II FSK 448/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. i W.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1586/08 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi E. i W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 listopada 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2003 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę E. i W.M. na decyzję SKO w K. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu, zaś pełnomocnik, będący radcą prawnym, wpisu tego nie uiścił. 2. W skardze kasacyjnej skarżący, działając przez pełnomocnika, zaskarżyli powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. Zarzucili naruszenia art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., daje ppsa) poprzez wadliwa ocenę, że wpis należny w niniejszej sprawie jest wpisem stałym. W uzasadnieniu podkreślono, że spór w sprawie dotyczy należności pieniężnej określonej kwotowo, a tym samym należny był wpis stosunkowy. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku, kiedy pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, a podlega opłacie stałej, na sądzie nie ciąży obowiązek wynikający z art. 220 § 3 ppsa. Ratio legis normy zawartej w art. 221 powoływanej ustawy jest oczywiste. Od osób wykonujących wykwalifikowane zawody prawnicze i świadczących profesjonalną pomoc prawną wymaga się znajomości prawa w stopniu umożliwiającym im na tyle samodzielne działanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby nie było konieczne dodatkowe instruowanie ich przez sąd. Ustawodawca wychodzi zatem z założenia, że powinny one znać wysokość opłat sądowych, jeżeli mają one charakter opłaty stałej i samodzielnie je uiszczać bez konieczności osobnego wzywania przez sąd. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję, którą uchylono rozstrzygnięcie Burmistrza K. dotyczące odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, jego decyzji ostatecznej, wobec czego stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 221, poz. 2193 ze zm.) podlega wisowi stałemu w wysokości 200 zł. Skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, a zatem stosownie do przywołanego wcześniej przepisu art. 221 jeśli nie była należycie opłacona podlegała odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia wpisu. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.