III SA/Gd 710/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant: Asystent sędziego Joanna Karpińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 30 sierpnia 2022 r., nr PS-V.8642.56.2022.AM w przedmiocie odmowy umorzenia i rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 lipca 2022 r. nr PR.622.1.25.2018.MHŚ, wydaną na podstawie art. 46 ust. 2 i art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 690 ze zm.) – dalej jako: "ustawa", Starosta Malborski, po rozpatrzeniu wniosku M. C. o umorzenie lub rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu przyznanego R. S. na podstawie umowy nr [...] z dnia 18 maja 2018 r., jednorazowego dofinansowania na rozpoczęcie działalności gospodarczej, odmówił umorzenia w całości zadłużenia w wysokości ogółem 34.756,31 zł oraz odmówił rozłożenia na raty zadłużenia w wysokości ogółem 29.931 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że M. C. mieszka w Wielkiej Brytanii i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Według ustaleń organu dokonanych na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę jej łączne koszty utrzymania wynoszą 7.779,64 zł lub 9.007,24 zł w zależności od miesiąca. Po odliczeniu kosztów utrzymania stronie pozostaje kwota 1.148,36 zł lub w przypadku dłuższego miesiąca koszty przewyższają uzyskiwany miesięczny dochód w kwocie 1600 funtów brytyjskich. Strona posiada mieszkanie w Polsce o wartości szacunkowej 120.000 zł oraz samochód osobowy o wartości szacunkowej 6500 zł. Powiatowa Rada Rynku Pracy w Malborku w dniu 15 czerwca 2022 r. negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty zadłużenia. W ocenie organu dochodzenie należności nie pozbawi wnioskodawczyni niezbędnych środków utrzymania, a nadto zachodzi przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwotę nienależnie pobranego świadczenia przewyższającego wydatki egzekucyjne, ponieważ uzyskuje ona dochody, z których można dochodzić należności. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2022 r., nr PS-V.8642.56.2022.AM, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 76 ust. 7 ustawy, Wojewoda Pomorski, po rozpatrzeniu odwołania M. C., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny ustalony w toku postępowania w pierwszej instancji, a następnie, cytując przepis art. 76 ust. 7 ustawy wyjaśnił, że przesłanki umorzenia należności wymienione w tym przepisie muszą zachodzić po stronie osoby, która otrzymała jednorazowo środki. Tak więc to po stronie tej osoby musi zachodzić brak majątku, z którego można dochodzić należności, czy też tę właśnie osobę i osoby pozostające na jej utrzymaniu dochodzenie należności może pozbawić środków utrzymania. Organ pierwszej instancji z naruszeniem ww. przepisu dokonał analizy sytuacji majątkowej skarżącej, a nie R. S., który otrzymał jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, bowiem regulacje zawarte w art. 76 ust. 7 ustawy nie dają możliwości analizowania sytuacji materialnej poręczycieli. To naruszenie prawa nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, aby zachodziły przesłanki do umorzenia przedmiotowej należności wynikające z ww. przepisu. Jak wskazał organ odwoławczy, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w M. prowadzi wszczęte na wniosek Powiatu Malborskiego - Powiatowego Urzędu Pracy w Malborku postępowanie egzekucyjne przeciwko R. S. (sygn. akt. [...]). Z akt sprawy nie wynika, aby to postępowanie zostało umorzone, brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że R. S. nie posiada majątku, z którego można dochodzić zobowiązania z tytułu rozwiązania umowy o dofinansowanie. Brak jest również podstaw do przyjęcia , że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się zwrotu kwoty przekazanych środków przewyższającej wydatki egzekucyjne. Skarżąca we wniosku o umorzenie lub rozłożenie na raty przedmiotowej należności twierdzi wprawdzie, że z uzyskanych przez nią informacji wynika, że R. S. ma posiadać zadłużenie przewyższające wartość posiadanego majątku, kwalifikujące go do ogłoszenia upadłości, jednak na potwierdzenie tego nie przedstawia żadnych dowodów. Ponadto posiadanie przez R. S. wielu zobowiązań nie oznacza, że postępowanie egzekucyjne wszczęte przeciw niemu na wniosek Starosty Malborskiego będzie bezskuteczne, tym bardziej, że w odwołaniu skarżąca niekonsekwentnie podaje, że według jej wiedzy R. S. posiada majątek pozwalający na zaspokojenie wierzyciela w postaci samochodu i mieszkania w N. Niezależnie od twierdzeń skarżącej dopiero w przypadku umorzenia, wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wszczętego na wniosek Starosty Malborskiego, a następnie prowadzonego przez Komornika Sądowego postępowania egzekucyjnego możliwe będzie stwierdzenie, że R. S. spełnia przesłankę umorzenia należności z art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy. Skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła dokumentów potwierdzających spełnienie przez R. S. przesłanki umorzenia zobowiązania z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy. Inicjatywa dowodowa w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, który musi wykazać okoliczności obrazujące całościowo sytuację materialną, dochodową i rodzinną osoby, o której mowa w tym przepisie, podlegające swobodnej ocenie organów na podstawie art. 80 k.p.a. Organ zatrudnienia I instancji nie ma kontaktu z R. S., dlatego w sytuacji nieprzedstawienia odpowiednich dokumentów przez skarżącą nie ma możliwości samodzielnego zbadania, czy dochodzenie należności mogłoby pozbawić R. S., albo osobę pozostającą na jego utrzymaniu, niezbędnych środków utrzymania. Powyższe powoduje, że umorzenie zadłużenia z tytułu zwrotu przyznanych R. S. jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej nie jest możliwe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w konsekwencji powyższego sytuacja osobista i majątkowa skarżącej nie może być podstawą do umorzenia lub rozłożenia na raty przedmiotowej należności. Nie ma znaczenia prawnego również to, że to nie skarżąca, a R. S. był rzeczywistym beneficjentem pomocy uzyskanej na podstawie umowy. Podpisując umowę poręczenia skarżąca zgodziła się na egzekwowanie długu z jej majątku w sytuacji, gdy beneficjent nie spłaci swojego zobowiązania z tytułu ww. umowy, niezależnie od faktu, że to nie ona była beneficjentem umowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję M. C. zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu przez Wojewodę Pomorskiego decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podczas gdy zaistniały przesłanki do jej uchylenia w całości i uwzględnienia wniosku o umorzenie całości zadłużenia z tytułu otrzymanego przez R. S. dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej w wysokości 34.756,31 zł względnie rozłożenia na raty kwoty 29.931 zł; 2. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu zgromadzenia przez organy obu instancji całości materiałów dowodowych i niewyjaśnieniu przez organy wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, prowadzące do błędnego ustalenia, że skarżąca nie spełnia warunków umorzenia, względnie rozłożenia zadłużenia na raty; 3. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących normy prawnej i stanu faktycznego na niekorzyść strony; 4. art. 7, art. 11, art. 107 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowych rozstrzygnięciach i uzasadnieniach wydanych decyzji; II. naruszenie prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy: 1. art. 76 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na odmowie umorzenia w całości zadłużenia, względnie rozłożenia na raty zadłużenia wobec skarżącej, w sytuacji gdy nie była ona faktycznym beneficjentem pomocy, a jedynie poręczycielem, a jej sytuacja materialna i osobista uzasadniała uwzględnienie wniosku o umorzenie w całości zadłużenia, względnie jego rozłożenie na raty, bowiem dochodzenie należności pozbawiło skarżącą niezbędnych środków utrzymania; 2. art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że niespełnienie warunków określonych w art. 76 ust. 7 ustawy przez beneficjenta stanowi jednocześnie o braku możliwości zastosowania tego przepisu wobec skarżącej będącej poręczycielem; 3. art. 46 ust. 2 w zw. z art. 76 ust. 1 ustawy poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że skarżąca będąc poręczycielem pobrała nienależne świadczenie, w sytuacji gdy R. S. naruszył warunki umowy, pobrał nienależne świadczenie i jest zobowiązany do jego zwrotu. Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji nie zweryfikował prawidłowo dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności przedłożonych przez skarżącą dokumentów źródłowych potwierdzających jej sytuację materialną i osobistą, biorąc pod uwagę jedynie aktywa, którymi dysponuje skarżąca, przy czym były to składniki majątkowe, którymi dysponuje przeciętna osoba aktywna zawodowo w Polsce. Organy nie uwzględniły szeregu kosztów utrzymania skarżącej, konieczności ponoszenia stałych kosztów zarówno w Polsce, jak i za granicą. Organy błędnie przyjęły, że skarżąca posiada rezerwy finansowe na spłatę zadłużenia, skoro koszty jej utrzymania przewyższają uzyskiwany dochód. W ocenie skarżącej zaistniała przesłanka do uwzględnienia jej wniosku określona w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy. Organy pominęły, że skarżąca ma do spłaty wymagalną kwotę 17.576,50 zł z tytułu kredytu odnawialnego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. skarżąca podała, że wątpliwości dotyczą przepisu prawa materialnego, to jest art. 76 ust. 7 ustawy, albowiem zachodzi konieczność rozważenia, czy poręczyciel może skorzystać z dobrodziejstwa określonego w tym przepisie. Skoro poręczyciel ponosi odpowiedzialność za zadłużenie beneficjenta całym swoim majątkiem, to powinien - na zasadach analogicznych do beneficjenta - mieć możliwość skorzystania z instrumentów określonych w art. 76 ust. 7 ustawy. Zdaniem skarżącej uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest ogólnikowe, pozbawiające stronę podstawowych informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Organ wprawdzie podał wysokość dochodów i kosztów utrzymania skarżącej oraz przytoczył wszystkie przesłanki zawarte w art. 76 ust. 7 ustawy, jednak ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że skarżąca posiada majątek, z którego można dochodzić należności, dochodzenie należności nie pozbawi jej środków utrzymania oraz zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ zatrudnienia uzyska kwotę refundacji podlegającą zwrotowi. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji nie zawiera z kolei wyczerpującego uzasadnienia prawnego, bowiem w uzasadnieniu nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej organ drugiej instancji nieprawidłowo stwierdził, że możliwość ubiegania się o umorzenie, względnie rozłożenie należności na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy ma wyłącznie beneficjent. Organ pierwszej instancji miał możliwość określenia bieżącej sytuacji materialnej beneficjenta chociażby poprzez zwrócenie się do właściwego sądu wieczystoksięgowego. Czynności dowodowych zmierzających do ustalenia sytuacji materialnej beneficjenta organ pierwszej instancji nie przeprowadził, zaś skarżąca miała i ma nadal ograniczone możliwości dowodzenia w tym zakresie. Wiadome jest natomiast, że wobec beneficjenta prowadzona jest egzekucja z nieruchomości. Organ drugiej instancji nie uwzględnił zasady interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażonej w art. 7 k.p.a., skoro wierzyciel nie wykonał żadnej czynności zmierzającej do wyegzekwowania świadczenia bezpośrednio od R. S. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych, w dniu 18 maja 2018 r. Starosta Powiatu Malborskiego, na wniosek bezrobotnego, zawarł z R. S. umowę w sprawie przyznania dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej, na mocy której przyznano R. S. środki z Funduszu Pracy w wysokości 25000 zł na podjęcie przez niego określonej w umowie działalności gospodarczej. Tego samego dnia między Powiatem Malborskim (wierzycielem) a M. C. ( poręczycielem) została zawarta umowa poręczenia , w której skarżąca zobowiązała się zapłacić wierzycielowi kwotę jednorazowych środków w wysokości 25.000 zł wraz z odsetkami i innymi należnościami ubocznymi, gdyby dłużnik ( R. S.) nie wykonał swojego zobowiązania. Zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy osoba, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej (...) , jest obowiązana dokonać zwrotu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty, otrzymanych środków wraz z odsetkami ustawowymi, jeżeli prowadziła działalność gospodarczą (...) przez okres krótszy niż 12 miesięcy albo naruszone zostały inne warunki umowy dotyczące przyznania tych środków. Z uwagi na niedokonanie przez R. S. zwrotu otrzymanych środków mimo wezwania do ich zwrotu , wierzyciel uzyskał tytuły wykonawcze wobec R. S. i M. C. , a następnie wszczęto postępowanie egzekucyjne. Skarżąca złożyła do Starosty Powiatu Malborskiego wniosek o umorzenie wobec niej świadczenia pobranego przez R. S. lub rozłożenia spłaty na raty. Zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Malborskiego, odmawiającą umorzenia zadłużenia lub rozłożenia go na raty. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 76 ust.7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tj. Dz.U. z 2022 r. , poz.690 ze zm.; dalej zwanej "ustawą"), który stanowi, że starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości , że odroczenie terminu płatności , rozłożenie na raty czy też umorzenie w całości albo w części jednorazowo przyznanych środków ( co miało miejsce w niniejszej sprawie) zależne jest – w przypadkach określonych w punktach 1-3 - od sytuacji majątkowej nie poręczyciela, a osoby lub innego podmiotu , który te środki jednorazowo otrzymał – tj. osoba taka lub inny podmiot nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności ( pkt 1), dochodzenie należności mogłoby pozbawić taką osobę niezbędnych środków utrzymania ( pkt 2), osoba taka zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności (pkt 3). Zasadnie wobec tego organ odwoławczy uznał, że umorzenie należności czy też ich rozłożenie na raty nie zależy od sytuacji majątkowej skarżącej jako poręczyciela, a od sytuacji majątkowej R. S. oraz że ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące sytuacji finansowej skarżącej nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. W przypadku określonym w pkt 4 art. 76 ust.7 ustawy musi natomiast zachodzić uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty jednorazowo pobranych środków , przewyższającej wydatki egzekucyjne. W ocenie Sądu na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy właściwie ocenił, że w niniejszej sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek uprawniających do umorzenia należności lub rozłożenia ich na raty. Zasadnie organ odwoławczy uznał, wskazując na prowadzenie przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. postępowania egzekucyjnego przeciwko R. S. (sygn. akt. [...]), że brak jest podstaw do stwierdzenia, że R. S. nie posiada majątku, z którego można dochodzić zobowiązań z tytułu umowy o dofinansowanie, bowiem postępowanie to nie zostało umorzone. Nie zachodzi również uzasadnione przypuszczenie , że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty jednorazowo przyznanych środków, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ wskazał przy tym, że twierdzenia skarżącej dotyczące posiadanego przez R. S. majątku są niekonsekwentne, bowiem twierdzi ona, że jest on właścicielem samochodu i mieszkania w N., jak też że sytuacja finansowa R. S. kwalifikuje go do ogłoszenia upadłości, przy czym skarżąca nie przedstawia w tym zakresie żadnych dowodów. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że umorzenie należności lub rozłożenie ich na raty uzasadnić może stwierdzenie bezskuteczności egzekucji i umorzenie prowadzonego przez Komornika Sądowego postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy zajął trafne stanowisko, że w niniejszej sprawie inicjatywa dowodowa spoczywała na skarżącej, a wobec braku dowodów pozwalających stwierdzić , że dochodzenie należności mogłoby pozbawić R. S. albo osobę pozostającą na jego utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania, nie zachodzi przesłanka umorzenia należności lub rozłożenia ich na raty określona art. 76 ust.7 pkt 2 ustawy. Decyzja organu odwoławczego zasadnie została wydana w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił przekonująco przyczyny utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że dokonane przez ten organ ustalenia nie przystawały do treści art. 76 ust. 7 ustawy. Trafne było stanowisko organu odwoławczego, że nie zachodziła podstawa do umorzenia lub rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu przyznanych R. S. jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Uzasadnienie wydanej przez Wojewodę Pomorskiego decyzji spełnia wymagania określone art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że Sąd ich nie podziela. W niniejszej sprawie nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji , o czym była już mowa powyżej, jak też podstaw do uznania, że wniosek skarżącej o umorzenie lub rozłożenie na raty należności jest zasadny. Bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia całości materiału dowodowego i niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących jej osoby, co zdaniem skarżącej doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżąca nie spełnia warunków umorzenia czy rozłożenia zadłużenia na raty. Zarzut ten jest chybiony, bowiem – o czym także była mowa wyżej – przy ocenie spełnienia zaistnienia przesłanek z art. 76 ust. 7 ustawy okoliczności dotyczące sytuacji materialnej i osobistej skarżącej , w tym kosztów utrzymania, nie mają znaczenia. Zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. również należy uznać za chybiony. Skarżąca upatruje naruszenia tego przepisu poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących normy prawnej i stanu faktycznego na niekorzyść strony. Przepis art. 7a § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Z przepisu tego wynika, że wątpliwości muszą dotyczyć nie stanu faktycznego, a normy prawnej. Tymczasem w przypadku art. 76 ust. 7 ustawy takich wątpliwości nie ma , wobec czego zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. podzielić nie można. Niezasadne są też zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 76 ust. 7 ustawy poprzez nieuwzględnienie przez organy wniosku skarżącej, mimo że nie była ona faktycznym beneficjentem pomocy, a jedynie poręczycielem. Zawarcie umowy poręczenia oznacza, że osoba poręczająca zobowiązuje się do zwrotu pobranych przez inną osobę środków w określonych sytuacjach. Przepis art. 76 ust. 7 ustawy nie uprawnia jednak organów do rozłożenia na raty czy umorzenia należności z tego względu, że ubiegająca się o to osoba jest poręczycielem. W tym stanie rzeczy Sąd, nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy , nie podzielając nadto zarzutów skargi , na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.