II SA/Gl 4/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 25 października 2022 r. nr IFXIV.7840.3.34.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty M. z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 9 października 2020 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (inwestor) zwróciła się do Starosty M. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działkach o nr ew. [...] i [...] zlokalizowanych przy ul. [...] w M. (dalej "planowana stacja bazowa"). Decyzją z dnia 15 stycznia 2021 r. nr [...] znak [...], Starosta odmówił wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Jednak na skutek odwołania inwestora Wojewoda Śląski decyzją z dnia 24 lutego 2022 r. nr IFXIV.7840.1.18.2021, uchylił odmowną decyzję Starosty M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Następnie decyzją z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę planowanej stacji bazowej. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty wniósł A. H. , będący stroną postępowania (dalej "strona, skarżący"). Zarzucił w nim naruszenie: 1. art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe sformułowanie osnowy decyzji i jej uzasadnienia w sposób uniemożliwiający podjęcie polemiki z nią oraz brak oceny co do kwestii maksymalnych mocy, pochyleń anten oraz ich sumarycznych mocy; 2. art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na ",sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający jej odkodowanie" oraz niezbadanie, czy maksymalne kąty nachylenia anten (tilty) zostały ustalone na podstawie kart katalogowych anten, czy wyjaśnień inwestora, a także niewyjaśnienie, czy ,,ewentualne przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia"; 3. § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1609 ze zm.), ze względu na odstąpienie przez organ I instancji od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami tego rozporządzenia i tym samym nieudowodnienie, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, czy dla środowiska oraz nie będzie miał wpływu na dobra materialne; 4. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (t.j. Dz.U. 2016 r. poz. 950 ze zm.), poprzez brak ustalenia, czy projekt zawiera dane dotyczące strefy pośredniej oraz zagrożenia, co jest obligatoryjnie wymagane; 5. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niewskazanie przez Starostę właściwego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1839 ze zm.), na podstawie którego ustalił maksymalne moce oraz tilty anten, a także pojęcie miejsc dostępnych dla ludzi; 6. § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na niedokonanie ich analizy; 7. art. 7, art. 87 ust. 1 w związku z art. 79 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. ze względu na niepodanie w treści zaskarżonej decyzji przepisu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na którego podstawie organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie, co uniemożliwia wniesienie skargi do Trybunału Konstytucyjnego na tę normę. Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez wnoszącą je stronę skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 25 października 2022 r. nr IFXIV.7840.3.34.2022 Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przybliżył podstawę normatywną rozstrzygnięcia. Zaakcentował, że planowana inwestycja nie wymaga, wbrew twierdzeniom odwołującego, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ma to związek ze zmianą stanu prawnego, jaka nastąpiła w związku z wejściem w życie w dniu 4 czerwca 2022 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071), które wyłączyło z zakresu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wszelkie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niezależnie od częstotliwości emitowanego pola elektromagnetycznego, równoważnej mocy promieniowania izotropowego poszczególnych anten oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Organ odwoławczy zastosował nową regulację, kierując się stanem prawnym i faktycznym, istniejącym w chwili wydawania rozstrzygnięcia. Konsekwencją zmienionego stanu prawnego jest także brak konieczności odniesienia się do kwestii dotyczących maksymalnych mocy, kątów nachylenia poszczególnych anten sektorowych oraz istnienia miejsc dostępnych dla ludzi w określonej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Czynniki te decydowały bowiem w poprzednio obowiązującym stanie prawnym o zaliczeniu (lub nie) danej inwestycji do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odpierając zarzuty odwołania Wojewoda wskazał także, że żaden przepis nie wymaga przeanalizowania przez organ kwestii ewentualnego przewrócenia się obiektu budowlanego. Stąd brak jest podstaw do wzywania inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej o analizę skutków ewentualnej katastrofy budowlanej. W kontekście zarzutu naruszenia 20 ust 1 pkt 9 lit d) rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy— Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie omawianej ustawy, inwestor mógł sporządzić dokumentację projektową w sposób zgodny z dotychczasową regulacją Prawa budowlanego albo stosownie do nowych przepisów. Inwestor wybrał tę pierwszą opcję. Dlatego do projektu budowlanego zastosowania znajdzie poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1935). Pod rządami tego poprzednio obowiązującego rozporządzenia odpowiednikiem wskazanego w odwołaniu przepisu § 20 ust 1 pkt 9 lit d) rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego była regulacja zawarta w § 11 ust 2 pkt 11 lit d) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Jednocześnie w zakresie wynikającym z tego przepisu Wojewoda nie stwierdził braków w dokumentacji projektowej. Na str. 37-39 projektu budowlanego znajdują się bowiem informacje dotyczące czynników, o których mowa w powyższym przepisie Wojewoda nie stwierdził też naruszeń w zakresie przeanalizowania przez organ I instancji projektu budowlanego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. Wskazane zaś przez skarżącego przepisy rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne, dotyczące strefy pośredniej i strefy zagrożenia promieniowaniem elektromagnetycznym kierowane są do pracodawcy a nie do inwestora. Wojewoda nie stwierdził również naruszenia przez organ I instancji wskazanych w odwołaniu przepisów procesowych, gdyż postępowanie było prowadzone z zachowaniem zasad k.p.a. Organ I instancji prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz zapewnił zachowanie gwarancji procesowych, podjął wszelkie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także należycie zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej w imieniu strony przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzucono naruszenie: 1. art. 4 ust. 1 w związku z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska "poprzez pominięcie wymogów ustawowych, o których mowa powyżej". 2. art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe sformułowanie osnowy decyzji i jej uzasadnienia w sposób uniemożliwiający podjęcie polemiki z nią oraz brak oceny co do kwestii maksymalnych mocy, pochyleń anten oraz ich sumarycznych mocy; 3. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie określono przedmiotu sporu w zakresie ilości mocy anten, nie dokonano ich analizy z przywołaną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że maksymalne moce anten oraz ich pochylenia nie mają znaczenia w sytuacji, w której na ich podstawie określa się wpływ obiektu na środowisko. Ponadto lakoniczne przyjęto, że obiekt nie będzie miał wpływu na środowisko, w tym na zdrowie ludzi, bez wskazania przepisów odrębnych, które analizowano; 4. art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie, czy pomiędzy antenami dojdzie do kumulacji, czy na sąsiednich działkach może wystąpić zjawisko odbić od budynków i innych przeszkód; 5. art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia czy ewentualne przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; 6. § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez pominięcie, że projekt powinien zawierać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące jego wpływ na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, pod względem m.in. promieniowania, w szczególności jonizującego pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń; 7. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 27 marca 2023 r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wniosło [...] "Prawo do Życia". Wskazało przy tym, że przedmiot sprawy jest zgodny z celami statutowymi organizacji. W uzasadnieniu wniosku przedstawiło rozbudowaną argumentację zmierzającą do wykazania wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. wskazane powyżej stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Obecny na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania – Gminy M. wniósł o oddalenie skargi, podzielając stanowisko organu odwoławczego. Wskazane zaś powyżej stowarzyszenie jako uczestnik postępowania wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na poparcie tego wniosku przedstawiło argumentację, jak w piśmie z dnia 23 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć tylko niektóre wskazane w niej zarzuty można było uznać za zasadne. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Śląskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Podstawy materialnoprawne tej decyzji zawarte są w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej w skrócie PrBud) w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie inwestor skorzystał z takiej opcji, co słusznie zostało dostrzeżone przez organ odwoławczy. Jest to istotna okoliczność, gdyż do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, 2) dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia - przepisy ustaw zmienianych w art.1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej). Zgodnie z art. 28 ust. 1 PrBud roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jak wynika z art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 PrBud pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar (...), jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 pr. bud.). Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 PrBud przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie nie jest uzależnione od woli organu, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Tym samym wniosek inwestora nie może być nieuwzględniony z powodów innych, niż wyraźnie wskazane w przepisach. W kontekście przywołanej powyżej regulacji prawnej wskazać należy, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszeń Starosty w zakresie przeanalizowania projektu budowlanego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast w uzasadnieniu decyzji Starosty zawarte zostało wyłącznie krótkie stwierdzenie, wedle którego przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z "wymaganiami ochrony środowiska". Wynika stąd, że co prawda organy obu instancji dostrzegły swój obowiązek w zakresie sprawdzenia projektu pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. Jednak lakoniczność powyższych stwierdzeń zawartych w uzasadnieniach ich decyzji nie pozwala skontrolować, czy prawidłowo wywiązały się z tego obowiązku. Przede wszystkim nie wiadomo, jakie wymagania ochrony środowiska organy miały na względzie, dokonując oceny przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego. W ocenie Sądu, badając projekt budowlany pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska w realiach rozpoznawanej sprawy organy powinny były skupić się na analizie wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r. poz. 1396, ze zm.). Obowiązuje ono od dnia 1 stycznia 2020 r. W załączniku do tego rozporządzenia zawarta została Tabela 2 – określająca "Zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności". Obowiązkiem organów było przeanalizowanie projektu budowlanego przez pryzmat parametrów wynikających z tej tabeli, a znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, tak aby możliwym było stwierdzenie, czy w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji w miejscach dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska, nie będzie występować PEM przekraczające dopuszczalne wartości gęstości mocy. Tymczasem z zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wynika, aby organy przeprowadziły taką analizę. W świetle art. 35 ust. 1 PrBud obowiązkiem organów było także zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że "Przedmiotowa działka inwestycyjna położona jest na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego". Wyjaśnił także, że inwestor przedłożył organowi I instancji decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia 18 lipca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda stwierdził zarazem, że po przeanalizowaniu dokumentacji projektowej uznał jej zgodność z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednak w ocenie Sądu takie stwierdzenie jest niewystarczające bez odniesienia się do konkretnych parametrów wynikających z dokumentacji projektowej. Należy przy tym zauważyć, że załączona do projektu budowlanego decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego (wydana w 2011 r.) w pkt I, dotyczącym określenia rodzaju inwestycji, zawierała oznaczenie "Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "[...] " o nr [...], w M. , przy ul. [...], na działce nr [...].". Natomiast przedsięwzięcie, w odniesieniu do którego Starosta wydał utrzymane przez Wojewodę pozwolenie na budowę oznaczono jako "Budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...]wraz z wewnętrzną linią zasilającą w M. przy ul. [...], działki nr [...]". Wynikająca stąd rozbieżność zdaniem Sądu z zasady nie wykluczała możliwości wydania pozwolenia na budowę, ani nie wymagała zmiany wydanej wcześniej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednak obowiązkiem organów było ustalenie, czy pomimo innego oznaczenia, pomiędzy przedsięwzięciem wskazanym w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego a przedsięwzięciem wskazanym w pozwoleniu na budowę zachodzi tożsamość. Przeprowadzenie powyższych ustaleń oraz ich wyniki powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wobec zaś ich braku Sąd, w ramach kontroli zaskarżonej decyzji, nie może stwierdzić, że organy należycie wywiązały się z obowiązku zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie stwierdzić należy, że niezasadne okazały się idące dalej, niż wskazana powyżej wadliwość decyzji, zarzuty podniesione w skardze oraz przedstawione przez wspomniane wcześniej stowarzyszenie, dopuszczone jako uczestnik do udziału w obecnym postępowaniu sądowym. Zgodzić się przy tym należy z organem odwoławczym, że w sprawie należało wziąć pod uwagę zmianę stanu prawnego związaną z wejściem w życie w dniu 4 czerwca 2022 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071). Na mocy rozporządzenia zmieniającego doszło m.in. do uchylenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji z dniem wejścia w życie tej zmiany z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze lub potencjalnie) wyeliminowano wszelkie instalacje radiokomunikacyjne (w tym stacje bazowe telefonii komórkowej). Zatem - mocą decyzji prawodawcy - w aktualnym stanie prawnym żadne tego rodzaju przedsięwzięcie nie wymaga już przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe nie zmienia jednak faktu, że względu na wcześniej przedstawioną wadliwość kontrolowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.), przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując przedwczesnym wydaniem wnioskowanego przez inwestora pozwolenia na budowę. Tym samym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a uzasadnionym było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i zasądził od organu na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania, na które składają się: uiszczony wpis od skargi wynoszący 500 zł, wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł - zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia.