II OSK 784/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 306/19 w sprawie ze skargi T. A. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 lutego 2019 r. nr WI-I.7840.3.164.2018.KM-3 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 306/19 uwzględnił skargę T. A. (dalej określanej jako skarżąca) i uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 lutego 2019 r., nr WI-I.7840.3.164.2018.KM-3 oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 16 maja 2018 r., nr B.6740.158.2018.EL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy: Starosta [...], po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej określanej jako inwestor), decyzją z dnia 16 maja 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr [...], obręb [...], gmina [...], o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. i składającej się z 12 anten sektorowych oraz 6 anten radioliniowych Skarżąca, będąca właścicielem m.in. działki nr [...], wniosła odwołanie od tej decyzji do Wojewody Pomorskiego, który utrzymał ją w mocy decyzją z dnia 27 lutego 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej powoływanej jako K.p.a.). W tym samym dniu organ wydał także decyzje umarzające postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołań innych mieszkańców [...], sprzeciwiających się realizacji inwestycji. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za prawidłowe wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji w odległości 70 m od stacji bazowej wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten, obejmującego tym samym teren działek nr [...]. Zaznaczył, że dokonując tych ustaleń Starosta uwzględnił miejsca dostępne dla ludności i zakres wytwarzanych przez stację pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych gęstości mocy przekraczających 0,1 w/m2. Projektowane do realizacji anteny sektorowe skierowane będą na azymuty 60º, 180º i 300º, a w dokumentacji projektowej zawarto zestawienie obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, przy czym przy wyliczeniach wzięto pod uwagę maksymalne pochylenia wiązki (tilty) anten, morfologię terenu, istniejącą zabudowę oraz odpowiednie zwymiarowanie. W konsekwencji ustalono, że zasięg występowania pól elektromagnetycznych przy minimalnym i maksymalnym pochyleniu wiązki wynosi 77,5 m na wszystkich trzech azymutach. Wysokość wiązki zlokalizowana jest w odległościach od 34, 1 m n.p.t. do 53 m n.p.t. w zależności od azymutu i tiltu oraz odległości od źródła promieniowania. Obszary występowania pól są zlokalizowane w przestrzeni ponad działką inwestycyjną i trzema sąsiednimi działkami wzdłuż osi głównych wiązek; przy czym nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane jako dostępne dla ludności. W stosunku do działek nr [...] (o parametrach i cechach działki drogowej) znajdują się one bowiem na obszarze, na którym brak jest obecnie istniejącej zabudowy. Z kolei w stosunku do działki inwestycyjnej nr [...] obszary te występują w znacznej wysokości ponad istniejącą zabudową, w tym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o wysokości 3,5 m. Organ odwoławczy nie podzielił jednocześnie obawy o ograniczeniu możliwości zabudowy na sąsiednim terenie ze względu na występowanie pól elektromagnetycznych. Przychylił się natomiast do oceny, że inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znaczące oddziaływać na środowisko i tym samym wymagających oceny oddziaływania na środowisko. W tym kontekście wskazał, że organ wziął pod uwagę równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania. Jak zaś wynika z akt sprawy, na każdym z azymutów przewiduje się zawieszenie 4 pojedynczych anten sektorowych, a moc promieniowania poszczególnych anten kształtuje się na poziomach 1000, co nie pozwala zgodzić się z zarzutem podnoszącym negatywny wpływ promieniowania elektromagnetycznego wytwarzanego przez stację na zdrowie ludzi. Skarżąca wniosła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zarzuciła m.in. wadliwe przyjęcie przez organ odwoławczy, że dla kwalifikacji przedsięwzięcia należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowania wyznaczoną dla pojedynczej anteny, nie zaś łączną wartość parametrów charakterystycznych dla wszystkich urządzeń. W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r. wskazał na wstępie, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do oceny, czy kwalifikacja przedsięwzięcia zawierająca analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przedłożona przez inwestora, a uwzględniająca oddziaływanie jedynie dla pojedynczych anten wchodzących w skład inwestycji, nie kumulację ich oddziaływań, jest prawidłowa i jako taka może stanowić podstawę do oceny przedłożonej przez inwestora charakterystyki środowiskowej przedsięwzięcia. Bezsporne jest bowiem, że w przedłożonym przez inwestora opracowaniu pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" mowa o oddziaływaniu jedynie dla pojedynczych anten, przy uwzględnieniu dla nich długości wiązki ustalonej w rozporządzeniu dla anten o mocy poniżej 2000 w, tj. 70 m. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, zgodnie z którym dla oceny, do jakiej grupy przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, należało uwzględnić łączną wartość parametrów charakterystycznych dla urządzeń tego samego rodzaju. W świetle bowiem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie) do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: rodzaj anteny, moc promieniowania poszczególnych anten, emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem oraz występowanie "na obiekcie" realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Sąd zauważył, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1, podobnie jak § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które mogą znacząco (potencjalnie lub zawsze) oddziaływać na środowisko, wobec czego organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można wszak wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Sąd podzielił formułowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 czy § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Dlatego przyjął, że dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz wyznaczenia obszaru jej oddziaływania istotne znaczenie mogło mieć wyjaśnienie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, które w otoczeniu inwestycji już funkcjonują. Analizy takiej, jak podkreślił, w niniejszej sprawie nie przeprowadzono, co może wywołać wątpliwość co do prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz dokonanej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. W konsekwencji, zdaniem Sądu, dokonana przez organy obu instancji ocena inwestycji z punktu widzenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm., obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.; dalej powoływanej jako ustawa) jest przedwczesna. Brak analizy skumulowanych oddziaływań wszystkich anten objętych inwestycją stanowi jednocześnie o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie podzielając pozostałych zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej powoływanej jako P.p.s.a.). Inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Najpierw pełnomocnik podniósł błędną wykładnię art. 35 ust. 1 i 4 w związku z art. 3 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, ze zm.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia, art. 29 ust. 3 ustawy w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 503, ze zm.) poprzez przyjęcie, że zakres inwestycji (instalacja m.in. anten), który nie wymaga według przepisów prawa budowlanego trybu pozwolenia na budowę, wbrew ustaleniom decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i wbrew ustaleniom w zakresie badania faktycznej mocy promieniowania elektromagnetycznego potwierdzonego faktycznymi badaniami promieniowania, uznanego przez powołane do tego organy, stanowi podstawę do uchylenia wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie z uwagi na wątpliwości w zakresie oddziaływania związanego z samymi antenami. Pełnomocnik podniósł także błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w związku z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia, art. 122a ust. 1 pkt 1, art. 122 i art. 152 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 2556, ze zm.,), rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów oraz z art. 81a § 1 K.p.a. W rozwinięciu tego zarzutu pełnomocnik wytknął nałożenie na inwestora bezpodstawnego obowiązku sprawdzenia skumulowanego oddziaływania anten, pomimo że przepisy rozporządzenia nakazują badanie przedsięwzięcia według określonej charakterystyki, w tym badanie wiązki pojedynczej anteny, "w konsekwencji wszelkie wątpliwości związane z możliwym kumulowaniem się promieniowania eliminują rzeczywiste pomiary". Z kolei zarzut procesowy odniesiono do art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz ze wskazanymi wyżej przepisami prawa materialnego. Pełnomocnik zarzucił zastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i uchylenie zaskarżonej decyzji organu nadzoru budowlanego na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a., mimo niezaistnienia przesłanki do ich uchylenia. W oparciu o powołane podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpatrzenie skargi na rozprawie, jak również zasądzenie na rzecz inwestora kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w zakresie nałożenia obowiązku kumulowania mocy anten z jednego sektora. Podniósł, że § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia jednoznacznie nakazują kwalifikować przedsięwzięcie z uwzględnieniem określonych parametrów. Należy wziąć pod uwagę rodzaj inwestycji (instalacje radiokomunikacyjne), określoną częstotliwość (od 0,03 MHz do 300 000 MHz), dla której równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż określona wartość podana w watach (W), oraz odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Pełnomocnik wskazał, że przepis jest jednoznaczny i odnosi się do wiązki związanej z pojedynczą anteną i wiązki promieniowania w osi głównej tej anteny. Przepisy nie przewidują innego rodzaju pomiarów, w szczególności kumulowania sąsiadujących ze sobą anten na tym etapie postępowania. Żadna z zainstalowanych anten nie jest zbieżna w osi głównej wiązki z inną anteną, w konsekwencji na działce nie ma przedsięwzięć, które z uwagi na swój charakter wymagałaby sumowania mocy. Pełnomocnik zwrócił również uwagę na fakt, że ustawodawca zliberalizował inny aspekt funkcjonowania infrastruktury telekomunikacyjnej poprzez wydanie nowego rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, które wprowadza nowe wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego dopuszczalne dla rozpatrywanego przedsięwzięcia, w zakresie miejsc dostępnych dla ludności, zwiększając normy wielokrotnie. W związku z powyższym Wojewoda Pomorski, w ocenie pełnomocnika, w sposób prawidłowy dokonał określenia zakresu oddziaływania inwestycji. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania skarżącej za stronę w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca T. A. w piśmie z dnia 14 marca 2023 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. To ostatnie spostrzeżenie dotyczy pierwszego zarzutu kasacyjnego, który jest wręcz niezrozumiały, jeżeli zważyć, że pełnomocnik, formułując go, pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem prezentowanym przez reprezentowanego przezeń inwestora w całym dotychczasowym postępowaniu. Zakres i przedmiot tego postępowania ukształtowany został przez wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, który zainicjował i ukierunkował dalsze postępowanie administracyjne, tworząc jednocześnie granice sprawy, w jakich Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w tym postępowaniu. Tymczasem rozpoznawany zarzut kasacyjny wywiedziony został z założenia, że sporna inwestycja w ogóle nie wymagała pozwolenia na budowę, gdyż mogła być realizowana po dokonaniu zgłoszenia. Ta niespójność dyskwalifikuje zarzut, zwłaszcza że inwestorowi zgodnie z wnioskiem udzielono pozwolenia na budowę. Niemniej odnotowania wymaga, że we wniosku inwestor opisał planowaną inwestycję jako budowę stacji bazowej, składającej się z wieży oraz umocowanych na niej anten, nie zaś jako montaż samych anten, co stanowiło podniesiony w skardze kasacyjnej argument na rzecz trybu zgłoszeniowego. W tym kontekście nawiązać wypada do twierdzenia zawartego w końcowym fragmencie uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 (ONSAiWSA 2023, nr 1, poz. 1), w myśl którego parametry inwestycji podane przez inwestora są wiążące zarówno dla organów, jak i dla inwestora. Przywołana uchwała ma zarazem inne, zasadnicze znaczenie dla sprawy, przesądzając kwestię kluczową dla zaskarżonego rozstrzygnięcia, objętą drugim zarzutem kasacyjnym, który w efekcie musi być uwzględniony. Według niej mianowicie przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, jako inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny, także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Jest to zatem pogląd przeciwny z tym przedstawionym przez Sąd pierwszej instancji, który opowiedział się w analizowanym zakresie za kumulacją promieniowania wszystkich anten, i jednocześnie zbieżny ze stanowiskiem zawartym w skardze kasacyjnej. Uchwała rozstrzygnęła przy tym rozbieżności orzecznicze, dostrzeżone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w sposób przekonujący, za pomocą racji, które Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni podziela. Odwołują się one bowiem do literalnego brzmienia obecnie już uchylonego, ale znajdującego zastosowanie w sprawie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Otóż przepis ten określał wielkości równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonego dla pojedynczej anteny, które – w zależności od odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej promieniowania anteny – rozstrzygały o kwalifikacji instalacji emitujących promieniowanie elektromagnetyczne jako przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, czyli wymagających oceny oddziaływania na środowisko, z zastrzeżeniem, że moc tę wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja tego rodzaju. Zgodzić się należy z zapatrywaniem, że przepis ten, tak jak § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, dotyczący przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, wyłączał więc zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia przewidującego sumowanie parametrów przedsięwzięć znajdujących się na terenie jednego zakładu, który zresztą nie dotyczy poszczególnych anten funkcjonujących w ramach stacji bazowej, stanowiących nie przedsięwzięcie czy odrębną instalację, lecz ich element. Błędne okazało się stanowisko Sądu pierwszej instancji, który nawiązując do rozporządzenia opowiedział się za kumulacją parametrów, zwłaszcza że miała ona służyć ustaleniu obszaru odziaływania inwestycji, a co za tym idzie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oraz wpływu inwestycji na prawnie chronione interesy skarżącej. W rozpatrywanym kontekście podkreślenia wymaga, że w uchwale z dnia 7 listopada 2022 r. trafnie zauważono, że celem przepisów rozporządzenia jest kwalifikacja przedsięwzięcia jako znacząco oddziałującego na środowisko, czyli wymagającego oceny tego oddziaływania w ramach specjalnej procedury, nie zaś zbadanie rzeczywistego oddziaływania, w przypadku stacji bazowych wymagającego sięgnięcia do przepisów regulujących dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. Rozporządzenie określało wszak wyłącznie kryteria stosowane na etapie rozstrzygania o charakterze przedsięwzięcia. W związku z tym zaakcentować trzeba, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) zrezygnowano z tego etapu odnośnie do instalacji radiokomunikacyjnych emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, które w efekcie nie podlegają już ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W świetle powyższego na uwzględnienie zasługuje również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy. Sąd pierwszej instancji co najmniej przedwcześnie uchylił bowiem zaskarżoną decyzję, odwołując się do przyjętej przez siebie wykładni przepisów rozporządzenia, która okazała się nieprawidłowa. W efekcie konsekwentnie nie odniósł się do racji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zestawieniu z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych, którego przydatność w związku z tą wykładnią zakwestionował. Te wszystkie aspekty nie były dotąd rozważane i wciąż wymagają oceny, jaką powinien przeprowadzić Sąd, do którego złożono skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, przekazując sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Stosownie do art. 206 P.p.s.a. odstąpiono natomiast od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, uznając, że zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu tego przepisu. Otóż spór przedstawiony do rozstrzygnięcia koncentrował się wokół jednego problemu, i to związanego z ochroną interesu prawnego skarżącej, stanowisko skargi kasacyjnej okazało się trafne tylko częściowo, a to, czy sporna inwestycja godzi w interes prawny skarżącej, wciąż pozostaje kwestią otwartą.