II SA/Wa 299/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , Protokolant referent stażysta Kinga Krysik, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], którym zwolniono A.T. z dniem [...] września 2022 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskiem z dnia 19 lipca 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie A.T. - wówczas dzielnicowej Zespołu Dzielnicowych Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że policjantka pełniąc w dniu [...] lipca 2022 r. służbę obchodową z wykorzystaniem samochodu służbowego znajdowała się w stanie po użyciu alkoholu: I badanie o godz. 12:56 - 0,19 mg/l, II badanie o godz. 13:12 – 0,20 mg/l. Jak ustalono, A.T., pełniąc służbę w dniu [...] lipca 2022 r. od godz. 12:00 przejechała radiowozem służbowym 2 km (według stanu licznika). Pismem z dnia 27 lipca 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomił A.T. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stronę postępowania pouczono o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Jednocześnie wezwano stronę do wskazania zakładowej organizacji związkowej, która reprezentowałaby ją w tym postępowaniu. Strona nie wskazała w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, żadnej organizacji związkowej, która mogłaby ją reprezentować. Następnie w dniu [...] sierpnia 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] , na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. 45 ust. 1 ustawy o Policji, wydał wskazany na wstępie rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił A.T. ze służby w Policji z dniem [...] września 2022 r. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, a została ona doręczona stronie w dniu 7 września 2022 r. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że podstawę materialnoprawną zwolnienia A.T. ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to jedyne i wyłączne kryterium, do wykazania którego zobowiązany jest organ administracyjny prowadzący postępowanie na tej podstawie zwolnieniowej. Punktem odniesienia (punktem centralnym) tego postępowania nie jest zatem wyłącznie sam policjant, ale przede wszystkim dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby. Organ podkreślił, że A.T. w dniu [...] lipca 2022 r. pełniła służbę, przebywając na terenie Komendy Powiatowej Policji w [...], będąc w stanie po użyciu alkoholu, a także kierowała pojazdem mechanicznym (pojazdem służbowym) w tym stanie. Okoliczność, iż posiada ona prawie 10-letni staż służby, jeszcze bardziej ją obciąża. Jako doświadczony funkcjonariusz musi być bowiem przez przełożonego oceniana nie tylko w aspekcie posiadanej wiedzy fachowej, ale przede wszystkim przez pryzmat posiadanych przymiotów etyczno-moralnych. Zdaniem organu, brak stosownych (zdecydowanych) kroków ze strony przełożonego właściwego w sprawach osobowych stanowiłby przejaw irracjonalnego, bo nierównego traktowania poszczególnych członków tej formacji. Wpłynąłby z pewnością także na rozluźnienie dyscypliny służbowej, co z kolei skutkowałoby niemożnością efektywnego egzekwowania obowiązków funkcjonariusza, które wynikają z charakteru i właściwości pełnionej służby, a także z przyjętej hierarchicznej struktury organizacyjnej Policji. Komendant Główny Policji ocenił zachowanie funkcjonariuszki jako nie tylko dobitny przykład naruszenia przepisów prawa, ale przede wszystkim zaprzeczenie etosu zawodu policjanta. Nie przesądzając o tym, w jaki sposób strona wprowadziła do swojego organizmu alkohol, organ podkreślił, że nie trzeba posiadać specjalistycznej wiedzy medycznej, aby wiedzieć, iż zażycie określonego rodzaju substancji, w tym w szczególności medycznych (leczniczych) musi być poprzedzone gruntownym zapoznaniem się zarówno z treścią dołączonej do tej substancji informacji o składzie, dawkowaniu, jak również o skutkach niepożądanych danej substancji. Policjant, w szczególności pełniący służbę, w trakcie której podejmuje się kierowania pojazdem mechanicznym, który wprowadza do swojego organizmu, substancję, co do której nie ma wiedzy, jaka jej ilość może powodować niepożądane skutki, albo też jaką ma zawartość alkoholu, naraża nie tylko siebie, ale przede wszystkim innych, którzy zobowiązani są udzielić mu pomocy. Tym samym zamiast pozostawać w pełnej gotowości do podjęcia czynności służbowych, prokuruje sytuację, która może zobligować innych do niesienia mu pomocy. To z kolei może mieć bezpośrednie odzwierciedlenie w braku pełnej gotowości danej jednostki Policji, lub też komórki organizacyjnej do podjęcia działań, dla których Policja została ustanowiona. Organ uznał, że takie zachowanie funkcjonariusza Policji umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej. Stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą A.T. pełniła jako policjant, a także o braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Policjantka była zobowiązana do poinformowania przełożonego o okolicznościach, które utrudniają jej, bądź też uniemożliwiają pełnienie w danym dniu służby. Z faktu, iż o takich okolicznościach strona nie informowała, można wnioskować, że w istocie one nie zaistniały. Organ zwrócił uwagę na budzące uzasadnione wątpliwości relacje skarżącej co do okoliczności związanych z pozytywnym wynikiem przeprowadzonego badania. Początkowo nie informowała ona o tym, co mogło spowodować pozytywny wynik badania jej stanu trzeźwości. Dopiero w trakcie wykonywanych z jej udziałem czynności procesowych w sprawie o wykroczenie stwierdziła ona, że spożyła w trakcie pełnionej służby dwa batony z zawartością alkoholu, nie wspominając ani słowem o ewentualnie przyjętych środkach farmakologicznych (kroplach) i stanie psychofizycznym, który wymagałaby ich przyjęcia. W odwołaniu od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji pełnomocnik strony zaprezentował natomiast kolejną, bo zmodyfikowaną wersję, uzupełniając ją o dodatkowy element, twierdząc, że pozytywny wynik mógł być efektem nie tylko spożytych batonów z adwokatem, ale także zaaplikowanych przez A.T. w trackie pełnionej służby medykamentów (kropli) zawierających alkohol. Stąd też w pełni zasadne jest twierdzenie, że mogło to stanowić, a w tych okolicznościach stanowiło, jaskrawy przykład czynu wypełniającego znamiona złamania przez skarżącą dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej policjanta, a także świadczy w sposób bezpośredni o podejmowanych przez nią "podstępnych" zabiegach, czynionych nie tylko osobiście, ale również z wykorzystaniem pełnomocnika, mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia, w kontekście ustalenia prawdy materialnej. Organ wyjaśnił następnie, że okoliczności, których dowodzenia domaga się pełnomocnik strony i które zostały wyszczególnione w odwołaniu, pozostają bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia A.T. ze służby w Policji. Postępowanie w sprawie o wykroczenie i postępowanie dyscyplinarne są bowiem odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. W ocenie Komendanta Głównego Policji, okoliczności sprawy świadczą o tym, że strona niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Nie cieszy się już bowiem nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. A.T., utraciła przymiot "nieskazitelności charakteru", jak również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie jej w służbie. A.T. wniosła na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu rozkazowi zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przejawiającej się w uznaniu, że skarżąca utraciła przymiot nieskazitelnego charakteru i za jej zwolnieniem przemawia ważny interes służby; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji polegające na uznaniu, że zachowanie skarżącej wyczerpuje przesłanki wydalenia jej z formacji policyjnej ze względu na ważny interes służby. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz o uchylenie w całości utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, a ponadto o: 1. zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w [...] o przesłanie akt postępowania dyscyplinarnego o sygn. [...] dotyczących skarżącej i dopuszczenie dowodu ze wszystkich dokumentów znajdujących się w ww. aktach celem ustalenia nieprawidłowego sposobu dokonania pomiaru alkoholu w wydychanym powietrzu u A.T., wadliwego działania urządzeń kontrolno-pomiarowych. 2. zwrócenie się do Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Kamy o przesłanie protokołu rozprawy z dnia [...] listopada 2022 r. ze sprawy o sygn. akt [...] celem ustalenia braku umiejętności funkcjonariuszy policji badających zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u A.T. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg wydarzeń w dniu [...] lipca 2022 r. i podniosła, że gdy przyjechała na komendę w obecności dyżurnego KPP w [...] została przebadana alkomatem tzw. ALCOBLOW, który wykazuje nawet minimalną ilość alkoholu w wydychanym powietrzu. W tym przypadku zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu nie stwierdzono. Wynik badania w żaden sposób nie był kwestionowany przez dyżurnego. Skarżąca tego dnia bardzo źle się czuła, nie chciała jednak rezygnować ze służby, by ktoś z jej kolegów nie był wzywany w trybie nagłym na komendę. Właśnie w poczuciu odpowiedzialności postanowiła pojechać do najbliższego sklepu (2 km w obie strony), by kupić sobie coś do picia i do jedzenia. Jak już niejednokrotnie wskazywała, miała przy sobie również krople żołądkowe i słodycze. Skarżąca przedstawiła następnie swoje wątpliwości dotyczące sposobu dokonywania pomiaru alkoholu w wydychanym powietrzu oraz prawidłowości działania urządzeń pomiarowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2023 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawą rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie przytoczonego przepisu wymaga zatem od organu wykazania, że było to niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy obydwu instancji prawidłowo oceniły wystąpienie w stosunku do skarżącej omawianej przesłanki. Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści tego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować w służby w omawianej formacji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13 oraz z dnia 1 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 2433/21, wszystkie przywoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy o Policji, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 4517/21 oraz z dnia 14 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 453/22). W tym między innymi celu została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W myśl zasad etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz powinien dbać o społeczny wizerunek Policji, jako formacji i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Funkcjonariusz traci przymiot "nieposzlakowanej opinii" znajdując się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Przypisywany skarżącej czyn, związany z kierowaniem pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu, a także pełnienie służby (łączące się również z dostępem do broni palnej) w tym stanie, słusznie został oceniony przez organy obydwu instancji jako naganny z punktu widzenia poszanowania zasad etyki, co jest szczególnie ważne ze względu na rodzaj pełnionej służby oraz podważa wiarygodność skarżącej niezbędną do dalszego wykonywania zawodu policjanta oraz godzi w dobre imię formacji, której była funkcjonariuszem. W okolicznościach niniejszej sprawy, interes skarżącej nie mógł zyskać przewagi nad dobrem Policji. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 710/17). Również w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. m.in. wyrok z dnia 19 października 2004 r. sygn. K 1/04) wskazuje się, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, niezależnie od wyniku prowadzonego wobec skarżącej postępowania dyscyplinarnego oraz postępowania w sprawie o wykroczenie, możliwe było zastosowanie przez organy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zwolnienie skarżącej ze służby na tej podstawie. Sąd stwierdza, że organ w niniejszej sprawie prawidłowo ocenił, iż będące podstawą wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji zdarzenie z dnia [...] lipca 2022 r. świadczy niewątpliwie o utracie przez skarżącą przymiotu nieposzlakowanej opinii stanowiącej – jak już wskazano – niezbędny warunek pozostawania w służbie. Otóż, wynikająca z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, w tym również z akt postępowania dyscyplinarnego (w związku z tym, że kserokopie akt postępowania dyscyplinarnego są dołączone do akt administracyjnych niniejszej sprawy Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej w tym zakresie), sekwencja wydarzeń z dnia [...] lipca 2022 r. pozwala ocenić wyjaśnienia skarżącej w zakresie przyczyn ustalonego wyniku ilości alkoholu w wydychanym powietrzu jako niewiarygodne. Po pierwsze, skarżąca udzielała sprzecznych informacji co do swojego samopoczucia w momencie stawienia się na służbę. W skardze podniosła, że "tego dnia bardzo źle się czuła". Natomiast w trakcie postępowania dyscyplinarnego podnosiła, że wprawdzie poprzedniego dnia spożywała alkohol, jednak w dniu [...] lipca 2022 r. czuła się dobrze i dlatego zdecydowała się zgłosić do służby. Powyższe świadczy o tym, że wyjaśnienia skarżącej co do jej samopoczucia w momencie rozpoczęcia służby jako wewnętrznie sprzeczne pozostają niewiarygodne. Po drugie, nie sposób uznać by podnoszona przez skarżącą okoliczność spożycia dwóch batonów "Pawełek z adwokatem" było przyczyną uzyskanych wyników zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, w szczególności, jeśli wziąć pod uwagę, że pierwsze badanie zostało wykonane o godzinie 12:56, zaś drugie o godzinie 13:12, a wynik uzyskany w drugim badaniu był wyższy niż w pierwszym. Biorąc pod uwagę, że jak wynika z akt administracyjnych skarżąca opuściła jednostkę o godzinie 12.30, zaś wróciła do niej około 12.40, trudno uznać za prawdopodobne, by spożyła dwa batony z alkoholem bezpośrednio przed wykonaniem pierwszego badania, a także by spożycie batonów spowodowało uzyskanie wyższego wyniku zawartości alkoholu po upływie kolejnych 15 minut. Skarżąca wspomina również, że spożywała krople żołądkowe, jednak, co wymaga podkreślenia, informacja o tym pojawia się dopiero na etapie postępowania odwoławczego, trudno zaś przyjąć za racjonalne, by skarżąca pominęła ten fakt na wcześniejszym etapie postępowania, gdyby faktycznie okoliczność taka miała miejsce. Ponadto, jak słusznie zauważył organ, gdyby nawet uznać, że skarżąca wprowadziła się w stan po użyciu alkoholu poprzez spożycie środka medycznego, nie oznacza to, że alkohol znajdujący się w jej organizmie nie wpływał negatywnie na jej możliwości prawidłowego funkcjonowania, a przez to nie stanowił zagrożenia dla samej policjantki i osób trzecich. Należy wszak zwrócić uwagę, że w tym stanie skarżąca miała dostęp do broni palnej oraz prowadziła pojazd mechaniczny. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących wadliwości przeprowadzonego badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, związanej z nieprawidłowością działania urządzeń pomiarowych oraz nieumiejętnością ich obsługi przez funkcjonariuszy Policji, należy wyjaśnić, że w ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności mogących skutecznie podważyć prawidłowość wykonanych pomiarów. Zarzuty skarżącej w tym zakresie są całkowicie gołosłowne. Sąd nie uznał, by przydatna do oceny ustaleń organu w tym zakresie mogła być treść protokołu rozprawy przed sądem powszechnym i dlatego oddalił wniosek dowodowy skarżącej w tym zakresie. W ocenie Sądu, skarżąca nie podważyła zatem skutecznie ustaleń organu w kwestii stawienia się przez nią do służby w dniu [...] lipca 2022 r. w stanie po użyciu alkoholu. Ta okoliczność stanowiła, zdaniem Sądu, wystarczającą podstawę do uznania, że w tej sprawie zaistniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postawiony w skardze zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać zatem za niezasadny. Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd stwierdza, że w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo lub wykroczenie czy też nie oraz nie orzeka o jego winie bądź niewinności, gdyż takie ustalenia nie podlegają kognicji organu w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07). Wydanie decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie tego przepisu wymaga natomiast wykazania przez organy Policji, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Zatem uwzględniając zastosowaną w tej sprawie podstawę zwolnienia skarżącej ze służby w Policji organ obowiązany był zgromadzić materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia tej przesłanki, jak i na wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu strony, co pozostaje w związku z uznaniowym charakterem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym zakresie, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ zebrał i rozpatrzył w sposób prawidłowy cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, zaś podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji.