II SA/Lu 867/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w zakresie kosztów sądowych p o s t a n a w i a zwrócić z urzędu G. P. z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nienależnie uiszczonych kosztów sądowych. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. Referendarz tut. Sądu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Następnie, jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 14 lutego 2008 r. uiścił wpis sądowy od wniesionego na postanowienie tut. Sądu postanowienie z dnia 4 lutego 2008 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zażalenia w wysokości 100 (sto) złotych oraz w dniu 25 lutego 2008 r. dokonał wpłaty na konto Sądu kwoty 100 (sto) złotych, tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z powyższym uiszczony przez skarżącego wpis od zażalenia jak również wniesioną opłatę kancelaryjną należało uznać za opłaty sądowe uiszczone nienależnie. Stosownie do przepisu art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 i art. 239 pkt 4 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.