IV SA/Gl 570/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej adwokat A. R. o zasądzenie kosztów z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej postanawia: odmówić przyznania adwokatowi A. R. wynagrodzenia tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r. tut. Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. R., która w dniu [...] złożyła do akt sądowych stosowne pełnomocnictwo. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 września 2008 r. oddalił skargę kasacyjną J. M. W skardze kasacyjnej z dnia [...] pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa adwokackiego z tytułu jej sporządzenia. Wniosek ten nie zawierał oświadczenia, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części. Ponadto pomimo wskazania zawartego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego do chwili obecnej takie oświadczenie nie zostało złożone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). W myśl § 20 cytowanego rozporządzenia, każdy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub części. Oświadczenie to jest niezbędnym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów. Stanowi bowiem przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną adwokat nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, że zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.). Badanie istnienia tej przesłanki jest konieczne z uwagi na fakt, że sąd jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt. II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63). Jakkolwiek pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, która była przedmiotem rozpoznania przed Naczelnym Sadem Administracyjnym w Warszawie, to jednak nie wypełnił on dyspozycji wyżej przytoczonego § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945, postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FZ 625/05, niepublikowane oraz postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r. sygn. akt. I OZ 390/08, niepublikowane). W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.