I OZ 444/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 1365/20 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z 6 grudnia 2021 r. J.Z. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lipca 2021 r. oddalającego jego skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] maja 2020 r. w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zarządzeniem z 22 grudnia 2021 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie jednego jej odpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia. Równocześnie Przewodnicząca Wydziału I wezwała pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 4 marca 2022 r. Wnioskiem z 17 marca 2022 r. skarżący, zastępowany przez radcę prawnego, wystąpił o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej oraz załączenia egzemplarza skargi kasacyjnej. W załączeniu skarżący złożył kserokopię skargi kasacyjnej oraz dowód potwierdzający uiszczenie w dniu 17 marca 2022 r. wpisu od skargi kasacyjnej. Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 czerwca 2022 r. odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej oraz odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do nadesłania egzemplarza skargi kasacyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2023 r. Następnie postanowieniem z 26 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego z uwagi na uzupełnienie jej braków formalnych i fiskalnych po upływie wyznaczonego terminu. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania O. S.A. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Do wspomnianych wymogów skargi kasacyjnej jako pisma procesowego należy zaliczyć wynikający z art. 47 § 1 ppsa wymóg dołączenia do pisma jego odpisów oraz odpisów załączników. Jednocześnie w myśl art. 47 § 2 ppsa odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący – zgodnie z treścią art. 49 § 1 ppsa – wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Należy zaznaczyć, że odrębny skutek dla nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skarg kasacyjnych został przewidziany w art. 178 ppsa. Stosownie do postanowień tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Ponadto, zgodnie z art. 230 ppsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym w szczególności od skarg kasacyjnych, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do postanowień art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że odmienny skutek w odniesieniu do skargi kasacyjnej został przewidziany w art. 220 § 3 ppsa, zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lipca 2021 r. Z uwagi na stwierdzenie nieuiszczenia wymaganego wpisu oraz niezałączenia odpisu skargi kasacyjnej skarżący został wezwany do uzupełnienia tych braków w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sądowych sprawy, doręczenie wezwań do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi kasacyjnej nastąpiło w dniu 4 marca 2022 r., w związku z czym termin ich uzupełnienia upływał w dniu 11 marca 2022 r. Uzupełnienie tych braków nastąpiło dopiero w dniu 17 marca 2022 r., tj. już po upływie wyznaczonego terminu, który nie został przywrócony skarżącemu. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnione zostały przesłanki odrzucenia skargi kasacyjnej skarżącego opisane w art. 178 i art. 220 § 3 ppsa. Na marginesie powyższych wywodów wskazać należy, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że w myśl art. 47 § 2 ppsa odpisem skargi kasacyjnej może być jej nieuwierzytelniona fotokopia. Treść tego przepisu należy odczytywać łącznie z brzemieniem art. 47 § 1 ppsa, w związku z czym odpisami pism procesowych są ich dodatkowe egzemplarze podpisane przez stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub jej pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa) lub fotokopie pism pod warunkiem ich uwierzytelnienia. Oznacza to, że nieuwierzytelniona fotokopia nie stanowi odpisu pisma w rozumieniu art. 47 § 1 i 2 ppsa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.