II GZ 861/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt V SA/Wr 611/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 611/17 oddalił wniosek E. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 13 czerwca 2017 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 13.06.2017r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji oddalił wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu, cytując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.,), podkreślił, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny (czy jest on zgodny z prawem), bowiem zaskarżone orzeczenie, aż do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem. Wskazał także, że zaskarżone postanowienie ma charakter odmowny, bowiem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, odmawiające uwzględnienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy obejmujący zaległość z tytułu abonamentu RTV. Tym samym zaskarżone postanowienie, nie nałożyło na stronę żadnych obowiązków, ani nie przyznało jej praw, określonych w przepisach prawa, co oznacza, że nie nadaje się do wykonania. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie jego wykonania w całości. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powtórzyła zawarte w skardze merytoryczne argumenty związane z oceną legalności wydanego w sprawie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 62 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Najważniejszą kwestią jest zatem ocena czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W rozpoznawanej sprawie do Sądu I instancji zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 13 czerwca 2017 r., wydane w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Takie postanowienie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania. Z zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym, nie wynika wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego. Nie kreuje ono obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nie noszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącego zaległości podatkowej (ustalonej inną decyzją administracyjną). Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15, a także postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15). Zasadnie zatem Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego. Na marginesie należy również zauważyć, na co powołuje się skarżąca w zażaleniu, że prawidłowość wydania zaskarżonego postanowienia nie jest przedmiotem badania na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Dla kwestii wstrzymania wykonania jakiegokolwiek aktu nie mogą mieć znaczenia argumenty związane z prawidłowością wydania w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych. Zgodność z prawem wydanego w sprawie postanowienia będzie podlegać kontroli sądowej w postępowaniu merytorycznym. Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest natomiast tylko postępowaniem wpadkowym, w którym sąd nie jest uprawniony do wypowiadania się co do istoty sprawy. Z wymienionych powodów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.