I OZ 585/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2095/21 o odrzuceniu skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 sierpnia 2023 r. odrzucił skargę J. G. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Sąd I instancji wskazał, że strona w skardze nie podała swojego numeru PESEL, pomimo że było to pierwsze pismo w niniejszej sprawie. Z tej przyczyny skarżący został wezwany do uzupełnienia tego braku, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 29 listopada 2021 r., a więc termin do dokonania tej czynności upłynął 6 grudnia 2021 r. Skarżący do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełnił braków formalnych, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., powoływanej, dalej jako P.p.s.a.). Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wskazując, że jest osobą niepełnosprawną i z tego względu 7-dniowy termin jest dla niego trudny do dochowania. W jego ocenie, termin na dokonywanie stosownych czynności powinien wynosić 30-60 dni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie – stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." – skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 tej ustawy. Zgodnie z ww. przepisem, skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a ponadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym – przewidzianym w art. 46 P.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie, w związku ze stwierdzonymi brakami formalnymi skargi, zarządzeniem z 10 września 2021 r. skarżący został zobowiązany do podania swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu 29 listopada 2021 r., a zatem termin do skutecznego uzupełnienia braków skargi upłynął 6 grudnia 2021 r. Wobec tego, że w terminie otwartym do usunięcia braków formalnych skargi skarżący nie wskazał swojego numeru PESEL, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wskazać przy tym trzeba, że w dniu 3 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 3/22 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o następującej treści: "Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd". Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w przedmiotowej uchwale. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie, pomimo prawidłowego wezwania do jego uzupełnienia, rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest zatem prawidłowe. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.