II SA/Gl 1578/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1339/19 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Z. J. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 5 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, sygn. akt II SA/Gl 1339/19. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 października 2021 r. stwierdzono, że powyższe postanowienie jest prawomocne od dnia 17 września 2021 r. Pismem z dnia 16 września 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1339/19 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Pismem z dnia 27 września 2023 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 września 2023 r. wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi pod rygorem odrzucenia skargi przez: wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi (daty dowiedzenia się o zaskarżonym orzeczeniu) oraz złożenie oświadczenia o żądaniu uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 4 października 2023 r. skarżący wskazał, że informował tut. Sąd kiedy otrzymał pismo z Sądu. Podniósł, że z programu społecznościowego dowiedział się, że termin do wniesienia skargi jest w czasie gdy nabył on wiedzę, że może wnieść skargę. Zaznaczył, że jest osobą schorowaną i wnosi pisma kiedy może. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powyższej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 272 § 2 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto w oparciu o art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a także w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w powołanej ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. W ocenie Sądu, analiza skargi z dnia 16 września 2023 r. o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Gl 1339/19 prowadzi do wniosku, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia, jak również nie można uznać, że zachowany został termin do jej wniesienia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika wyłącznie z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633). Nadto Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym, toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania. Skarżący wskazał na podstawę prawną, w oparciu o którą żądał wznowienia postępowania, czyli art. 272 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w żaden sposób, aby w sprawie wystąpiły okoliczności wskazujące na zaistnienie wymienionej podstawy wznowienia postępowania wynikającej z art. 272 § 1 p.p.s.a. Skarżący w dość chaotycznym uzasadnieniu skargi wniósł, że doszło do naruszenia jego praw konstytucyjnych a jak stwierdził NSA, przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postepowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie. Skarżący zażądał wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji, gdyż doszło do naruszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie której zostało wydane orzeczenie sądu administracyjnego. Wskazał, że doszło do orzekania przez sąd administracyjny z pominięciem przepisu ustawy, który sąd powinien ocenić jako niekonstytucyjny. Należy zaznaczyć, że skarżący podał jedynie treść art. 272 § 1 p.p.s.a. nie powołując jakichkolwiek opublikowanych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego mogących stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. W ocenie Sądu powyższe twierdzenia skarżącego stanowią zwyczajną polemikę i nie mieszczą się w żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym. Ponadto skarżący nie wykazał, by jego skarga została wniesiona z zachowaniem przewidzianego prawem terminu. Wskazał jedynie, że z programu społecznościowego dowiedział się, że termin do wniesienia skargi jest w czasie gdy nabył on wiedzę, że może wnieść skargę oraz zaznaczył, że jest osobą schorowaną i wnosi pisma kiedy może. W przedmiotowej sprawie należy też zauważyć, że złożona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a., a mianowicie nie sprecyzowano żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Jednakże w sytuacji, gdy nie powołano ustawowej podstawy wznowienia, kwestia ta pozostaje bez wpływu na sposób rozpoznania sprawy. Wobec powyższego kwestia nieuiszczenia wpisu sądowego pozostaje bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie, w związku z utrzymaniem w mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SPP/Gl 257/23, którym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania. W związku z powyższym, uznając, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 14 maja 2021 r. nie jest dopuszczalna, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.