II OSK 953/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 633/22 w sprawie ze sprzeciwu M. R., P. B. i K. W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 czerwca 2022 r. nr 569/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 633/22 oddalił sprzeciw M. R., P. B. i K. W. (dalej określanych jako skarżący) od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 czerwca 2022 r., nr 569/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy: Starosta Białobrzeski decyzją z dnia 28 listopada 2019 r., nr 378/2019 zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. J. z siedzibą w [...] (dalej powoływana jako inwestor) pozwolenia na budowę budynku handlowego z wewnętrzną instalacją gazową na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] położonych w [...] gm. [...]. Decyzję tę doręczono wyłącznie inwestorowi, który zrzekł się prawa do wniesienia odwołania. N. K., K. W., P. B. oraz U. K. wnieśli odwołanie od tej decyzji do Wojewody Mazowieckiego, który decyzją z dnia 17 marca 2020 r., nr 222/OPON/2020 umorzył postępowanie odwoławcze przyjmując, że odwołujący nie posiadają przymiotu strony w sprawie. Od decyzji tej skargi sądu administracyjnego wnieśli skarżący oraz A. J., A. J. i E. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 294/20 skargi wniesione przez trzy ostatnio powołane osoby odrzucił z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej. Natomiast po rozpoznaniu skarg skarżących wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Stwierdził bowiem, że położenie nieruchomości skarżących w strefie immisji pośrednich wywołanych inwestycją (np. wzmożony ruch samochodów w jej najbliższym otoczeniu wywołujący hałas i nadmierną emisję spalin) powoduje, że mają oni interes prawny pozwalający za uznanie ich za stronę postępowania. Sąd stwierdził, że działka nr [...], należąca uprzednio do U. K. i J. K., a której aktualnymi właścicielami są m.in. skarżący, graniczy bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi nr: [...], [...] i [...]. W związku z tym, zdaniem Sądu, konieczne było zapewnienie skarżącym możliwości uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym. W wyniku powtórnego rozpoznania odwołań N. K. i U. K. Wojewoda Mazowiecki decyzjami z dnia 22 lipca 2021 r., nr 523/OPON/2021 i nr 524/OPON/2021 umorzył zainicjowane przez nich postępowanie odwoławcze. W tym samym dniu, na skutek odwołań K. W. i P. B. Wojewoda Mazowiecki decyzją nr 525/OPON/2021 uchylił w całości decyzję Starosty Białobrzeskiego z dnia 28 listopada 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Starosta Białobrzeski decyzją z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr 88/2022 ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku handlowego z wewnętrzną instalacją gazową. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 23 czerwca 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej zwanej K.p.a.) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 682, ze zm.; dalej zwanej ustawą), po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr 88/2022 uchylił w całości "decyzję Starosty Białobrzeskiego Nr 88/2022 z dnia 28 listopada 2019 r." i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Motywując rozstrzygnięcie podał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r. i decyzją Wojewody z dnia 22 lipca 2021 r. w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się działka nr [...], której współwłaścicielami są skarżący oraz A. H. J., A. J., M. M. S., S. N. M., M. B. S., Ł. S., A. K., M. K. i E. M. G. Tym samym, w jego ocenie, także te osoby powinny wziąć udział w przedmiotowym postępowaniu, a działanie organu pierwszej instancji w tym zakresie naruszało art. 10 § 1 K.p.a. Jak wskazał, obszar oddziaływania inwestycji został nieprawidłowo wyznaczony. Zarówno w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, jak też w dokumentacji projektowej obszar ten nadal zamyka się w granicach inwestycji, pomimo że został rozszerzony również w odniesieniu do działki nr [...]. Za zasadne uznał zatem ponowne przeanalizowanie obszaru oddziaływania spornej inwestycji, z uwzględnieniem właścicieli wymienionej działki, jak również innych działek w otoczeniu projektowanego budynku handlowego. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na nieścisłości w projekcie budowlanym odnośnie kategorii geotechnicznej, gdyż na stronie 53 projektu budowlanego oraz w opinii geotechnicznej na stronie 62 wskazano, iż obiekt zalicza się do I kategorii geotechnicznej w warunkach prostych. Natomiast w dalszej części projektu budowlanego, w dokumentacji badań podłoża gruntowego wskazano, iż obiekt zalicza się do II kategorii geotechnicznej w warunkach prostych. Podsumowując stwierdził, że Starosta przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien ustalić faktyczne granice obszaru oddziaływania zamierzonej inwestycji, ustalić krąg stron postępowania i uzasadnić swoje postępowanie w treści decyzji, a następnie dokonać ponownego sprawdzenia projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy, a w przypadku stwierdzenia naruszeń nałożyć obowiązek ich usunięcia zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od tej decyzji stojąc na stanowisku, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 K.p.a., gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, zatem organ winien był uchylić decyzję z dnia 1 kwietnia 2022 r. oraz odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Mazowiecki wniósł o jego oddalenie, podtrzymując prezentowaną w decyzji argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku z dnia 9 listopada 2022 r. zaakceptował twierdzenia organu odwoławczego, zgodnie z którymi Starosta nie ustalił prawidłowo kręgu stron postępowania, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., gdyż nie zapewnił wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu. Podkreślił przy tym, że adresatami zawiadomienia o wszczęciu postępowania i decyzji są wyłącznie skarżący i inwestor, co jest naruszeniem przytoczonego przepisu. Jak zauważył, we wskazaniach co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 3 marca 2021 r. oraz w wydanej zgodnie z tymi wskazaniami decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 lipca 2021 r. uznano za konieczne zapewnienie skarżącym możliwości uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym jako strony, co przełożyło się również na obowiązek zapewnienia im uczestnictwa w postępowaniu toczącym się przed Starostą. Skoro przedmiotowe działki znajdują się we współwłasności z innymi osobami, to te osoby winny również wziąć udział w postępowaniu. Nie budziło wątpliwości Sądu pierwszej instancji, że przeprowadzone przez Starostę postępowanie dotknięte było istotnymi uchybieniami związanymi z brakiem prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Uchybienia te nie mogły być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ skutkowałoby to naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) i stanowiłoby ponadto naruszenie zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. W sprawie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z tych powodów, na zasadzie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.), oddalił sprzeciw. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia z dnia 9 listopada 2022 r. wniósł P. B., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera jeden zarzut procesowy, mianowicie naruszenia art. 151a § 2 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 2, art. 10 § 1 i art. 15 K.p.a. poprzez oddalenie sprzeciwu od zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy stan faktyczny i prawny sprawy upoważniał organ odwoławczy do wydania decyzji merytorycznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W oparciu o ten zarzut pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał w szczególności, że strony postępowania zostały już wiążąco ustalone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 294/20 oraz wydanej na jego podstawie decyzji Wojewody z dnia 22 lipca 2021 r. Orzeczono, że w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się działka nr [...], której współwłaścicielami jest grupa osób, w tym wnoszący sprzeciw oraz skargę kasacyjną. Ustalenie stron postępowania nie należy więc do zakresu sprawy koniecznego do wyjaśnienia. W ocenie pełnomocnika Sąd nie dostrzegł nadużycia zastosowania przez organ wydający decyzję kasatoryjną przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Nie istnieją i nie zostały bowiem wykazane kwestie wymagające wyjaśnienia przed pierwszej instancji, a samo powiadomienie nieobecnych dotychczas stron mogło nastąpić na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony wyrok pomimo jego niepełnego umotywowania odpowiada prawu. W myśl art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zastosowanie art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. jest zatem uwarunkowane przesłankami procesowymi. Pierwsza polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, zaś druga sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ważne jest spostrzeżenie, że wykazanie zaistnienia tych przesłanek następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 728). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że zachodziły podstawy do uchylenia przez Wojewodę Mazowieckiego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzji Starosty Białobrzeskiego z dnia 1 kwietnia 2022 r. Jedną z okoliczności, która czyniła koniecznym usunięcie z obrotu tej decyzji, jest istotne naruszenie przepisów postępowania stanowiących gwarancje procesowe stron co do ich udziału w postępowaniu administracyjnym i wpływu na jego wynik. Trafnie zauważa wnoszący skargę kasacyjną, że skarżący - na skutek wyroku z dnia 3 marca 2021 r. i wydanej w jego następstwie decyzji Wojewody z dnia 22 lipca 2021 r. - zostali uznani przez organ pierwszej instancji za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji tego organu. Zaznaczyć trzeba, że choć na tym etapie postępowania organ bezpodstawnie ponownie wezwał skarżących do wykazania interesu prawnego, to nie budzi wątpliwości, że zastosował się on do skierowanych do niego wskazań co do dalszego postępowania. Zasadnie jednak organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że skarżący nie są jedynymi właścicielami znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu działki nr [...], co winno skutkować uznaniem pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości za strony postępowania. Prawidłowa jest zatem konkluzja Wojewody i Sądu o wadliwym ustaleniu przez organ pierwszej instancji kręgu stron postępowania. Zupełnie pominął bowiem innych współwłaścicieli tej nieruchomości w podejmowanych przez siebie czynnościach, nie zawiadomił ich o wszczęciu postępowania czy też o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe trafnie doprowadziło do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, celem umożliwienia również tym osobom wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym. Od ich woli zależy zaś, czy skorzystają z tego uprawnienia procesowego. Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu wyczerpuje przesłankę braku wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niezagwarantowanie stronom brania udziału w postępowaniu w pierwszej instancji równoznaczne jest z przeprowadzeniem postępowania z naruszeniem prawa procesowego, którego nie sposób uzupełnić w postępowaniu odwoławczym z uwagi na zasadę dwuinstancyjności zawartą w art. 15 k.p.a., stanowiącą konkretyzację art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Strona pominięta przez organ administracji nie miałaby bowiem zapewnionego prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy z jej udziałem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2878/20, LEX nr 3097548). Dlatego to uchybienie procesowe nie mogło być sanowane w postępowaniu odwoławczym. Z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego kasacyjnie zarzut naruszenia przez Sąd art. 151a § 2 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 2, art. 10 § 1 i art. 15 K.p.a. Umknęło jednak Sądowi pierwszej instancji, że Wojewoda podjął kasacyjną decyzję z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia z dwóch dalszych przyczyn, przy czym jedna z nich wiąże się nierozerwalnie z rozważonym już zagadnieniem. Organ odwoławczy jako kolejny powód uchylenia zaskarżonej decyzji wskazał na wadliwe określenie obszaru oddziaływania obiektu. Rozwiązania projektowe w dalszym ciągu stwierdzają, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach terenu inwestycji, pomimo tego, że obejmuje już teren działki nr [...]. W świetle oceny prawnej zawartej w wielokrotnie już powoływanym wyroku z dnia 3 marca 2021 r. jeśli zamierzenie budowlane może potencjalnie oddziaływać na teren sąsiedniej nieruchomości, rozważyć trzeba - z udziałem właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu - kwestie dotyczące ograniczeń lub utrudnień w korzystaniu z tej nieruchomości czy też sposobu jej zagospodarowania. Nie ma decydującego znaczenia, czy projektowany obiekt budowlany spełnia wszystkie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą obejmuje cały wachlarz zagadnień i nie może ograniczać się tylko do zachowania warunków techniczno - budowlanych. Od prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu zależy zatem zgodność z prawem przeprowadzonego postępowania administracyjnego w pierwszej instancji, zatem w sposób oczywisty Wojewoda nie mógł bez naruszenia art. 15 K.p.a. rozpoznać sprawy na nowo merytorycznie dostrzegając, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie ograniczył go do granic zamierzonej inwestycji, z pominięciem działki będącej współwłasnością skarżących. Ponownie przyjdzie stwierdzić, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Tym samym w sytuacji, gdy zakres takiego postępowania wskazuje, że organ odwoławczy musiałby praktycznie sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa rozstrzygana byłaby w jednej instancji. Z tego powodu w takim przypadku wyłączona jest możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z instytucji procesowej, o której mowa w art. 136 K.p.a. Nie mniej istotne pozostają dostrzeżone przez organ odwoławczy nieścisłości w projekcie budowlanym odnośnie kategorii geotechnicznej projektowanego budynku. Zasadnicze znaczenie dla omawianej sprawy ma brzmienie art. 35 ustawy, w którym został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do obowiązków organu należy między innymi sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać, w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, o czym stanowi art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy. W § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463, ze zm.) postanowiono, że kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych. Określona przez projektanta kategoria geotechniczna wpływa zaś na zakres dokumentacji geotechnicznej, jaką należy dołączyć do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Stosownie bowiem do treści § 7 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną; w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny; natomiast w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 633, ze zm.). W art. 35 ust. 3 ustawy znalazła się także procedura usuwania stwierdzonych nieprawidłowości i braków (w zakresie określonym w ust. 1). Ustalenia stanu prawnego i faktycznego terenu objętego inwestycją należą zasadniczo do organu administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaistniały podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. wobec dostrzeżonych uchybień procesowych, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji. Prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie kręgu stron postępowania, a także poprawności projektu budowlanego ma istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Wojewoda Mazowiecki wskazał i wyjaśnił powody wydania decyzji kasacyjnej, sprecyzował naruszone przepisy prawa procesowego, jak również podał wytyczne dla organu, który ponownie będzie rozpatrywał sprawę. Spełnione zostały tym samym warunki zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Na koniec stwierdzić przyjdzie, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 czerwca 2023 r. dotknięta jest nieprawidłowością, pozwalającą na potraktowanie jej jako oczywistej omyłki. Decyzja wydana została w wyniku rozpoznania odwołania skarżących od decyzji Starosty Białobrzeskiego z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr 88/2022 (znak BA.6740.317.2019-2022.AB) i tak poprawnie zredagował ją organ w części wstępnej osnowy decyzji. Tymczasem w rozstrzygnięciu znalazło się orzeczenie o uchyleniu decyzji Starosty Białobrzeskiego z dnia 28 listopada 2019 r., nr 88/2022 (znak BA.6740.317.2019.AB) i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Analiza uzasadnienia w sposób oczywisty wykazuje, że organ odwoławczy poddał ocenie decyzję z dnia 1 kwietnia 2022 r., nie zaś z dnia 28 listopada 2019 r., która została już wcześniej uchylona poprzednią decyzją Wojewody z dnia 22 lipca 2021 r. Organ odwoławczy po zwrocie akt winien sprostować tę omyłkę w przewidzianym dla tej czynności trybie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2a i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do art. 182 § 2a P.p.s.a. skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 182 § 2a P.p.s.a., wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym, aczkolwiek skarżący kasacyjnie wnosił o rozpoznanie sprawy na rozprawie.