III SA/Wa 568/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę UZASADNIENIE E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również jako: "Skarżąca", "Spółka" lub "Wnioskodawca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS", "organ interpretacyjny") postanowienie z dnia [...].12.2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości przechowywania dokumentów jedynie w formie elektronicznej oraz prawidłowości przyjętej procedury przetwarzania i przechowywania dokumentów w formie elektronicznej. We wniosku przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest spółką kapitałową prawa polskiego, działającą w branży produktów higienicznych. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (,,VAT"). Spółka ponosi różnego rodzaju wydatki związane z jej podstawową działalnością. Ponadto, Spółka zatrudnia pracowników, którzy ponoszą różnego rodzaju wydatki służbowe (w tym wydatki ponoszone w trakcie krajowych i zagranicznych podróży służbowych), podlegające rozliczeniu zgodnie z obowiązującą w Spółce polityką kosztów. Procedura dotycząca faktur dokumentujących zakupy związane z podstawową działalnością Spółki W Spółce funkcjonuje procedura elektronicznego archiwizowania faktur zakupowych (dokumentujących poniesienie przez Spółkę innych wydatków niż wydatki służbowe pracowników), otrzymywanych w formie papierowej ("Faktury"). Zgodnie z tą procedurą, w momencie wpływu do Spółki faktury w formie papierowej dokumentującej dokonanie przez Spółkę transakcji zakupowej, nanoszona jest na nią informacja o dacie wpływu do Spółki (poprzez przybicie stosownej pieczątki z datą na fakturze). Następnie zaś dedykowany pracownik Spółki skanuje taką fakturę, co wiążę się z jej jednoczesnym, automatycznym importem do systemu dedykowanego do przechowywania faktur. Po weryfikacji i zatwierdzeniu faktur, są one przekazywane do systemu SAP ("System SAP"). Faktury są przechowywane w Systemie SAP w formacie uniemożliwiającym edycję zawartych na nich danych, w podziale na okresy rozliczeniowe. Po przesłaniu Faktury do Systemu SAP, nie ma możliwości ingerowania w jej treść, ani jej usunięcia. Faktury są przechowywane w Systemie SAP przez okres wymagany przez przepisy prawa podatkowego, co najmniej do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu VAT i CIT. Wersje fizyczne (papierowe) faktur, również są przechowywane przez Spółkę co najmniej do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu VAT i CIT, w podziale na poszczególne dni danego miesiąca, zgodnie z kolejnością ich księgowania ("Procedura"). Obecnie Spółka rozważa zmianę Procedury poprzez rezygnację z przechowywania wersji fizycznych (papierowych) Faktur, które po ich zarchiwizowaniu w formie elektronicznej, w sposób opisany powyżej, będą niszczone. Zasadność ponoszenia wydatków udokumentowanych Fakturami jest weryfikowana przed ich poniesieniem, zgodnie zobowiązującymi w Spółce procedurami. Faktury będą przechowywane na serwerach, które mogą znajdować się poza terytorium RP Dokumenty (w tym faktury) związane z wydatkami służbowymi pracowników Spółki Natomiast co do rozliczania wydatków służbowych, Spółka obecnie planuje wdrożyć system rozliczania wydatków pracowniczych oparty o elektroniczny obieg dokumentów ("System"). System ma umożliwić przeprowadzenie rozliczenia wszelkiego rodzaju wydatków pracowniczych, w tym wydatków udokumentowanych za pomocą faktur, rachunków, paragonów i innych dokumentów ("Dokumenty"). Zgodnie z obowiązującymi w Spółce zasadami, w przypadku wydatków służbowych udokumentowanych fakturą lub rachunkiem, nabywcą wskazanym na fakturze (rachunku) powinna być Spółka. Faktura (rachunek) może również pomocniczo wskazywać na dane pracownika dokonującego danego zakupu. Jak wskazano powyżej, rozliczanie wydatków służbowych poniesionych przez pracowników będzie dokonywane przez pracownika za pośrednictwem Systemu. W ramach Systemu pracownik będzie tworzył raport poniesionych w danym okresie wydatków służbowych ("Raport"). W celu właściwego udokumentowania danego wydatku, pracownik wgra do Systemu skan lub zdjęcie Dokumentu w jednym z akceptowanych formatów, tj. PNG, JPG, JPEG, PDF, HTML, TIF lub TIFF i dołączy go do tworzonego w Systemie Raportu. Następnie Raport będzie akceptowany przez pracownika i przesyłany do zatwierdzenia przez przełożonego (przełożonych) lub przez wyznaczoną przez Spółkę osobę, zajmującą się zatwierdzaniem wydatków pracowniczych. Po przesłaniu Raportu do zatwierdzenia, pracownik ani inne osoby nie będą miały możliwości usunięcia Dokumentu z Systemu ani ingerowania w jego treść. Dokumenty będą przechowywane w Systemie w formie elektronicznej, w formacie, który uniemożliwi ich modyfikację. Dokumenty będą przechowywane na serwerach, które mogą znajdować się poza terytorium RP. Osoba zatwierdzająca Raport będzie przeprowadzać kontrolę formalną (pod kątem właściwego udokumentowania wydatku) i merytoryczną (pod kątem zasadności poniesienia danego wydatku/związku z działalnością Spółki) Dokumentów zamieszczonych w Systemie. Warunkiem zatwierdzenia wydatku będzie jego związek z działalnością Spółki (w tym objęcie danego wydatku polityką kosztów Wnioskodawcy), a także pozytywny wynik weryfikacji dotyczącej właściwego udokumentowania wydatku - tj. uzyskanie Dokumentu (podlegającego przesłaniu do Systemu) w odpowiedniej (akceptowanej przez Spółkę) formie. Wnioskodawca nie wyklucza, że dla celów wewnętrznej kontroli pracownicy Spółki będą zobowiązani do przechowywania Dokumentów w formie papierowej przez pewien okres od dnia zatwierdzenia Raportu. Po upływie powyższego okresu. Dokumenty będą mogły zostać zniszczone. Opisany powyżej sposób przechowywania w Systemie zarówno Dokumentów, jak i Raportów, będzie uniemożliwiał ich edycję i zmianę jakichkolwiek danych. Zarówno Dokumenty, jak i Raporty będą przechowywane w Systemie przez okres wymagany przez przepisy prawa podatkowego (co najmniej do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu VAT i CIT). W przypadku potencjalnej kontroli podatkowej, Spółka będzie w stanie zapewnić pełny i bezzwłoczny dostęp zarówno do Dokumentów, jak i Faktur przechowywanych w wersji elektronicznej - tj. odnaleźć niezwłocznie Dokument lub Fakturę, na żądanie organu podatkowego, wydrukować jego obraz lub przesłać go pocztą elektroniczną. Sposób przechowywania Dokumentów w Systemie, a także Faktur w Systemie SAP będzie zapewniał Spółce możliwość identyfikacji tożsamości sprzedawcy (autentyczność pochodzenia) oraz brak możliwości modyfikacji danych (integralność), ponadto przechowywane Dokumenty i Faktury będą miały również odpowiednią jakość, zapewniającą możliwość bezproblemowego odczytu danych zawartych na Dokumencie lub na Fakturze (czytelność). Całość digitalizowanych Dokumentów będzie przechowywana w Systemie, zaś całość digitalizowanych Faktur będzie przechowywana w Systemie SAP w sposób zapewniający łatwe ich odszukanie od momentu ich otrzymania do momentu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w podziale na okresy rozliczeniowe. W odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego sformułowano następujące pytanie (oznaczone we wniosku numerem 3): Czy w sytuacji poniesienia przez Spółkę wydatków (spełniających wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT warunki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu), w przypadku których dokumenty księgowe (ujmowane w ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o CIT) poświadczające ich poniesienie będą przechowywane jedynie w formie elektronicznej, podczas gdy zgodnie z procedurami opisanymi w opisie zdarzenia przyszłego ich wersje fizyczne (papierowe) zostaną zniszczone. Spółka będzie uprawniona do zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów? DKIS postanowieniem z dnia [...].10.2018 r. odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek Spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych dotyczył de facto sposobu dokumentowania wydatków oraz potwierdzenia mocy dowodowej dokumentów i poprawności archiwizacji w formie elektronicznej dokumentacji dla celów dowodowych określonych w art. 180 Ordynacji podatkowej, do czego organ podatkowy w trybie wydawania interpretacji indywidualnej nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony. W ocenie organu interpretacyjnego, kwestia poprawności dokumentacji, jak i prawidłowości jej przechowywania nie należy do zakresu prawa podatkowego, z którego można wyciągać wnioski odnoszące się do przedmiotu opodatkowania. W konsekwencji, kwestie "techniczne" dotyczące dokumentów księgowych, nie wpływają na powinność uiszczenia podatku, nie kreują materialno-prawnego obowiązku podatnika, albowiem ten nie wynika z tych dokumentów księgowych, lecz jest uwarunkowany przepisami prawa podatkowego. W kontekście powyższego DKIS stwierdził, że interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla Wnioskodawcy w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz Ordynacji podatkowej. Ponadto organ zwrócił należy uwagę na fakt, że sposób zredagowania wniosku wskazuje, że w istocie Wnioskodawca dąży do uzyskania oceny dowodów przetwarzanych w formie elektronicznej, a nie do uzyskania interpretacji przepisu prawa podatkowego. Z treści pytania nie wynika żaden problem związany z wykładnią przepisów prawa podatkowego z zakresu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca pytając o to, czy planowany sposób przechowywania dokumentów jest zgodny z przepisami ustawy o CIT, próbuje w trybie interpretacji indywidualnej uzyskać stanowisko, jakiego organ w trybie interpretacyjnym nie może przedstawić. Wnioskodawca oczekuje bowiem wyłącznie potwierdzenia mocy dowodowej dokumentów przetwarzanych w formie elektronicznej w związku z planowanym wprowadzeniem systemu elektronicznego obiegu dokumentów, polegającym na przetwarzaniu, archiwizacji i zarządzaniu dokumentami księgowymi. DKIS stwierdził również, że wydanie żądanego przez Wnioskodawcę rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym we wniosku naruszałoby kompetencje właściwych organów podatkowych i kontrolnych, które w ramach realizowanych procedur mogą prowadzić postępowanie dowodowe. Organ interpretacyjny wskazał ponadto, iż podstawą dla dokonania odpowiedzi na pytanie numer 3 Wnioskodawcy musiałaby więc być ocena dokumentu, na podstawie którego ewidencjonowany jest dany wydatek. Ocena taka może być natomiast przeprowadzona wyłącznie w ramach postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w trybie wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem numer 3 sformułowanym w złożonym wniosku, wykracza więc poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Wniesiono również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800, dalej: "o.p.") poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego na wniosek Skarżącej, podczas gdy wniosek złożony przez Skarżącą w dniu 22 sierpnia 2018 r. spełniał wszystkie warunki formalne określone w art. 14b § 2, § 3 oraz § 4 o.p., jak również nie zachodziły negatywne przesłanki do wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego określone w art. 14b § 2a, § 5, § 5a oraz § 5b o.p., w związku z czym organ był zobowiązany do wydania Interpretacji na wniosek Skarżącej; art. 165 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania Interpretacji poprzez przyjęcie, że zachodzą przeszkody uniemożliwiające wszczęcie tego postępowania i rozpatrzenie Wniosku w sposób merytoryczny, podczas gdy względem Wniosku nie występowały przyczyny, z powodu których postępowanie nie mogło być wszczęte, a tym samym zaskarżony przepis nie miał zastosowania; art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w związku z pominięciem przez organ pozytywnej dla Skarżącej linii orzeczniczej oraz oparciu swojego stanowiska na orzeczeniach negatywnych dla Spółki, podczas gdy negatywne orzeczenia zostały wydane w odniesieniu do wniosków o interpretacje złożonych przed dniem 1 stycznia 2016 r., tj. przed doprecyzowaniem przez ustawodawcę normatywnych podstaw ograniczających możliwość prowadzenia postępowania interpretacyjnego poprzez dodanie art. 14 § 2a oraz § 5a o.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy określić przedmiot pytania Skarżącej. Wskazać w tym zakresie należy, że wątpliwości Skarżącego nie budzi okoliczność uznania za koszt uzyskania przychodu określonych wydatków. Wątpliwości Skarżącego nie wywołuje również sposób udokumentowania wydatków w momencie zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodu, gdyż są one udokumentowane w formie dokumentu papierowego. Wątpliwości Skarżącego związane są ze sposobem archiwizowania powyższych dokumentów przy założeniu zniszczenia dokumentu papierowego. Dlatego też Sąd podziela stanowisko organu, że Skarżący w istocie pytał o techniczne wymogi dotyczące dokumentacji podatkowej. Analizując pierwszy zarzut podniesiony w skardze, dotyczący naruszenia art. 14b § 1 o.p. Skarżący uważa (podając w tym zakresie argumentację), że do przepisów prawa podatkowego - zdefiniowanych w art. 3 pkt 2 o.p. – zaliczyć należy także ustawę o rachunkowości, w istocie regulującą zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych, gdyż odwołuje się do niej art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie zaś powszechną wykładnią art. 15 ust. 1 ustawy o CIT tylko udokumentowanie wydatku rzetelnym, kompletnym i wolnym od błędów dowodem księgowym pozwala na uznanie takiego wydatku za koszt uzyskania przychodu. Zatem w ocenie Skarżącego przedmiotem interpretacji indywidualnej są nie tylko przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 1 o.p. ale również przepisy "okołopodatkowe" współtworzące system prawa podatkowego. Na poparcie powyższej tezy Skarżący przywołuje m.in. stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 24 lutego 2017 r (II FSK 208/15) oraz załączony do pisma procesowego z dnia 30.09.2019 r. wyrok WSA we Wrocławiu (I SA/Wr 162/19). Przechodząc do rozstrzygnięci niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że przepisy praw podatkowego często odwołują się w zakresie uregulowania określonych kwestii do innych ustawa regulujących inną materię niż same ustawy podatkowe (np. podatek od nieruchomości i przepisy prawa budowlanego). W zakresie interpretacji indywidualnych pojawi się zatem pytanie które przepisy podlegają interpretacji (prawa podatkowego innych ustaw niepodatkowych) przez właściwy organ i w jakim zakresie. Wyłącznie gramatyczna wykładnia art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 o.p. w ocenie Sądu mogłaby prowadzić do sytuacji (na którą również zwrócił uwagę Skarżący) w której organ odmawiałyby wydania interpretacji w istotnych kwestiach podatkowych wskazując, że wymagają one interpretacji przepisów ustaw niepodatkowych do czego nie są uprawnione. Z drugiej strony nie można zaakceptować poglądu, że organ w ramach interpretacji indywidualnych właściwy jest do interpretacji również przepisów z innych dziedzin prawa bez ograniczenia zakresowego wyłącznie na tej podstawie, że odwołuje się do nich norma prawa podatkowego. Organ interpretując owe przepisy (np. prawa budowlanego) wkraczałby tym samym w uprawnienia innych organów administracji państwowej. Mając powyższe na uwadze Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 12 czerwca 2018 r. (II FSK 3398/17), że "Rozszerzenie rozumienia "przepisów prawa podatkowego" na wszystkie przepisy odrębne, do których odsyłają przepisy prawa podatkowego, czy też ogólnie na przepisy, które można by określić jako "okołopodatkowe", mogłoby prowadzić do sprzecznej z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej konkluzji, że Minister Finansów jest zobowiązany do interpretowania wszelkich podawanych przez zainteresowanych przepisów, bowiem w świetle zasady powszechności opodatkowania, przepisy podatkowe odnoszą się do wielu dziedzin życia regulowanych różnymi przepisami. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się co prawda, że interpretacja może odnosić się nie tylko do aktów, których rodzaje wprost wymienione zostały w definicji zawartej w art.3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ale chodzi o takie sytuacje, gdy brak odniesienia do innych przepisów (wciąż w ramach interpretacji przepisów prawa podatkowego) powodować mogłoby, że nie zostanie zrealizowany cel tej instytucji. Niejednokrotnie więc interpretacja Ministra Finansów będzie odnosiła się do innych dziedzin - np. interpretacja co do podatku od nieruchomości może powoływać się na rozumienie przepisów prawa budowlanego, interpretacja co do podatku od czynności cywilnoprawnych - prawa zobowiązań, interpretacja co do podatku dochodowego od osób prawnych - prawa spółek kapitałowych itp. Nie ulega jednak wątpliwości, że odniesienia te mają charakter pomocniczy, służący właściwej interpretacji przepisów podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Minister Finansów nie dokonuje bowiem wykładni np. prawa budowlanego, a jedynie ocenia, jakie skutki wykładnia prawa budowlanego ma dla określenia przedmiotu czy wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i to przepisów prawa podatkowego dotyczy w konsekwencji jego interpretacja. Oznacza to, że zarówno w opisie stanu faktycznego, jak i w pytaniu czy też w stanowisku wnioskodawcy mogą pojawić się wątpliwości dotyczące innych dziedzin prawa niż prawo podatkowe, ale zawsze sednem sprawy ma być ustalenie prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Podobnie i Minister Finansów nie może pominąć tych kwestii, jeśli służą one celowi, jakim jest interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej". Zatem jak słusznie zauważył NSA w przywołanym wyroku sednem sprawy ma być interpretacja przepisu prawa podatkowego (art. 3 pkt 2 o.p.) a wykładnia przepisów z innych dziedzin spełnia wyłącznie rolę pomocniczą. Zdaniem Sądu można zatem zakonkludować, że wykładnia przepisów z innych dziedzin służy jedynie do przeprowadzenia prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego jest zatem ograniczona zakresowo. W niniejszej sprawie jak wskazano Skarżący w istocie pytał o techniczne wymogi dotyczące dokumentacji podatkowej (wyłącznie elektroniczna archiwizacja dokumentów). Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie określa jednak zasad prowadzenia tej ewidencji, lecz w tym zakresie odsyła do przepisów odrębnych, a więc takich, które regulują inną materię niż odsyłająca ustawa podatkowa. Przepis art. 9 ustawy o CIT nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami. Przepis ten stanowi jednocześnie normatywną podstawę obowiązku prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zapewniającej możliwość obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych stosownie do przepisów art. 16a-16 m ustawy o CIT. Przepisy art ustawy o CIT odwołują się natomiast do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Sądu wskazane przepisy nie normują kwestii wątpliwych zawartych we wniosku o interpretację. Przepisy te nie dotyczą technicznych wymogów dokumentacji podatkowej, stanowiącej podstawę prawidłowego przygotowanie do rozliczeń podatkowych, w szczególności nie odnoszą się do kwestii przechowywania dokumentów na elektronicznych nośnikach pamięci (bez przechowywania form papierowych). Skarżący formując pytanie we wniosku o interpretację słusznie odnosi się także do ustawy o rachunkowości bowiem przepisy tej ustawy regulują zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych. Ponownie zauważyć należy, że Skarżący decydując, czy dany wydatek może być zaliczony do kosztów uzyskanie przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT) w zakresie dokumentacyjnym dysponuje dowodem w postaci dokumentu papierowego, który zamierza dopiero później zniszczyć. Na tym etapie stosowania przepisów ustawy o CIT (prawa podatkowego) kwestia związana z archiwizacją dokumentów nie występuje. Skoro więc ustawodawca nie stworzył przepisu prawa podatkowego, który odnosi się do formy przechowywania dokumentów podatkowych nie sposób przyjąć, że możliwa jest interpretacja przepisu, którego nie ma. Skarżący w istocie więc żąda od organu interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości (wskazanych we wniosku o interpretację indywidualną) a nie przepisów prawa podatkowego – ustawy o CIT. Odnoszą się do zarzutu naruszenia art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. należy zauważyć, że skoro nie ma przepisu prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. podlegającego wykładni w odniesieniu do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o interpretację indywidualną to zgodnie z treścią art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. organ ma obowiązek odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego. Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazał wprawdzie przepisy prawa podatkowego, w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p., ale niemożliwe było ich przyporządkowanie do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz postawionego pytania. Prawidłowe było zatem utrzymanie w mocy przez organ w zaskarżonym postanowieniu, wydanego w pierwszej instancji, postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację indywidualną. Mając na uwadze stanowisko Sądu (brak przepisu prawa podatkowego podlegającego interpretacji w odniesieniu do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o interpretację indywidualną) nie można również podzielić poglądu Skarżącego o naruszeniu przez organ art. 121 § 1 z zw. z art. 14h o.p. Zwrócić należy uwagę, że art. 14b § 2a określa jakie przepisy ale prawa podatkowego nie podlegają interpretacji a nie przepisy z innych dziedzin prawa. W ocenie Sądu Skarżący żądał wykładni przepisów ustawy o rachunkowości a nie przepisu prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p, stąd art. 14b § 2a nie znajduje w sprawie zastosowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.