II SAB/Wr 454/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. C. i Z. C. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji orzekającej o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. UZASADNIENIE Pismem z 16.04.2024 r. (data wpływu do organu) A. C. i Z. C. (dalej: skarżący) wnieśli skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie wskazanym w sentencji niniejszego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewoda wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie postępowanie odwoławcze zostało zakończone poprzez wydanie decyzji z 08.04.2024 r., natomiast skargę wniesiono w dniu 16.04.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Z treści przywołanego przepisu wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej jako: "k.p.a.", lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 16.04.2024 r. wnieśli skargę na bezczynność organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały. Z akt sprawy wynika, że organ decyzją z 08.04.2024 r. (znak: IF-O.7842.4.2022.JP) uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tym samym skarga z 16.04.2024 r. na bezczynność Wojewody została wniesiona po zakończeniu postępowania odwoławczego przez organ i wydaniu decyzji z 08.04.2024 r. Decyzję skierowano m.in. do Z. C., który odebrał przesyłkę zawierającą ww. akt administracyjny 25.04.2024 r. oraz do A. C., której doręczono decyzję w wyniku przyjęcia fikcji doręczenia na dzień 26.04.2024 r. Należy podkreślić, że decyzja została wydana, a następnie niezwłocznie skierowana do skarżących i prawidłowo doręczona. Organ na dzień nadania przesyłek dokonał wszelkich wymaganych od niego prawnie działań celem zakończenia postępowania administracyjnego. Sam natomiast termin ich doręczenia po nadaniu przesyłek przez Wojewodę był od organu niezależny. Tym samym na dzień złożenia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, gdyż nie sposób wymagać aby podejmował jakiekolwiek czynności zmierzające do zakończenia postępowania, oczekując na doręczenie wydanej decyzji przez operatora pocztowego. Pieczęci pocztowe, którymi opatrzone są koperty, w których znajdowała się decyzja z 08.04.2024 r. jednoznacznie wskazują, że nadanie przesyłek nastąpiło 09.04.2024 r., a więc poprzedzało wywiedzenie przez skarżących niniejszej skargi. Wymaga wskazania, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22.06.2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w przywołanej uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody po wydaniu decyzji, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.