie z 6 września 1993 r., z którego wynika, że zgodnie ze stanem działów I-II wykazu hipotecznego księgi wieczystej pn. "Nieruchomość Warszawska N [...]" - prawo własności odnośnie działki przy ul. [...] o powierzchni 30.894 m2 wpisane jest na rzecz Skarbu Państwa; - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 19 stycznia 1999 r., nr KO C1556/Go/98, na mocy której stwierdzono nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 23 sierpnia 1950 r., o odmowie przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości gruntowej nr hip. [...] położonej przy ul. [....] w Warszawie; - notatkę służbową z 7 lutego 2006 r., w treści której wskazano m.in., że akta nieruchomości [...] dotyczące nieruchomości hipotecznej HIP Nr [....] zostały przekazane do Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Z przedstawionych wyżej dokumentów jasno wynika, że przy ul. [....] w Warszawie położona była nieruchomości ozn. hip. nr [...], a nie - jak to przyjęły organy orzekające w sprawie - nieruchomość ozn. hip. [...]. Skoro zaś H. S. we wniosku z 20 lipca 1965 r. wniosła o przyznanie jej prawa wieczystego użytkowania działki położonej w Warszawie przy ul. [...], oznacza to, że jej wniosek dotyczył nieruchomości ozn. hip. nr [...]. Jest to niewątpliwie odrębna nieruchomość od nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] ozn. hip. nr [...]. Należy zatem stwierdzić, że nie zachodzi tożsamość przedmiotowa między wnioskiem H. S. z 20 lipca 1965 r. o przyznanie jej prawa wieczystego użytkowania działki położonej w Warszawie przy ul. [...], a wnioskiem W. G. z 4 sierpnia 2015 r. o przyznanie na jej rzecz odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ul. [...] ul. [...], ozn. hip. nr [...]. W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dokumentacyjnego nie może ulegać wątpliwości, że wnioski te dotyczą odrębnych nieruchomości. Wbrew stanowisku organów orzekających - wniosek H. S. z 1965 r. nie dotyczył nieruchomości ozn. hip. nr [...]. Zatem brak było podstaw do zawieszenia zainicjowanego wnioskiem W. G. postępowania w przedmiocie przyznania jej odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ozn. hip. nr [...]. W związku z tym należy stwierdzić, że organy orzekające obu instancji, prowadząc przedmiotowe postępowanie, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Prowadząc ponownie postępowanie organ, biorąc pod uwagę ocenę prawną i wskazania zawarte wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w niniejszym wyroku - rozpatrzy wniosek W. G. z 4 sierpnia 2015 r. o przyznanie na jej rzecz w trybie art. 215 ust. 2 u.g.n. odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ozn. hip. nr [...], po czym wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 119 pkt 3, art. 120 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.