II SA/Bk 757/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi S. W. i M. W. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr AB-III.7840.6.1.2022.AT w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Podlaski zaskarżoną do tut. sądu decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr AB-III.7840.6.1.2023.AT utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łomża nr 23/23 z dnia 28 marca 2023r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą S. M. (dalej powoływanemu jako "Inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w Łomży. Zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 12 września 2022 r. Inwestor wystąpił do Prezydenta Miasta Łomża o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działkach o nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w Łomży. W dniu 9 grudnia 2022 r. Prezydent Miasta Łomży wydał pierwszą decyzję nr 184/22 o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w Łomży. Powyższa decyzja, została uchylona w całości decyzją Wojewody Podlaskiego z dnia 30 stycznia 2023r. nr AB-III.7840.6.1.2022.AT, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta Łomżą postanowieniem z 9 lutego 2023 r. zobowiązał Inwestora do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego poprzez przedłożenie: (1) analizy nasłonecznienia budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, (2) rozwiązań w zakresie zabezpieczenia przed możliwymi spękaniami i uszkodzeniami budynków gospodarczych oraz ogrodzenia występujących w obszarze oddziaływania obiektu podczas prowadzonych prac ziemnych. Po uzupełnieniu przez Inwestora wymaganej dokumentacji, Prezydent Miasta Łomży decyzją z dnia 28 marca 2023 r. nr 23/23 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanego na wstępie - budynku mieszkalnego jednorodzinnego Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. i R. B. wskazując, iż Inwestor nawiózł znaczne ilości ziemi, a takie podniesienie terenu jest samowolą budowlaną. Ponadto oświadczyli, że nie wyrażają zgody na budowę budynku w zaprojektowanej wersji. Z odwołaniem od tej decyzji wystąpili też M. i S. W. (dalej powoływani jako "Skarżący") zarzucając jej naruszenie: (-) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej w skrócie" P.b.") w związku z art. 7 P.b i w związku z § 12 ust 2-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022r. poz. 1225, zwanego dalej: "rozporządzeniem MI") poprzez ich niezastosowanie, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego przy granicy z działką nr [...] w sytuacji gdy przepisy jednoznacznie wskazują, że projektowany budynek winien być odsunięty od granicy działki o min. 1,5 m chyba, że przepisy planu miejscowego dopuszczają taka możliwość lub gdy będzie przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce § 12 ust 2 rozporządzenia, a wykładnia rozszerzająca tego przepisu jest nieuprawniona; (-) art. 5, art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 34 ust. 4 P.b. w związku z art. 7 P.b, i w zw. z § 13, §57, § 60 rozporządzenia MI poprzez ich niezastosowanie i uwzględnienie przedstawionej przez Inwestora analizy nasłonecznienia budynku kompletnie nie odpowiadającej wymogom z § 13, § 57, § 60 rozporządzenia MI i de facto w żadnym zakresie nie przedstawiającej analizy zacienienia budynku zlokalizowanego na działce [...] co godzi w ich interesy jako właścicieli działki sąsiedniej; (-) art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i ustalenia okoliczności istotnych pod względem oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie poprzez: (a) pominięcie oddziaływania budynku na budynki znajdujące się na działce sąsiedniej o nr [...] bowiem przedłożona analiza w żadnym zakresie nie spełnia norm i nie przedstawia analizy wpływu lokalizacji projektowanego budynku na oświetlenie budynku zlokalizowanego na działce nr [...]; (b) niedokładne ustalenie czy projektowany budynek nie naruszy uzasadnionych interesów osób trzecich; (c) niedokładne sprawdzenie czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z przepisami obowiązującego prawa, (d) wydanie pozwolenia w oparciu o lakoniczną analizę nasłonecznienia i rozwiązań w zakresie zabezpieczeń przed możliwymi spękaniami i uszkodzeniami, analizę, która w żaden sposób nie przedstawia zacienienia okna znajdującego się w budynku na działce Skarżących. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Podlaski w dniu 10 maja 2023 r. wezwał Skarżących do wyjaśnienia, w jaki sposób użytkowany jest ich budynek zlokalizowany w zbliżeniu od granicy działek objętych zakresem inwestycji. W odpowiedzi na powyższe Skarżący oświadczyli, że budynek zlokalizowany na działce o nr ew. [...] od strony działek objętych zakresem inwestycji użytkowany jest jako budynek mieszkalny, co potwierdza decyzji Prezydenta Miasta Łomża z dnia 26 stycznia 2022 r. oraz z 24 stycznia 2023 r. ustalająca wysokość podatku od nieruchomości. W dniu 19 czerwca 2023 r. Wojewoda Podlaski zwrócił się też do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Łomży o dokonanie kontroli na gruncie i wyjaśnienie w jaki sposób użytkowany jest budynek zlokalizowany w zbliżeniu od granicy działki nr [...]. W odpowiedzi na powyższe PINB wyjaśnił, że przedmiotowy budynek zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr [...] jest budynkiem gospodarczym, w którym Skarżący okazjonalnie pomieszkują. Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r. zobowiązał również Inwestora do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego poprzez wskazanie szczególnie uzasadnionej przyczyny lokalizacji planowanej inwestycji w nienormatywnej odległości od granicy działki. W piśmie z dnia 7 sierpnia 2023 r. Inwestor wyjaśnił, iż dzięki zlokalizowaniu budynku w projektowanej lokalizacji będzie miał wjazd do garażu na wprost od wjazdu na działkę, a przeprojektowanie inwestycji na tym etapie związane byłoby z poniesieniem przez niego dodatkowych kosztów. W oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy Wojewoda Podlaski nie podzielił argumentacji odwołań M. B. i R. B. oraz M. i S. W. i decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr AB-III.7840.6.1.2022.AT utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że została wydana w sposób prawidłowy i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań z art. 35 ust. 1 P.b. Wojewoda stwierdził, że zamierzenie budowlane jest zgodne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr 353/XLIX/09 z dnia 30 września 2009 r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łomża dla terenów osiedla "Wschód" w rejonie ul. [...] - obszar PU. Zgodnie z treścią tego planu, obszar, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja oznaczono symbolem MN - 2 zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej. Uregulowania szczegółowe do terenu objętego inwestycją wskazane zostały w § 40 planu. I tak, w tym rejonie plan dopuszcza realizację nowych budynków mieszkalnych w formie wolnostojącej do dwóch kondygnacji naziemnych w tym ostatnia w poddaszu użytkowym nie więcej jednak niż 3,5 m od poziomu przyległego terenu do okapu i nie więcej niż 10 m od poziomu przyległego terenu do najwyższej kalenicy budynku. Dachy dwu lub wielospadowe o jednakowym koncie nachylenia głównych połaci dachowych w granicach 350- 450 z główną kalenicą równolegle do linii zabudowy od dróg publicznych, pokrycie dachów dachówką lub materiałem dachówko podobnym w kolorach od ciemnego brązu poprzez rożne jego odcienie do czerwieni. Elewacje frontowa max 15 m proste, gładkie, tynkowane w kolorach bieli, beżu, pastelowych żółci i/lub z elementami klinkieru kamieni drewna w rożnych odcieniach brązu, szkło otworów okiennych i drzwiowych naturalne. Dopuszczalne wyniesienie posadzki parteru budynku do 0,5 m ponad powierzchnię przyległego terenu. Całkowita powierzchnia zabudowy działki max 200 m2, a współczynnik biologiczne czynny min 70%. Konfrontując powyższe wymogi z parametrami projektowanej inwestycji w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dachu dwuspadowym z kątem nachylenia głównych połaci 350, o kierunku głównej kalenicy dachu równolegle do linii zabudowy dróg publicznych, szerokości elewacji frontowej - 12,04 m, wysokości budynku - 8,45 m i wysokość do okapu - 3,48 m, zaprojektowanym (od strony działki [...]) ogniomurem wypuszczonym ze ścian i dachu, elewacji wykończonej tynkiem akrylowym lub mineralnym z elementami okładzin grafitowych, całkowitej powierzchni zabudowy działki - 180,80 m2 i powierzchni biologicznie czynnej - 75,88%, Wojewoda stwierdził, że jest ona zgodna z zapisami m.p.z.p. Odnosząc się zaś do zarzutów zaprojektowania przedmiotowego budynku po granicy z działkami nr [...] i [...], organ wyjaśnił, że kwestia sytuowania budynków na działce, w tym również dopuszczalność sytuowania w granicy nieruchomości, jeżeli m.p.z.p. nie przewiduje żadnej regulacji w tym przedmiocie, uregulowana jest w §12 ust. 4 rozporządzenia MI, który wprost dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy §13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Jak podkreślił Wojewoda, jest to wyjątek tym niemiej skoro szerokość działki Inwestora jest mniejsza niż 16 m, a projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków, to może on mieć zastosowanie w sprawie. Tym bardziej, że z załączonego projektu budowlanego wynika wprost, że przedmiotowy budynek zaprojektowano w konstrukcji murowanej z wypuszczonym ogniomurem ze ścian i dachu, wszystkie ściany w projektowanym budynku posiadają wymaganą klasę odporności ogniowej > 65%, a przykrycie dachu jest nie rozprzestrzeniające ognia. Ponadto, na co zwrócił uwagę Wojewoda, budynki znajdujące się na sąsiednich działkach nr [...] i [...] są murowane, miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości 7 m od granicy działki [...] oraz 3 m od granicy działki [...], co potwierdza, że inwestycja zgodna jest § 19 rozporządzenia (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki). Z projektu wynika również, iż inwestycja zgodna jest z § 23 rozporządzenia (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 36 (pokrywy i wyloty wentylacyjne - przyłącze kanalizacji sanitarnej wg. odrębnego opracowania) oraz § 40 (inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego). Przedmiotowa inwestycja nie narusza również § 13 oraz § 60 rozporządzenia, a potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym (analizach zacienienia i przesłaniania zamieszczonych w projekcie budowlanym). Podsumowując Wojewoda doszedł do wniosku, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabronił usytuowania budynku na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy, a jednocześnie z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 warunków technicznych ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynku, niedopuszczalne jest ograniczenie Inwestorowi prawa do zabudowy swojej nieruchomości po granicy z nieruchomością sąsiednią. W niniejszej sprawie działka inwestycyjna jest węższa niż 16 m, Inwestor wykazał swój uzasadniony interes, a zapisy projektowe nie naruszają przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia MI, ani z przepisów odrębnych, tym samym były podstawy do zatwierdzenia projektowanej inwestycji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów M. i S. W., organ II instancji wyjaśnił, że ich budynek zlokalizowany przy granicy z działkami objętymi zakresem inwestycji jest budynkiem gospodarczym, a dla tego rodzaju budynków nie przeprowadza się analizy zacienienia i nasłonecznienia. Odpowiadając z kolei na zarzuty M. i R. B. dotyczące nawiezienia znacznych mas ziemi na działki inwestycyjne, Wojewoda Podlaski wskazał, że jest on bezzasadny i nie ma znaczenia dla sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyli Skarżący zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 7 Pb i w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia MI poprzez ich nieprawidłową wykładnię i uznanie, że skoro plan zagospodarowania przestrzennego nie odnosi się do usytuowania budynków przy granicy, to też nie zakazuje lokalizacji budynku przy granicy w sytuacji, gdy jednoznaczna wykładnia § 12 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że budynki mogą być zlokalizowane przy granicy - jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, a contrario, jeżeli nie przewiduje (też nie odnosi się do lokalizacji przy granicy), to oznacza, że uniemożliwia lokalizację budynków przy granicy; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb zw. z art. 7 Pb i w zw. z § 12 ust. 4 rozporządzenia poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie oraz uznanie, że § 12 ust. 4 rozporządzenia ma zastosowanie w sprawie niemniejszej, podczas gdy nadużyciem jest w orzecznictwie i doktrynie jednoznacznie wskazano, że przesłanki zastosowania tego przepisu zachodzą, gdy nie ma uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego lub wydanej decyzji o warunkach zabudowy, w przeciwnym razie, rodziłoby to nadużycia; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb zw. z art. 7 Pb i w zw. z § 12 ust. 4 w zw. z § 271 ust 1 rozporządzenia poprzez zezwolenie na budowę budynku jednorodzinnego na granicy działki bez ustalenia spełnienia warunków z przepisów szczególnych przeciwpożarowych tj. § 271 - 273 ust. 1 rozporządzenia, z których wynika jakie odległości powinny być zachowane między budynkami, aby spełnić wymogi ochrony przeciwpożarowej, budynek Skarżących od budynku inwestora będzie dzieliło od 1 do 2 m, część zewnętrzna ściany budynku Skarżących ma okno i nie jest wykonana z tworzywa ognioodpornego; 4) art. 7 i 8 K.p.a. w zw. z art. 77 i 80 K.p.a. poprzez ustalenie, że budynek Skarżących jest budynkiem gospodarczym, podczas gdy jest to budynek z przeznaczeniem na stały pobyt ludzi, doprowadzone wszelkie media, jest skonstruowany w sposób wskazujący na stały pobyt ludzi - kuchnia, łazienka, pokoje, komunikacja, jest budynkiem, w którym cyklicznie zamieszkują Skarżący; 5) art. 5, art. 35 ust. 1 pkt 2 i 34 ust. 4 Pb zw. z art. 7 Pb i w zw. z § 13, § 57 § 60 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie i uwzględnienie przedstawionej przez inwestora analizy nasłonecznienia budynku kompletnie nie odpowiadającej wymogom wskazanym z § 13, 57 i z § 60 rozporządzenia i de facto w żadnym zakresie nie przedstawiającej analizy zacienienia budynku zlokalizowanego na działce nr [...], co godzi w interesy Odwołujących się jako właścicieli działki sąsiedniej; 6) art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia odwołania Skarżących w całości, wybiorcze i powierzchowne rozpatrzenie odwołania, brak dokonania analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak wskazania i wyjaśnienia przesłanek faktycznych, którymi kierował się organ podejmując zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję; 7) art. 6, 7, 11 i 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia faktycznego, oparcie decyzji w całości na ustaleniach organu I instancji, a także zaniechanie ustalenia istotnych pod względem oddziaływania inwestycji nieruchomości sąsiednie oraz naruszenie istotnych interesów osób trzecich – właścicieli nieruchomości sąsiednich, w szczególności: (-) oddziaływania projektowanego budynku na budynki znajdujące się na działce sąsiedniej o nr [...] (ekspertyza techniczna w żaden sposób nie wyjaśniła oddziaływania na istniejący budynek zlokalizowany na działce nr [...], (-) czy przedstawiony projekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich - w przypadku sprawy niniejszej sąsiadów, właścicieli okalających pod różnymi aspektami - zarówno funkcjonowania w zastanych budynkach, jak i bezpieczeństwa przeciwpożarowego, (-) czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z przepisami obowiązującego prawa, stanem rzeczywistym, czy jest wszechstronny i uwzględnia wszelkie aspekty oddziaływania projektowanego budynku na budynki sąsiednie (analiza treści projektu z zestawieniem obowiązujących przepisów przeczy temu), (-) czy podniesienie terenu przez inwestora i przedstawienie wysokości budynku przy uwzględnieniu maksymalnej wysokości budynku z m.p.z.p. nie dojdzie do oddziaływania na nieruchomości trzecie. Opierając na wskazanych zarzutach Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinęli podniesione zarzuty podkreślając, że przewidziane w § 12 ust.4 rozporządzenia MI - przypadek odnoszący się do sytuowania w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej budynku w granicach nienormatywnych względem granicy działki budowlanej, dotyczy terenów zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, dla których bądź nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zagospodarowania przestrzennego samodzielnie nie przewiduje dopuszczalności lokalizacji zabudowy po granicy działki. W ocenie wnoszących skargę sytuowanie budynku na granicy działek dopuszczalne jest tylko jeśli plan miejscowy dopuszcza taką możliwość oraz gdy budowany budynek będzie przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2024r. Skarżący złożyli wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu – zaświadczenia z dnia 9 lutego 2024r. zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny, zlokalizowany na działce o nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, z uwagi na zakres złożonych wniosków i podniesionych w skardze zarzutów, wyjaśnić należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1635, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Należy ponadto podkreślić, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem, a zatem nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżonym rozstrzygnięciem. Badając w tym zakresie legalność zaskarżonej decyzji Wojewody Podlaskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łomża, Sąd uznał, że odpowiadają one prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie uzasadniają ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie należy podkreślić, że zakres badania projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, podlegających zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jest ściśle określony w przepisach ustawy - Prawo budowlane. I tak zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak wynika zaś z art. 35 ust. 4 P.b. decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. W przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 34 ustawy, które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane pod kątem kryteriów ocennych przewidzianych w zacytowanym wyżej art. 35 P.b. organ administracji architektoniczno–budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Nadmienić również należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, natomiast nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie inwestor. Powyższe wyjaśnienie jest szczególnie istotne biorąc pod uwagę wyrażany w skardze zarzut, że "(...) organy nie rozważyły budowy domu jednorodzinnego przy działce nr [...], która w części lokalizacji budynku jest niezabudowana, co wykluczałoby negatywny wpływ na zacienienie budynku, bezpieczeństwo i interesy osób trzecich". Działanie jakiego domagają się od organu Skarżący w istocie prowadziłoby zatem do naruszenia opisanej powyżej zasady, że to wniosek inwestora określa lokalizację projektowanej inwestycji, a organy nie są uprawnione do wprowadzenia z urzędu jakichkolwiek korekt w tym zakresie. Wracając do podstawy prawnej zaskarżonych decyzji należy podkreślić, że wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. przepisy techniczno-budowlane to w szczególności przywołany przez organy § 12 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), zawierający regulacje dotyczące odległości budynków od granicy z działką sąsiednią. Z treści § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że zasadą jest sytuowanie obiektów na działce budowlanej w odległości 4 m od granicy działki w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wyjątki od powyższej zasady, dopuszczające możliwość ich lokalizacji w mniejszej odległości od granicy lub w granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, przewidziane zostały w ust. 2, 3 i 4 tego przepisu. Zatem, jak stanowi ust. 2 § 12 tego rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Regulacja ust. 3 § 12 dopuszcza z kolei, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odrębny wyjątek ustanowiony został też w § 12 ust. 4 analizowanego rozporządzenia, przewidując, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: (1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej; (2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi; (3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. W realiach rozpoznawanej sprawy bezsporne jest, że Inwestor wniósł o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działkach o nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w Łomży. Nie budzi również wątpliwości, że działki, na których ma zostać zlokalizowany budynek, posiadają szerokość 12 m i położone są na obszarze, który jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr 353/XLIX/09 z dnia 30 września 2009 r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łomża dla terenów osiedla "Wschód" w rejonie ul. [...] - obszar P11, z którego wynika, że projektowany budynek, będzie zlokalizowany na obszarze oznaczonym symbolem MN - 2 zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie zabudowy wolnostojącej. Uregulowania szczegółowe do terenu objętego wnioskiem zostały wskazane w § 41 tego planu. Niesporne jest również, że lokalizacja przedmiotowego budynku umiejscowiona została po granicy z działką nr [...], należącą do Skarżących i z działką nr [...] należącą do uczestników postępowania – Państwa B. Skarżący kwestionując zgodność z prawem kontrolowanych decyzji wskazali natomiast na niedopuszczalność takiego usytuowania projektowanego budynku mieszkalnego, tj. bezpośrednio przy granicy z ww. działkami argumentując, że jednoznaczna wykładnia § 12 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że budynki mogą być zlokalizowane przy granicy - jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, a contrario, jeżeli nie przewiduje (też nie odnosi się do lokalizacji przy granicy), to oznacza, że uniemożliwia lokalizację budynków przy granicy. Skarżący wskazali też na nieprawidłowe zastosowanie w przedmiotowej sprawie § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w sytuacji, gdy sytuowanie budynku na granicy działek dopuszczalne jest tylko jeśli plan miejscowy dopuszcza taką możliwość oraz gdy budowany budynek będzie przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Orzekające w sprawie organy stanęły z kolei na stanowisku, że jeżeli obowiązujący na terenie projektowanej inwestycji plan miejscowy nie odnosi się do kwestii lokalizacji planowanych budynków po granicy, tak jak w niniejszym przypadku ani nie zezwala ani nie zakazuje takiej możliwości, to w takiej sytuacji dopuszczalne jest sięgnięcie do wyjątku przewidzianego w § 12 ust. 4 rozporządzenia MI. Przy tak zarysowanym sporze, Sąd przychylił się do stanowiska prezentowanego przez organy uznając, że fakt zbliżenia obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania do granic działek sąsiednich tj. [...] i [...], a zatem o wartości mniejsze niż te określone w § 12 ust 1 rozporządzenia, znajduje swoje umocowanie w wyjątku uregulowanym w § 12 ust 4 pkt 1 rozporządzenia, pomimo, że obowiązujący m.p.z.p. nie zawiera żadnych regulacji w tym przedmiocie. W ocenie składu orzekającego szczegółowa analiza powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca nie wymaga, aby taka budowa możliwa była do przeprowadzenia tylko w sytuacji, gdy plan miejscowy na to zezwala. W szczególności takiego wniosku nie można wyprowadzić z powołanego przez Skarżących § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia chociażby z uwagi na charakter tego przepisu, ale także fakt, że do kwestii zabudowy działki wąskiej, tj. o szerokości 16 m lub mniejszej, odnosi się wprost § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi lex specialis wobec § 12 ust. 2 rozporządzenia, i który nie uzależnia lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od dopuszczania takiej możliwości w planie. Wbrew przekonaniu Skarżących, regulacje zawarte w § 12 ust. 2- 4 rozporządzenia MI normują odstępstwa od ogólnej zasady sytuowania budowli na nieruchomości w odpowiedniej odległości od granicy z inną działką i choć każde z tych odstępstw - opisane w poszczególnych ustępach - dotyczy budowy budynku bezpośrednio przy granicy działki, to jednakże odnosi się do odmiennych sytuacji i zawiera inne kryteria wymagane do zastosowania w danej sprawie. Ustawodawca w następujących po sobie ustępach normuje bowiem w sposób samodzielny i kompleksowy możliwość budowy przy granicy działki, nie warunkując zastosowania danego wyjątku od spełnienia jakiegokolwiek wymogu wynikających z pozostałych odstępstw. Każdy z ustępów to osobny przypadek z własnym zakresem stosowania. Dotyczy to także § 12 ust. 4 rozporządzenia MI, który stanowi niezależną i odrębną od pozostałych postanowień przesłankę prawa zabudowy przy granicy nieruchomości. Innymi słowy wyjątki zawarte w ust. 2-4 określają oddzielne względem siebie sytuacje jak i rozłączne przesłanki, które nie pozostają ze sobą w związku, ani nie uzupełniają się. Przepisy § 12 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 rozporządzenia mają zatem charakter rozłączny, co oznacza w realiach niniejszej sprawy, że możliwa jest lokalizacja budynków w odległościach określonych w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, jeśli zachodzą warunki określone w tym przepisie. Takie stanowisko jest powszechnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 listopada 2020 r., sygn. II OSK 405/20 oraz z 7 lipca 2022 r. sygn. II OSK 1332/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 995/19, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wbrew przekonaniu Skarżących takie rozumienie przepisu § 12 rozporządzenia MI potwierdzone zostało również w uzasadnieniu powołanego w skardze wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 582/19. Z powyższego orzeczenia wynika bowiem wprost "Lektura § 12 rozporządzenia pozwala na wyprowadzenie wniosku, że przewidziane w § 12 ust. 4 przypadki odnoszące się do sytuowania w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej budynku w granicach nienormatywnych względem granicy działki budowlanej, dotyczą terenów zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, dla których bądź nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bądź miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego samodzielnie nie przewiduje dopuszczalności lokalizacji zabudowy po granicy działki". Przesłanka, o której mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia nie ma zastosowania do następnych ustępów tego paragrafu, co oznacza, że Skarżący błędnie wywodzą, że budowa na działce budowlanej o szerokości 16 m i mniejszej, możliwa była tylko przy granicy działki jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza, albo w odległościach wymienionych w § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Jak już wyżej zasygnalizowano, wymóg wynikający z § 12 ust. 2 rozporządzenia nie może być traktowany jako warunkujący skorzystanie z odstępstwa przewidzianego w § 12 ust. 4, gdyż takiego zastrzeżenia ustawodawca nie przewidział. W konsekwencji wobec faktu, że szerokość działki Inwestora wynosi 12 m, a zatem jest mniejsza niż 16 m spełnione zostały warunki uzasadniające zastosowanie do projektowanej inwestycji – regulacji z § 12 ust. 4 rozporządzenia. Jednocześnie, jak wynika z treści analizowanego przepisu, aby możliwa była budowa budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki, konieczne jest zachowanie przepisów odrębnych oraz przepisów § 13 (naturalne oświetlenie pomieszczeń), § 19 (odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej), § 23 (odległość pojemników i kontenerów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki), § 36 (odległość urządzeń sanitarno-gospodarczych), § 40 (place zabaw i miejsca rekreacyjne), § 60 (minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń) i § 271-273 rozporządzenia w zakresie konieczności zachowania szczególnych wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że Inwestor wykazał swój uzasadniony interes dla takiego zaprojektowania inwestycji, a sama inwestycja nie narusza warunków technicznych przewidzianych w ww. przepisach. Przede wszystkim, wbrew obawom Skarżących, projektowany budynek spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej wynikające z § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Jak wynika z załączonego projektu budowlanego przedmiotowy budynek zaprojektowany został w konstrukcji murowanej, wszystkie ściany w projektowanym budynku posiadają wymaganą klasę odporności ogniowej > 65%, a przykrycie dachu jest nie rozprzestrzeniające ognia. Ponadto od strony budynku zlokalizowanej w granicy z działką nr [...] należącą do Skarżących, przewidziano wzniesienie ogniomuru ze ścian i dachu. Ponadto w projektowanym budynku nie ma stref zagrożonych wybuchem, a budynki znajdujące się na sąsiednich działkach nr [...] i [...] są murowane (str. 9 część opisowa projektu architektoniczno - budowlanego). Z załączonego projektu budowlanego wynika również, iż miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości 7 m od granicy działki [...] oraz 3 m od granicy działki [...] (co potwierdza rysunek nr 1 projektu zagospodarowania terenu), a zatem inwestycja jest zgodna § 19 rozporządzenia. W sprawie nie ma też sporu, że projektowana inwestycja jest zgodna z § 23 rozporządzenia, § 36 oraz § 40. Wbrew obawom Skarżących przedmiotowa inwestycja nie naruszy również § 13 oraz § 60 rozporządzenia, co wprost wynika z dołączonej do projektu budowlanego – analizy nasłonecznienia budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce sąsiedniej o nr [...] (str. 50 i 51 projektu architektoniczno-budowlanego), która spełnia wymagane normy. Co do pozostałych budynków zbliżonych do granicy działki Inwestora o nr [...] nie było potrzeby wykonywania odrębnych analiz zacienienia i nasłonecznienia, albowiem na dzień wydawania zaskarżonej decyzji – oba budynki, tj. budynek garażowy zlokalizowany na działce nr [...] oraz budynek Skarżących znajdujący się na działce nr [...] miały przeznaczenie gospodarcze, a dlatego typu zabudowań nie obowiązują normy nasłonecznienia. Co prawda w toku postępowania sądowego Skarżący przedłożyli zaświadczenie z dnia 9 lutego 2024r. o zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny, zlokalizowany na działce o nr [...], który to dokument Sąd dopuścił jako dowód, tym niemniej powyższe zaświadczenie nie mogło mieć wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanej decyzji z dnia 9 sierpnia 2023r. W tym miejscu należy przypomnieć, że organy administracyjne rozstrzygają sprawy administracyjne – co do zasady - zgodnie z zasadą aktualności, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydawania decyzji administracyjnej, natomiast sądy administracyjne kontrolują legalność działań administracji, oceniając zaskarżone akty według stanu faktycznego i prawnego z daty ich podjęcia przez organ. W konsekwencji skoro na dzień wydawania zaskarżonej decyzji budynek Skarżących miał przeznaczenie gospodarcze (okoliczność bezsporna) i dopiero po jej wydaniu Skarżący wystąpili z wnioskiem o zmianę dotychczasowego (gospodarczego) sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny, to okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na wydane decyzje, które należy ocenić jako zgodne z prawem. W zakresie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi zasygnalizować dodatkowo trzeba, że użycie w § 12 ust. 4 sformułowania "dopuszcza się" jednoznacznie wskazuje, że jest to rozwiązanie wyjątkowe, które wymaga nie tylko zaistnienia szczególnych okoliczności wymienionych w tych przepisach, ale także dbałości organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie poszanowania interesów osób trzecich. W okolicznościach rozpoznawanej sprawie organy, co prawda niezbyt szczegółowo, ale rozważyły w sposób właściwy, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do usytuowania zaplanowanego budynku przy granicy z działkami sąsiednimi, dochodząc do słusznego wniosku, że nie będzie to wiązać się z nadmiernymi ograniczeniami w korzystaniu z sąsiednich nieruchomości. Działka Inwestora jest wąska (12 m), znajduje się już na niej jeden budynek, stąd też wjazd do projektowanego budynku będzie odbywać się na wprost od wjazdu na nieruchomość. Ponadto, co zostało już zasygnalizowane już wyżej, oba budynki zbliżone do granicy działki [...] są to budynki gospodarcze, a ponadto Inwestor przewidział szczegółowe rozwiązania w zakresie zabezpieczenia przed możliwymi spękaniami i uszkodzeniami tychże budynków podczas prowadzenia prac ziemnych (k. 53 – akt administracyjnych). Z dołączonych dokumentów wynika ponadto, że podczas budowy nie przewiduje się korzystania z urządzeń budowlanych, co wynika z potrzeby ograniczenia drgań i hałasu względem sąsiednich nieruchomości, a spływ wód opadowych nie będzie odbywał się na nieruchomości sąsiednie. Wobec powyższego nic nie wskazuje na to by obawy Skarżących o stan swojej nieruchomości były uzasadnione. Nie wykazano też w żaden sposób, aby inwestycja mogła spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia innych ludzi. W ocenie Sądu nie jest też sporne, że opisana na wstępie niniejszego uzasadnienia inwestycja została zaprojektowana w sposób zgodny z zapisami m.p.z.p., w tym również wymogami określonymi w § 40 tego planu w zakresie m.in. całkowitej powierzchni zabudowy działki, powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości budynku, szerokości elewacji frontowej, jak też kształtu i kąta nachylenia dachu. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi dotyczących naruszenia "praw sąsiedzkich" i wątpliwości co do zgodności lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego z przepisami, Sąd uzna je za bezzasadne. Prawo sąsiedzkie, także w wymiarze prawa administracyjnego nie może być rozumiane jako prawo dające właścicielowi sąsiedniej działki prawo do kwestionowania możliwości zainwestowania terenu sąsiedniego, jeżeli zainwestowanie to jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją ustalającą warunki zabudowy - z powołaniem się na przeszłe hipotetyczne uciążliwości związanie z realizacją inwestycji, w niniejszej sprawie jest to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym z własnością nieruchomości i jeżeli zabudowy nie wykluczają inne okoliczności (zapisy planu miejscowego, odmowa ustalenia warunków zabudowy czy sprzeczność zamierzenia z przepisami techniczno-budowlanymi) właściciele terenów sąsiednich muszą tolerować, fakt możliwości zagospodarowania nieruchomości objętej zamierzeniem, zgodnie z wolą jego właściciela, jeżeli (jak mowa wyżej) wola ta pozostaje w zgodzie z przepisami prawa odrębnymi. Odpowiadając z kolei na zarzuty jakoby Wojewoda Podlaski nie dokonał wszechstronnej i dokładnej oceny okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Organy zastosowały też właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach obu wydanych rozstrzygnięć, które spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Konkludując organy obu instancji doszły do słusznego przekonania, że skoro wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. zostały spełnione, nie było zatem podstaw do odmowy wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.