III FZ 473/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 614/24, w przedmiocie wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r., nr SKO Gd/4369/23 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z 2 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 614/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek R. K. (dalej: "Skarżący") o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomira Kozika od rozpoznania sprawy w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 29 maja 2024 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła skutkować jego wyłączeniem musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem przez stronę odpowiedniej argumentacji, którą to argumentację należy odnieść do stanu konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OZ 856/16). Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności wszystkich sędziów danego składu w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy, nadto zarzutów dowolnych, bo niepopartych faktami (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 26/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również, że Skarżący nie wskazał jakie istotne okoliczności, związane z rozpatrywaniem niniejszej sprawy, uzasadniają wyłącznie sędziego NSA Sławomira Kozika od jej rozpoznania. "Przyczyny wyłączenia" powinny zostać uprawdopodobnione we wniosku, a jeżeli strona uznaje, że istnieją okoliczności wywołujące uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności konkretnego sędziego, uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek powinno odnosić się do danej sprawy, a nie do jakiejkolwiek sprawy rozpatrywanej przed sądem administracyjnym. Pismem z 23 września 2024 r. Skarżący wniósł pismo uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Ponadto załączył do ww. pisma oryginał korespondencji otrzymanej z Sądu zawierającej odpis skarżonego postanowienia wskazując, iż wydane przez Sąd I instancji postanowienie jest nieważne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. W myśl art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Należy zatem przypomnieć, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Wniesione przez Skarżącego pismo z 23 września 2024 r., które należało uznać jako zażalenie, zawierało brak formalny. Skarżący co prawda wskazał jakiego orzeczenia dotyczy, ale nie zawarł wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia - stosownie do wymogów stawianych zażaleniu w myśl art. 194 § 3 p.p.s.a. Trzeba wskazać ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się intencji i uzupełniania argumentacji autora zażalenia, bowiem to w obowiązku Skarżącego leży precyzyjne przytoczenie podstawy zażalenia oraz wskazanie zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać przedmiotowe zażalenie za zawierające brak formalny. Fakt, iż Skarżący zwrócił do Sądu I instancji zaskarżone postanowienie oraz wskazał w uzasadnieniu pisma dlaczego nie zgadza się z rozstrzygnięciem WSA nie jest wystarczające do rozpoznania zażalenia. Wniesione przez Skarżącego pismo nie zawiera żądania co do dalszego postępowania w przedmiocie zaskarżonego orzeczenia, co uniemożliwia sądowi merytoryczne rozpatrzenie wniesionego zażalenia. W tak przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, iż omawiane pismo Skarżącego nie spełnia wymogów określonych w art. 194 § 3 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zażalenie podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.