II OSK 1829/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 450/08 w sprawie ze skargi Zakładu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] kwietnia 2008r r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz Zakładu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O.120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] października 2006 r. Zakład [...] Sp. z o.o. w O.wystąpił do Prezydenta Miasta Olsztyna o pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w tym oznaczonych kodem 19 12 12 w ilości 75 000 mg/rok. Odpady miały być wytwarzane poprzez przeładunek odpadów komunalnych zmieszanych z pojazdów I stopnia zbierających te odpady na terenie Olsztyna i gmin ościennych, do kontenerów o pojemności 24 m3 z jednoczesnym ich zagęszczeniem. Zestaw dwóch kontenerów miał stanowić pojazd II stopnia do wywozu odpadów do miejsca ich unieszkodliwienia. Technologia przeładunku przewidywała wysypywanie odpadów z samochodu I stopnia na posadzkę hali, a następnie przemieszczeniu ich na przenośnik wznoszący i rewersyjny do pras hydraulicznych wtłaczających odpady do pojemników. W procesie tym odpady zostają zagęszczone w kontenerach zmniejszając swoją objętość o około 50-60%. Decyzją z [...] października 2006 r. Prezydent Miasta Olsztyn zezwolił wnioskodawcy m.in. na wytwarzanie odpadów o kodzie 19 12 12 w ilości 75 000 mg/r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie inspirowane wystąpieniem senatora RP w dniu [...] października 2007 r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn, po czym decyzją z dnia [...]stycznia 2008 r. nr [...] działając na podstawie art. 3 ust. 3 pkt 22 i art. 17 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 k.p.a. stwierdziło nieważność wspomnianej decyzji Prezydenta, udzielającej Zakładowi [...] Sp. z o.o. w O. pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w części dotyczącej zezwolenia na wytwarzanie odpadów o kodzie 19 12 12 w ilości 75 000 mg/r, podnosząc, że decyzja w tym zakresie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ argumentował, iż pozwolenie na wytwarzanie odpadów może zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o odpadach uzyskać ich wytwórca, a reguły dotyczące obowiązku uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą odpadów komunalnych (art. 17 ust. 5). Wytwórcą odpadów jest każdy, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów oraz kto przeprowadza wstępne przetwarzanie, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów. Tymczasem proces opisany we wniosku wskazuje, że w jego trakcie nie dochodzi do zmiany charakteru ani składu odpadów komunalnych, lecz jedynie do zmiany ich objętości. Tym samym w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Zakład [...] Sp. z o.o. w O. nie może być uznany za wytwórcę tego typu odpadów. Zakład [...] Sp. z o.o. w O., zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz postanowień rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206 – dalej: rozporządzenie), złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Strona podnosiła, iż "stacja transferowa" o jakiej mowa w pozwoleniu na wytwarzanie odpadów jest instalacją w rozumieniu art. 3 § 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż jej funkcjonowanie prowadzi do emisji odpadów. Systematyka wymienionego wyżej rozporządzenia zalicza do grupy 19 m.in. odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów. Z kolei do podgrupy 19 12 kwalifikują się odpady z mechanicznej ich obróbki (np. zgniatanie). W instalacji należącej do strony dochodzi do obróbki mechanicznej odpadów poprzez ich zgniatanie za pomocą pras hydraulicznych. Zmieszane i poddane obróbce mechanicznej odpady są odpadami innymi niż niebezpieczne, co pozwala zakwalifikować je do odpadów oznaczonych kodem 19 12 12, jak to uczynił Prezydent Miasta w decyzji – pozwoleniu z [...] października 2006 r. Rozpatrując wniosek strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z [...] kwietnia 2008 r. utrzymało w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2008 r., podtrzymując zaprezentowaną wcześniej argumentację. Dodatkowo Kolegium podnosiło, iż z klasyfikacji odpadu pod kodem 19 12 12 wywnioskować można, że został on poddany przetworzeniu w instalacji służącej do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, a takie działania nie są przez stronę prowadzone. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] kwietnia 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł Zakład [...] Sp. z o.o. w O. Skarga zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 77, 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 3 ust. 3 pkt 22 i art. 17 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz § 2 pkt 19 rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. Niesłusznie zdaniem skarżącego Zakładu Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że decyzja Prezydenta Miasta Olsztyna z [...] października została wydana z rażącym naruszeniem prawa i sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem jest ustalenie, iż spółka nie jest wytwórcą odpadów o kodzie 19 12 12, a w szczególności, że nie jest nim Zakład, który ze strumienia odpadów komunalnych uzyskanych od posiadaczy wyodrębnia tę część odpadów, która jest przeznaczona do odzysku, a pozostałą poddaje obróbce mechanicznej polegającej na zgniataniu. Błędne jest też rozumowanie Samorządowego Kolegium, iż zgniatanie w prasach hydraulicznych zgromadzonych odpadów nie prowadzi do zmiany charakteru czy składu odpadów i nie odpowiada definicji wytwórcy odpadów z art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy o odpadach. Tymczasem po obróbce w przedmiotowej instalacji odpady zmieniają swoją konsystencję, zwiększa się ich gęstość i zmienia ich forma, co oznacza zmianę charakteru odpadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 450/08 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 24 stycznia 2008 r. oraz rozstrzygnął o zwrocie kosztów postępowania sądowego, orzekając nadto w trybie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu ujawniony w sprawie proces technologiczny jakiemu poddawana była w Zakładzie [...] w O. obróbka odpadów generuje zmianę ich konsystencji, kształtu, formy i objętości, co prowadzi do zmiany charakteru odpadów, a przy tym dochodzi do odzysku do 3% odpadów. Powoduje to zmianę składu odpadów. Zakład może odzyskać do 2250 mg odpadów rocznie. W tych okolicznościach skoro za wytwórcę odpadów może być uznany m.in. każdy kto przeprowadza działania powodujące zmianę charakteru lub składu odpadów, to Zakład [...] w O. może być uznany w świetle postanowień art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm. – dalej ustawa o odpadach) za ich wytwórcę. Sąd wskazując, iż podstawą wzruszenia ostatecznej decyzji poprzez stwierdzenie jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a., jak to miało miejsce w zaskarżonym rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jest rażące naruszenie prawa, podkreślił, iż rażące naruszenie prawa, to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Nie może być uznana za rażące naruszenie prawa sytuacja, w której norma prawa wymaga wykładni, a jej wynik może być różny. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. W okolicznościach tej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze rażącego naruszenia art. 3 ust. 3 pkt 22 nie wykazało. Podobnie nie wykazano cechy rażącego naruszenia art. 17 ustawy o odpadach ani postanowień rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów. Zmienione odpady trudno nadal uznawać za odpady komunalne, a to wyklucza powoływanie się na ust. 5 art. 17 ustawy o odpadach. Stosowany przez stronę proces technologiczny może być zakwalifikowany pod kodem 19 19 12 i 19 12 12 przyjętym w systematyce rozporządzenia. Taka kwalifikacja nie ma cechy naruszenia prawa, a co więcej rażącego naruszenia prawa. Na żadnym z etapów opisu odpadów sklasyfikowanych pod kodem 19 12 12 nie występuje wprost wymóg, aby powstały one w rezultacie przetworzenia w instalacji służącej do odzysku lub unieszkodliwiania. Stosowny zapis rozporządzenia (załącznik) w tej części odnosi się wyłącznie do instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów, a poza sporem jest, że przedmiotowa instalacja w postaci przesypowni służy zagospodarowaniu odpadów. W tych okolicznościach skoro organ nie dowiódł, że decyzja Prezydenta rażąco narusza prawo – przywołane przepisy ustawy o odpadach, postanowienia rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy – to zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co skutkowało z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. jej uchyleniem oraz uchyleniem decyzji ją poprzedzającej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie. Skarga kasacyjna zarzuca wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak również przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy i tak: Kasator zarzucił naruszenie art. 3 ust. 3 pkt 22 oraz art. 17 ust. 2 i 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędną ich wykładnię oraz art. 3 ust. 3 pkt 4, art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o odpadach, § 2 pkt 20, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 grudnia 2005 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska poprzez niewłaściwe zastosowanie. W ocenie strony wnoszącej kasację dokonując wykładni art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy o odpadach Sąd pominął, iż w sprawie chodzi o szczególną kategorię odpadów – odpady komunalne, których definicję zawiera art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach. Odpady komunalne to, zgodnie z powołanym wyżej przepisem, odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Skoro definicja ta nie odwołuje się do takich cech jak kształt i wygląd, to stopień zgniecenia odpadów nie ma znaczenia dla ich kwalifikacji do jakiejkolwiek grupy odpadów. Cechą wyróżniającą jest miejsce powstania odpadów (w gospodarstwach domowych) ewentualnie charakter lub skład (podobny do odpadów powstających w gospodarstwach domowych, gdy pochodzą od innych wytwórców odpadów). Stąd też "zmiana objętości niesegregowanych odpadów komunalnych nie spowoduje, że miejscem ich powstania przestaną być gospodarstwa domowe, nie spowoduje też, że zmieni się ich charakter lub skład". Podobnie takich zmian nie spowoduje ewentualny odzysk do 3% odpadów. Wykładnia przyjęta przez Sąd jest wadliwa także dlatego, że każdy wytwórca odpadów komunalnych (np. członkowie gospodarstw domowych) dokonują zmiany ich objętości, kształtu i wyglądu umieszczając odpady w pojemnikach na śmieci. Dokonują też ich odzysku i segregacji – umieszczając odpady np. w kontenerach do segregacji surowców wtórnych. To z kolei, podążając za tokiem rozumowania Sądu, prowadzi do wniosku, iż wytwórcami odpadów o kodzie 19 12 12 byłyby już gospodarstwa domowe oraz inni, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach. Sąd pominął też regulację zawartą w § 2 rozporządzenia, wg którego odpady dzieli się w zależności od źródła ich powstania na 20 grup i dalej podział na podgrupy. Niesegregowanych odpadów komunalnych nie można zaliczyć do odpadów o kodzie 19 12 12 (nawet po zmianie ich objętości, czy też symbolicznym odzysku), bo zostały one ujęte w grupie 20 jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne (20 03 01). Poza tym sprasowane odpady komunalne, z których odzyskano do 3% odpadów nie mogą być zaklasyfikowane pod kodem 19 12 12, gdyż tego typu odpady nie mogą zawierać odpadów niebezpiecznych, a z definicji odpadów komunalnych (art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach) oraz katalogu odpadów (rozporządzenia) wynika, że w niesegregowanych odpadach komunalnych zawarte są odpady niebezpieczne. Zdaniem strony składającej skargę kasacyjną nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności jest utrzymywanie stanu, wg którego podmiot zajmujący się odbieraniem odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości mógł stać się w 100% wytwórcą tych odpadów pod zmienionym kodem, jedynie poprzez ich sprasowanie i dokonanie marginalnego odzysku. Nie bez znaczenia w ocenie kasatora jest też i to, że opłata za składowanie odpadów o kodzie 19 12 12 wynosi 60 zł za tonę, składowanie zaś takiej samej wagi odpadów o kodzie 20 03 01 (niesegregowane odpady komunalne) obciążone jest opłatą 75 zł. Zatem wbrew stanowisku Sądu istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Olsztyna z [...] października 2006 r. udzielającej stronie przedmiotowego pozwolenia na wytwarzanie odpadów w tym objętych kodem 19 12 12. Naruszenie przepisów postępowania kasator oparł na uchybieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji mimo braku ku temu przesłanek. W ocenie wnoszącego kasację skarga powinna być oddalona. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzucało naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku zawierającego ustalenia faktyczne niezgodne z dokumentami zawartymi w aktach sprawy. Uzasadniając zarzuty natury procesowej kasator wskazywał, iż podstawą rozstrzygnięcia Sądu wskazaną w uzasadnieniu skarżonego wyroku był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., tymczasem Sąd nie wskazał przepisu proceduralnego, którego naruszenie przez organ mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli Sąd wskazał na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. Ma to istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto świadczy o niezbadaniu sprawy przez Sąd dostatecznie wnikliwie. Nadto Sąd dowolnie przyjął w swoich rozważaniach, że w toku przedmiotowego procesu technologicznego dochodzi do odzysku "do 3%" odpadów. Twierdzenie takie jest sprzeczne z treścią decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn z [...] października 2006 r. gdzie nie przewidziano jakiegokolwiek odzysku. Istotnym jest przy tym, że decyzją tą zezwolono na wywiezienie odpadów o kodzie 19 12 12 w tej samej ilości, w jakiej dostarczone są do tej instalacji niesegregowane odpady komunalne o kodzie 20 03 01. Zdaniem kasatora świadczy to o przyzwoleniu na zmianę kodu odpadów bez jakichkolwiek działań zmieniających skład odpadu dostarczonego do tej instalacji. W konkluzji wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na kasację skarżący Zakład [...] Sp. z o.o. w O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kasacja nie ma uzasadnionych podstaw. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym obwarowana jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna formalnie nie kłóci się z przedstawionymi wymaganiami lecz podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 183 § 2 ustawy procesowej nie wystąpiła, stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika Samorządowego Kolegium Odwoławczego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Wbrew jednak zarzutom skargi Sąd nie uchybił przywołanym przez kasatora przepisom proceduralnym. Nietrafiony jest w szczególności zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji doszukując się w procedowaniu organu administracji publicznej uchybień istotnie wpływających na wynik postępowania ma obowiązek zastosowania się do wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. normy. Przesądza to automatycznie o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia ujętego w art. 151 p.p.s.a. (oddalenie skargi w razie jej nieuwzględnienia). Sąd przy tym swoje rozstrzygnięcie wystarczająco precyzyjnie umotywował w pisemnym uzasadnieniu zawierającym wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd wyrokował przy tym po zamknięciu rozprawy, a ustalenia swoje oparł na podstawie akt administracyjnych i akt własnych, a więc zgodnie także z art. 133 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, iż Sąd nie stwierdził, że poddana kontroli legalności decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotknięta została wadą, która z uwagi na ważkość i rozmiar uchybień skutkuje stwierdzeniem jej nieważności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., lecz wykazał, iż organ nie miał podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli, że dopuścił się on naruszeń powodujących wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie. Podobnie niezasadny jest zarzut dokonania przez Sąd dowolnych ustaleń faktycznych, czego wyrazem ma być według wnoszącego skargę kasacyjną przyjęcie, iż skarżąca spółka prowadziła odzysk odpadów. Nie nosi cechy dowolności ustalenie, które poza tym, że wynika z akt administracyjnych, było w toku postępowania okolicznością niesporną. Organ bagatelizował jedynie znaczenie tego faktu dla rozstrzygnięć w sprawie. Przechodząc do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można ich również uznać za usprawiedliwione. Ocena legalności kwestionowanej w skardze zwykłej decyzji sprowadzała się do ustalenia czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] października 2006 r. w części dotyczącej zezwolenia na wytwarzanie odpadów o kodzie 19 12 12 w ilości 75 000 mg/rok przez Zakład [...] Sp. z o.o. w O., zasadnie oparło się na przesłance wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Krótko mówiąc czy ww. decyzja Prezydenta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 3 ust. 3 pkt 22 i art. 17 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zasadnie Sąd pierwszej instancji argumentował, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy występuje oczywistość naruszenia prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno wykazać, że treść przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przywołanych wyżej przepisów przez proste ich zestawienie i nie da się pogodzić z porządkiem praworządnego państwa. Nie wystarczy przy tym wykazać błędów wykładni, bo te nie stanowią podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z powodu naruszenia prawa. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniach podjętych w toku postępowania nieważnościowego rozstrzygnięć, jak i w zarzutach kasacyjnych, przesłankę rażącego naruszenia prawa oparło głównie na błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego dokonanej przez Prezydenta Miasta Olsztyn i przez Sąd. Już taka forma konstrukcji argumentacji organu daje podstawę do jej nieuwzględnienia. Wbrew stanowisku organu wykładnia dekodowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej zawartej w art. 3 ust. 3 pkt 22 i art. 17 ust. 2 i 5 o odpadach nie zawiera wad, które dyskwalifikowałyby tę interpretację przedmiotowego tekstu prawnego. W tych okolicznościach niewadliwie Sąd przyjął, iż decyzja Prezydenta Miasta Olsztyn kwalifikująca odpady wytwarzane przez Zakład [...] Sp. z o.o. w O. wg kodu 19 12 12 w ujawnionym procesie technologicznym odpowiada zakresowi normatywnemu jaki można wywodzić z brzmienia rozważanych przepisów ustawy o odpadach, a także przepisów dla niej wykonawczych. Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy o odpadach ich wytwórcą jest m.in. każdy, kto przeprowadza wstępne przetworzenie, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu odpadów. Ustawodawca użył przy tym sformułowania "charakter lub skład" nie definiując tych określeń. Interpretując ów zwrot Sąd prawidłowo posłużył się powszechnym rozumieniem tych określeń. Nie zawiera zatem błędu i to rażącego przyznanie, że zmiana charakteru lub składu odpadów następuje także wtedy gdy zmienia się konsystencja, kształt, forma i ich objętość i że takie zmiany następują w toku procesu technologicznego w Zakładzie [...] w O., zatem jest on jednocześnie wytwórcą odpadów w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów. Nie są też pozbawione racji wywody Sądu I instancji, że stosowany przez stronę proces technologiczny w instalacji, można także zaklasyfikować w grupie 19 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (odpady pochodzące z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów...), a w konsekwencji także do dalszych podgrup w tym oznaczonej kodem 19 12 12. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiając różną od Sądu wykładnię wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, nie wzruszyło skutecznie oceny Sądu, iż przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta Olsztyn nie narusza rażąco przepisów ustawy o odpadach i przepisów rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Zatem konstatacja Sądu, iż zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podjęto z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zawiera błędu. Taki stan rzeczy uzasadnia przyjęcie stwierdzenia o nieusprawiedliwionych podstawach wniesionej skargi kasacyjnej, co prowadzi na podstawie art. 184 p.p.s.a. do oddalenia skargi kasacyjnej. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.