II OZ 620/05

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Tryniszewska- Bytys po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 202/05 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 10 stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a oddalić zażalenie UZASADNIENIE W dniu 7 lutego 2005 r. (data stempla pocztowego) J. T. wniósł skargę na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 10 stycznia 2005 r. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł., skarżący złożył pismem z dnia 7 marca 2005 r. wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 14 marca 2005 r. Sąd wezwał J. T. do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz do złożenia dodatkowych oświadczeń, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono pod wskazany przez skarżącego adres w dniu 15 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, z powodu nie uzupełnienia przez J. T. braków formalnych wniosku, postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 202/05, pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 23 maja 2005 r. skarżący J. T. wniósł zażalenie, podnosząc w nim, iż wezwanie nie zostało prawidłowo doręczone. W zażaleniu skarżący zarzucił błędne zastosowanie przez Sąd art. 67 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a.; wskazując, że występuje w sprawie jako osoba fizyczna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Zgodnie z treścią art. 67 § 2 p.p.s.a.; pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W niniejszej sprawie, jak wynika Sygn. akt II OZ 620/05 z akt, skarga na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 10 stycznia 2005 r. została podstemplowana pieczątką, z której treści wnioskować należy, że skarga została wniesiona przez "[...]", tym samym Sąd mógł zastosować art. 67 § 2 p.p.s.a. Wszystkie pisma Sądu w sprawie zostały doręczone pod wskazany przez skarżącego adres: Grębocin, ul [...] i wszystkie zostały odebrane przez osobę uprawnioną do odbioru przesyłki. Skarżący nie zakwestionował prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, odebranego przez M. C., ani wszystkich kolejnych pism z Sądu odebranych przez pełnomocnik K. M.. Ponadto należy zauważyć, że stosownie do art. art. 67 § 1 p.p.s.a.; jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej – jej przedstawicielowi ustawowemu. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam gdzie się adresata zastanie (art. 69 p.p.s.a.), a jeśli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma (art. 72 p.p.s.a.). Przepisy art. 69 i 72 p.p.s.a. umożliwiają więc doręczenie pisma osobie fizycznej zarówno poza jej miejscem zamieszkania, jak i w sposób zastępczy – np. do rąk pracownika. Wobec tego doręczenie pod wskazanym przez skarżącego adresem i do rąk osoby, która jako pełnomocnik jest zobligowana do przekazania przesyłki do rąk adresata należy uznać za skuteczne. Tym samym postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2005 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie narusza prawa. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.