II SA/Kr 221/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2023 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód T. W. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2022 r., WI-I.7840.11.19.2022.EG w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 grudnia 2022 r., nr WS-I.7840.11.19.2022.EG, w związku z odwołaniem: I. A., A. A., A. B., J. B., M. B., M. C., P. C., J. F., M. F., I. G., M. G., I. J., P. J., D. K., K. K., A. K., M. K., P. A. Ł., A. Ł., M. Ł., R. Ł., J. Ł., M. M., D. M., M. M., A. M., E. P., G. P., K. P., A. P., K. P., M. P., G. W., M. W., G. W., J. W., P. W., M. W., W. W., J. W., M. W., E. Ż., K. Ź., od decyzji Starosty [...] nr 1110.2022 z 20 maja 2022 r., znak: AB.6740.6.543.2022.W, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej W. Sp. z o.o. z siedzibą ul. [...], [...], pozwolenia na budowę obejmującego inwestycję pn.: budowa zespołu 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z 5 szczelnymi zbiornikami na wody opadowe oraz zespołu 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z 2 szczelnymi zbiornikami na wody opadowe, z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, c.o., went. Mech, elektr.) oraz odcinkami zewnętrznymi instalacji (wod.-kan., gaz. elektr.), terenem utwardzonym, dojścia, dojazdu na dz. nr [...] obr[...] w m. W., gm. W., zwanej dalej Inwestycją - umarzył postępowanie odwoławcze. W podstawie prawnej decyzji podano art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst - Dz.U.2022.2000 ze zmianami) - zwanej dalej kpa i art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U.2021.2351 ze zmianami). Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta W. , decyzją nr 1110.2022 z 20 maja 2022 r., znak: AB.6740.6.543.2022.W, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Od powyższej decyzji organu I instancji zostały wniesione przez ww. osoby odwołania. Odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji "(...) w związku z nieuwzględnieniem potrzeb rozbudowy infrastruktury, zgodnie z umowami i założeniami Urzędu Gminy w W...." W uzasadnieniu odwołania wskazane zostało, że: "Jesteśmy współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...] w W. obr[...] inwestycja planowana dla nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] W. dotyczy nas, gdyż to na nas zostanie przerzucony ciężar dojazdu do nowo planowanej inwestycji (...). Działki [...], [...] obręb [...] W., wchodzą w zakres nowo planowanej drogi ul. J. , która to droga ma stanowić infrastrukturę drogową dla inwestycji budowlanej mieszkaniowej na działce nr [...] obręb [...] W.. Ul. J. jest jedynym z czynników warunkujących zamierzenie budowlane. Zgodnie z pismem Gminnego Zarządu Dróg do inwestora z dnia 20 października 2022 r , nr GZP.4300.6.142.2021, zobligowano inwestora do opracowania projektu rozbudowy i budowy drogi gminnej nr [...] (ul. Z. ) w W. klasy technicznej D (dojazdowa) od działki nr [...] o wysokości działki nr [...] w przebiegu zbliżonym do założeń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Wojewoda Małopolski w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu, opisanej na wstępie decyzji w pierwszej kolejności odniósł się do ustalenia interesu prawnego osób składających, bowiem jest to warunek prowadzenia postępowania odwoławczego i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Pb: Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ odwoławczy zaakcentował, że strony postępowania ustalane są na podstawie obszaru oddziaływania, który określa projektant (zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c Pb), a weryfikuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, czyli w postępowaniu pierwszoinstancyjnym Starosta W. , a w niniejszym postępowaniu odwoławczym Wojewoda Małopolski. W myśl art. 3 pkt 20 Pb przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wyjaśniono, że przepisy odrębne, na podstawie których można określić obszar oddziaływania, to m. in. przepisy wynikające z WT, w tym przepisy dotyczące usytuowania budynku, przepisy pożarowe oraz odnoszące się do nasłonecznienia (§ 60 WT) i przesłaniania (§13 WT), czy też do wód opadowych (§ 28 i 29 WT). Organ II instancji wskazał, że przedmiotem inwestycji jest 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z 5 szczelnymi zbiornikami na wody opadowe oraz zespół 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z 2 szczelnymi zbiornikami na wody opadowe, z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, c.o., went. mech, elektr.) oraz odcinkami zewnętrznymi instalacji (wod.-kan., gaz. elektr.), terenem utwardzonym, dojścia, dojazdu na dz. nr [...] obr[...] w W.. Odwołujący są współwłaścicielami działki nr [...] zabudowanej budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej, natomiast działka nr [...] stanowi drogę i dojście do tych budynków, co wynika z akt organu II instancji. Działki te znajdują się w dużej odległości od działki inwestycyjnej – działki nr [...]. Zaznaczono przy tym, że mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu (k. nr [...] akt organu l instancji) w ogóle nie obejmuje działek nr [...] i [...] (działek odwołujących), co oznacza brak oddziaływania projektowanej zabudowy (w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb) na działki skarżących. Dalej wyjaśniono, że odwołujący - prawo do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 20 maja 2022 r. bezpodstawnie wywodzą z tego, że są właścicielami nieruchomości, przez które będzie prowadzona droga publiczna realizowana w trybie ZRID i finansowana przez inwestora zgodnie z umową z 22 grudnia 2021 r. zawartą z Gminą W. - Gminnym Zarządem Dróg w W. (załączona do odwołania). Powołując się na stanowisko pełnomocnika inwestora wyjaśniono, że inwestor 22 grudnia 2021 r. zawarł z Gminą W. - Gminnym Zarządem Dróg w W. umowę dotyczącą budowy odcinka nowej drogi gminnej - od działki nr [...] (włącznie) z dowiązaniem do ul. Z. do połączenia z ul. J. na działkach nr [...] i [...]. 29 czerwca 2022 r. (...). Dalej wskazano, że przedmiotowej inwestycji zapewniono dostęp do drogi publicznej ul. K. - drogi gminnej nr [...] na działce nr [...] - dostęp ten jest prawny i faktyczny (poprzez zjazd realizowany odrębną procedurą) - zatem spełniono wymogi art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Do projektu budowlanego załączono: pismo Gminnego Zarządu Dróg w W. z 30 grudnia 2021 r. znak: 3ZD 4410.1.460.2021, ustalające warunki na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej publicznej nr [...] K na działce nr [...] na działkę nr [...] Obr[...] W. (str. 89 i 90) oraz pismo Gminnego Zarządu Dróg w W. z 5 stycznia 2022 r., znak: GZD.4410.1.895.2021, informujące, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej nr [...] K na działce nr [...] i uzgadniające pozytywnie zmianę zagospodarowania terenu ww. działki (str. 91). Starosta W. w zaskarżonej decyzji nałożył na inwestora warunek spełnienia wymagań określonych w ww. warunkach i uzgodnieniach. Jak wskazano w opisie projektu zagospodarowania terenu i w legendzie rysunku projektu zagospodarowania terenu, zjazd na drogę publiczna ul. K. nie jest objęty zakresem przedmiotowego wniosku i będzie zgodnie z przepisami Pb objęty odrębna procedurą. Wskazano, że realizacja infrastruktury drogowej pozostaje co do zasady w kompetencjach podmiotów publicznoprawnych, ale ustawodawca dopuszcza współuczestnictwo finansowe oraz organizacyjne podmiotów, które realizują inwestycje niedrogowe, powodujące konieczność budowy lub przebudowy dróg publicznych pozostających w związku z powyższymi inwestycjami (zdarza się, że i budowy lub przebudowy dróg publicznych pozostających poza zakresem celów wynikającym z planowanej inwestycji nie drogowej - tak jak w przypadku przedmiotowej inwestycji). Sam proces nałożenia na inwestora powyższych obowiązków odbywa się poza sferą władztwa administracyjnego. Powołując się na stanowisko inwestora, Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że realizacja zapisów ww. umowy nie warunkuje uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji (w zaskarżonej decyzji nie ma nawet wzmianki o tej umowie). Droga, której rozbudowy dotyczy ww. umowa ("budowa nowej drogi gminnej - ul. J. – obejmuje odcinek od działki o nr ewid. [...], obr. [...] W. (włącznie) z dowiązaniem do ul. Z. w W., do połączenia z ul. J. na działkach nr ewid.[...] oraz [...]") nie jest niezbędna do tego, żeby przedmiotowa inwestycja miała zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdyż przedmiotowa inwestycja ma prawny i faktyczny dostęp do ul. K. . Ulica K. jest drogą publiczną, do której ma dostęp kilkanaście sąsiadujących z inwestycją domów mieszkalnych jednorodzinnych (objęte zakresem mapy czystej do celów projektowych domy nr [...], [...],[...],[...],[...]). Podsumowując, w ocenie Wojewody Małopolskiego obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji został wyznaczony przez projektanta i organ l instancji prawidłowo, w związku z czym nie ma podstaw, by uznać skarżących za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji, na działce nr [...]. W ocenie organu II instancji odwołujący się nie udowodnili, ani organ nie znalazł w dokumentacji dowodu na to, iż postępowanie zakończone wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji dotyczyło interesu prawnego czy obowiązku skarżącego. W związku z powyższym stwierdzono, że odwołującym nie przysługuje status strony postępowania, co obliguje Wojewodę Małopolskiego do umorzenia postępowania odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję wniosła J. Ł., w piśmie z dnia 17 stycznia 2023r. W ocenie skarżącej, decyzja o pozwoleniu na budowę jest nierozerwalnie związana z umową z dnia 22 grudnia 2021 r. dotyczącą wykonania nowego odcinka drogi gminnej, która pozostaje w związku z planowaną inwestycją. Droga ta, zgodnie z zapisami mpzp przebiegać ma również przez tereny skarżącej ([...] Powyższe, zdaniem strony skarżącej uzasadnia jej udział w postępowaniu. Ww. umowa ,w ocenie skarżącej stanowi dowód na bezpośrednie oddziaływanie na nieruchomości stanowiące własność skarżącej. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie wykonania decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: ppsa), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.) Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia organu i wyrażoną przez niego ocenę prawną. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy zasadnie organ odwoławczy umorzył postępowanie w sprawie zainicjowanej odwołaniem od decyzji organu I instancji z 20 maja 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej inwestorowi, pozwolenia na budowę obejmującego inwestycję pn.: budowa zespołu 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z 5 szczelnymi zbiornikami na wody opadowe oraz zespołu 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z 2 szczelnymi zbiornikami na wody opadowe, z instalacjami wewnętrznymi (...), terenem utwardzonym, dojścia, dojazdu na dz. nr [...] obr. [...] w m. W., gm. W.. Podstawą umorzenia postępowania odwoławczego (art. 105 § 1 k.p.a.) było to, że strony odwołujące się, w tym skarżąca J. Ł. nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, gdy określona osoba nie może być lub przestała spełniać warunki uznania jej za stronę postępowania, albo też gdy przedmiot postępowania, tzn. określona rzecz lub określone zachowania ludzi nie posiadają cech objętych normą prawną i wiążących się z konkretnymi konsekwencjami prawnymi, bądź gdy na skutek zmiany stanu faktycznego albo stanu prawnego niemożliwe staje się wykonanie decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2396/19). W przedmiotowej sprawie organ trafnie uznał, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Sąd podziela to stanowisko organu. Zatem wniesiona skarga nie była zasadna i podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozstrzygniecie organu II instancji dotyczyło kilkudziesięciu osób, które złożyły odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. W związku z tym, że skarżącym w niniejszym postepowaniu była wyłącznie J. Ł. to tylko w odniesieniu do niej należało zbadać, czy organ zasadnie odmówił skarżącej statusu "strony" w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy, przed merytorycznym odniesieniem się do zarzutów, był zobowiązany zbadać, czy odwołanie pochodzi od podmiotu uprawnionego, będącego "stroną" w postępowaniu. Powyższe stanowi podmiotową przesłankę dopuszczalności odwołania. Zatem ustalenie tej kwestii warunkuje zgodne z prawem prowadzenie postępowania odwoławczego i rozpoznanie merytoryczne sprawy. Stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, o czym stanowi art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. ( wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1142/12). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wobec powyższego w pierwszej kolejności Wojewoda Małopolski dokonał oceny, czy odwołujący się posiadają przymiot strony uprawniający ich do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 20 maja 2022r. Sąd ograniczył się natomiast jedynie do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia wyłącznie w zakresie skarżącej J. Ł.. Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. Natomiast posiadać "interes prawny" oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98; wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Ocena interesu prawnego nie może być dokonana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1496/07). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes "faktyczny", czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Z pojęcia strony postępowania administracyjnego zostały jednak wykluczone podmioty, które mogą wykazać się jedynie posiadaniem interesu faktycznego w takim, a nie innym rozstrzygnięciu (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1356/17). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r prawo budowlane (Dz.U.2023.682 t.j. z dnia 2023.04.12), który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć (zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b.) teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b., a więc powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście p.b. nie wynika (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1126/19). Istotą obszaru oddziaływania nie jest wyłącznie jakaś faktyczna immisja, np. zacienianie, zadymianie, wytwarzanie hałasu o ponadnormatywnej wielkości, ale wprowadzenie przeszkód dla korzystania przez właścicieli nieruchomości pobliskich z należących do nich nieruchomości. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, przy czym podstawowe, choć niewyłączne znaczenie mają przepisy prawa materialnego określające treść obowiązków i uprawnień (praw podmiotowych) bezpośrednich lub pośrednich sąsiadów (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2651/19). Nie budzi żadnych wątpliwości, że art. 28 ust. 2 p.b. ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalanego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 k.p.a. w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Celem takiej regulacji było przesądzenie w ustawie, iż osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować dane zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. W przedmiotowej sprawie, skarżąca jest współwłaścicielem działki nr [...] zabudowanej budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej, natomiast działka nr [...] stanowi drogę i dojście do tych budynków. Działki te znajdują się w dużej odległości od działki inwestycyjnej nr [...] (ponad 200m), i z tych względów brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że planowana inwestycja w jakikolwiek sposób może oddziaływać na nieruchomość, której skarżąca jest współwłaścicielką. Ww. działki znajdują się w dużej odległości od działki inwestycyjnej – działki nr [...] (ponad 200 m). Mapa do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu (k. nr [...] akt organu l instancji) w ogóle nie obejmuje działek nr [...] i [...], co oznacza według projektanta brak oddziaływania projektowanej zabudowy (w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb) na działkę skarżącej. Powyższą ocenę podzielił Wojewoda Małopolski. Należy się zgodzić ze stanowiskiem organu II instancji, wyczerpująco opisanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że okolicznością przemawiającą za ujęciem skarżącej w kręgu stron postępowania (dot. budowy zespołu 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej), nie może być umowa z 22 grudnia 2021 r., jaką inwestor (W. Sp z o.o. w K.) zawarł z Gminą W., w trybie art. 16 ustawy o drogach publicznych. Wystarczająco zostało wyjaśnione przez organ II instancji, że budowa drogi gminnej, której dotyczy wspomniana umowa, nie jest objęta zakończonym postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, a tym samym nie może uzasadniać udziału skarżącej w tym postępowaniu. Na etapie ewentualnego postępowania administracyjnego w sprawie budowy odcinka drogi gminnej, organ prowadzący to postępowanie będzie badał krąg stron tego postępowania, a skarżąca jeżeli w tym kręgu się znajdzie, będzie miała prawo zgłoszenia swoich uwag i zastrzeżeń odnośnie inwestycji drogowej. Z uwagi na formalny charakter zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia Wojewody Małopolskiego, merytoryczne zarzuty skarżącej nie mają żadnego wpływu na zgodną z prawem treść zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.