II SA/Wr 228/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Adam Habuda Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. W. i T. W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 lutego 2023 r. Nr IF-O.7840.1.385.2022.MS w przedmiocie odmowy - we wznowionym postępowaniu - uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. UZASADNIENIE J. W. oraz T. W. (dalej jako skarżący) wnieśli skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako Wojewoda lub organ odwoławczy) z dnia 28 lutego 2023 r., nr IF-O.7840.1.385.2022.MS, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego (dalej jako Starosta lub organ I instancji) z dnia 10 października 2022 r., nr 2769/2022, odmawiającą uchylenia decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 9 kwietnia 2020 r., nr 1024/2020, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...], obręb T., gmina K. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Starosta decyzją z dnia 9 kwietnia 2020 r., nr 1024/2020, zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz H. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną. Skarżący pismem datowanym na dzień 22 czerwca 2020 r. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną powyżej decyzją. We wniosku skarżący powołali się na przesłankę wznowienia uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i pominięcie ich jako stron w postępowaniu administracyjnym. Wskazali oni, że są właścicielami działki nr [...], która to bezpośrednio sąsiaduje z działkami nr [...] i [...] (oczywista omyłka skarżących, prawidłowe oznaczenie działek to [...] i [...] – przyp. Sądu). Starosta postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2020 r., nr 1655/2020, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia 9 kwietnia 2020 r., nr 1024/2020. W rezultacie przeprowadzonego postępowania Starosta decyzją z dnia 29 września 2020 r., nr 3004/2020, odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 9 kwietnia 2020 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania od wskazanego rozstrzygnięcia Wojewoda decyzją z dnia 27 lipca 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta wydał decyzję z dnia 10 października 2022 r., nr 2769/2022, którą ponownie odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 9 kwietnia 2020 r. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, że skarżący nie mogą być uznani za stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i błędne przyjęcie, że działka nr [...], będącą własnością skarżących, znajduje się poza obszarem oddziaływania pięciobryłowego obiektu, składającego się z części "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]", objętego decyzją organu I instancji z dnia 9 kwietnia 2020 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, a zatem nie ma podstaw prawnych do uznania, że skarżący zostali pominięci jako strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał przede wszystkim na tryb, w jakim orzeka oraz zasady (reguły) w nim obowiązujące. Dalej Wojewoda podał, że skarżący powzięli wiadomość o wydaniu decyzji Starosty z dnia 9 kwietnia 2020 r. w dniu 17 czerwca 2020 r., a następnie w dniu 22 czerwca 2020 r. złożyli wniosek w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Powołując się na powyższe Wojewoda przyjął, że została spełniona przesłanka, dotycząca zachowania terminu z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wojewoda zauważył również, że przesłanką, na którą we wniosku o wznowienie postępowania powołali się skarżący, jest brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy, przy czym wpływ tego braku udziału na wynik sprawy może być oceniony dopiero w postępowaniu wznowieniowym. Jak wskazał Wojewoda posiadanie przymiotu strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę należy ustalać zgodnie z regulacją art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (t. jedn. Dz. U z 2020, poz. 1333, ze zm., dalej jako u.P.b.), zawierającą definicję strony postępowania o pozwolenie na budowę. W tym miejscu przytoczył również definicję obszaru oddziaływania obiektu, zawartą w art. 3 pkt 20 u.P.b. Wyjaśnił dalej organ odwoławczy, że art. 28 ust 2 u.P.b. stanowi lex specialis wobec regulacji art. 28 k.p.a., co oznacza, że w zakresie w jakim obowiązują przepisy szczegółowe, nie znajdują zastosowania przepisy ogólne. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być wyłącznie podmioty, o których mowa w art. 28 ust. 2 u.P.b. Odwołując się do definicji obszaru oddziaływania Wojewoda stwierdził, że - o ile nie jest się inwestorem lub zarządcą nieruchomości - warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Dalej organ odwoławczy podał, że skarżący są właścicielami działki nr [...], natomiast planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...]. Dalej wskazano, odwołując się do zapisów uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2019 r., poz. [...]), że planowana inwestycja swoim przeznaczeniem odpowiada sposobowi dopuszczonego przepisami prawa zabudowania działki skarżących. Teren zainwestowania graniczy bezpośrednio z działką skarżących. Z przedłożonego projektu budowlanego (w tym zawartego w nim rysunku planu zagospodarowania terenu) wynika, że najbardziej wysunięta część objętego analizowanym zamierzeniem budowlanym budynku (wysokość zamierzenia budowlanego - ok. 9,6 m - s. 8 projektu budowlanego) została zaplanowana w odległości ok. 18 m do granicy z działką skarżących oraz ok. 28 m do budynku skarżących. Wnioskowane roboty budowlane są przewidziane do realizacji na działkach inwestora, w związku z tym nie będą przeprowadzane na działce należącej do skarżących. Odwołując się do treści § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej jako r.w.t.) Wojewoda stwierdził, że nie można przyznać skarżącym przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty z 9 kwietnia 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że ze względu na wzajemne położenie działek, wysokość planowanych obiektów budowlanych oraz odległość do działki skarżących, należy uznać, iż nie występuje oddziaływanie w postaci przesłaniania lub zacieniania więc zostały spełnione, także przepisy, dotyczące naturalnego oświetlenia-pomieszczeń (§ 13 r.w.t.) oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60 r.w.t.). Również po przeanalizowaniu oddziaływań dotyczących odległości od miejsc postojowych na samochody do okien budynków oraz do granicy działki budowlanej (§ 19 r.w.t.) czy odległości od pojemników i kontenerów na odpady stałe do okien i drzwi budynków oraz do działki skarżących (§ 23 r.w.t.), Wojewoda stwierdził, że nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżących. Nadto z przedstawionej mapy do celów projektowych (rys. [...] projektu zagospodarowania terenu) wynika, że jakiekolwiek immisje powiązane z umiejscowieniem pojemników (kontenerów) na odpady na działce inwestora nie będą miały żadnego wpływu na zagospodarowanie działki skarżących. Podkreślił Wojewoda, że sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. W zakresie minimalnych dopuszczalnych odległości między ścianami zewnętrznymi budynków w związku z ochroną i bezpieczeństwem pożarowym Wojewoda zauważył, że projektowane obiekty budowlane usytuowane są w odległościach większych niż ok. 18 m od granicy działki skarżących, czego konsekwencją jest to, że odległość ta jest znacznie większa niż określona w § 271 ust. 1 r.w.t. W ocenie Wojewody równie istotny jest fakt, że jak wynika z dokumentacji projektowej realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżących dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpłynie też na warunki ochrony przeciwpożarowej oraz na warunki sanitarne. Ponadto przedmiotowe zamierzenie budowlane nie emituje hałasu ani wibracji mogących w jakikolwiek sposób wpływać negatywnie na otoczenie. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że wykonanie robót budowlanych na terenie zainwestowania nie doprowadzi do powstania obiektów, których istnienie i funkcjonowanie wiązałoby się z powstaniem oddziaływania dotychczas na tym obszarze niespotykanego, a jednocześnie takiego, z którym odrębne przepisy wiązałyby ograniczenie w zagospodarowaniu otoczenia inwestycji, co w rezultacie oznacza, że brak jest podstaw do uznania skarżących za strony postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 9 kwietnia 2020 r. W odniesieniu do argumentacji skarżących Wojewoda wyjaśnił, że kwestionowana inwestycja odpowiada swoją wysokością (wysokość budynku do kalenicy - 9,42 m - s. 8 projektu zagospodarowania terenu) sąsiedniej zabudowie jednorodzinnej i jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, jak wskazano powyżej, inwestycja ze względu na swoją odległość od działki skarżących, a także na jej przeznaczenie, nie obejmuje działki nr [...] oddziaływaniem z uwagi na przepisy techniczno-budowlane (m. in. przesłanianie, zacienianie) lub immisje pośrednie. Dodatkowo teren zainwestowania oraz nieruchomość skarżących jest oddzielona działką drogową nr [...]. Jednocześnie podkreślono, że w niniejszym postępowaniu analizie nie podlega przymiot strony pozostałych uczestników postępowania. W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 u.P.b. przez uznanie, że skarżący nie mogą być uznani za stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i błędne przyjęcie, że działka nr [...], będącą własnością skarżących, znajduje się poza obszarem oddziaływania pięciobryłowego obiektu, składającego się z części "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]", objętego decyzją organu I instancji z dnia 9 kwietnia 2020 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, a zatem nie ma podstaw prawnych do uznania, że skarżący zostali pominięci jako strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji. W uzasadnieniu skargi podano, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i będzie miała bezpośredni wpływ na nieruchomość. Wbrew ustaleniom organów skarżący mają przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu, czym został naruszony przepis w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 u.P.b. Ich sytuacja prawna i faktyczna nie różni się w żadnym stopniu od sytuacji sąsiadów, którzy byli traktowani przez Starostę jako strony postępowania. W przekonaniu skarżących, decyzja odmawiająca uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, nierówno traktuje osoby, które znajdowały się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. W ocenie skarżących sytuacja prawna skarżących nie różni się od sytuacji prawnej sąsiadów, co do których organ przyjął, że są stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Jak podkreślono powstanie pięciobryłowego obiektu, składającego się z części "[...]", [...]", "[...]", "[...]" i "[...]" w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących będzie miało wpływ na walory użytkowe i zagospodarowanie ich działki. Planowana inwestycja odbiega swoimi gabarytami od sąsiadujących domów, co może budzić wątpliwości, co do jej przeznaczenia i sposobu użytkowania w przyszłości. Dla uznania skarżących za stronę wystarczy jedynie możliwość takiego wpływu, a ten będzie miał miejsce już tylko ze względu na rozmiary pięciobryłowego obiektu i jego usytuowanie. W rezultacie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Podczas rozprawy 15 lutego 2024 r. pełnomocnik organu podkreślił, że w ocenie Wojewody skarżący nie mają przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a."), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 28 lutego 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 10 października 2022 r. odmawiającą uchylenia decyzji Starosty z dnia 9 kwietnia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną. Podkreślenia jeszcze wymaga, że kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym, przy czym zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia, czy skarżących należało uznać za stronę postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty z dnia 9 kwietnia 2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 k.p.a.), kolejny zaś - mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu - dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia. Gdy organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznego oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd wyjaśnia też, że art. 151 k.p.a. reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowanie) nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną (a to – w granicach stwierdzonej podstawy wznowienia i w celu usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości). Zdaniem Sądu, wskazane zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w niniejszej sprawie zachowane. Prawidłowo wznowiono postępowanie przyjmując, że skarżący dochowali terminu miesięcznego uregulowanego w art. 148 § 2 k.p.a. Prawidłowo także uznano, że badanie przesłanki wznowienia określonej we wniosku może mieć miejsce tylko w toku postępowania, po jego wznowieniu. Prawidłowo w końcu przyjęto, że poczynione ustalenia uzasadniały zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rację mają bowiem organy obu instancji, że w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia wskazana przez skarżących. W świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 u.P.b. nie każda nieruchomość sąsiednia może znajdować się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, ponieważ stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, także w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę, są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 u.P.b., w brzmieniu na datę wydania pozwolenia na budowę przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. W ocenie Sądu zasadnie organy wskazały na brak wystąpienia w niniejszej sprawie wady z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prawidłowo bowiem uznano, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie (wyrok NSA z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2043/19, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu). Należy jednocześnie podkreślić, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji wykazał, że projekt spornej inwestycji nie tylko nie wpływa na możliwość zabudowy, ale też na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżących. Organ ten uwzględnił charakter inwestycji, jej usytuowanie, a także parametry (w tym wysokość zamierzenia budowlanego, str. 6 uzasadnienia decyzji organ II instancji). Nadto uwzględniono położenie względem nieruchomości skarżących (zamierzenie budowlane zostało zaplanowane w odległości ok. 18 m do granicy z działką skarżących oraz ok. 28 m do budynku skarżących). Podzielić należy ocenę Wojewody, że inwestycja odpowiada swoją wysokością sąsiedniej zabudowie jednorodzinnej i jest zgodna z zapisami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizując projekt budowlany, w tym zagospodarowania terenu, organ ten zasadnie uznał, że inwestycja nie ograniczy możliwości zabudowy (zabudowanej już) działki nr [...] w odniesieniu m.in. do § 12 r.w.t. (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 r.w.t. (naturalne oświetlenie-pomieszczeń), czy też § 60 r.w.t. (minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń). Słusznie w ramach tej analizy organ odwoławczy zauważył, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżących. Zasadnie również stwierdził Wojewoda, że nie mogły mieć prawnego znaczenia w sprawie immisje w rozumieniu art. 144 k.c. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że jakiekolwiek immisje powiązane z umiejscowieniem pojemników (kontenerów) na odpady na działce inwestora nie będą miały żadnego wpływu na zagospodarowanie działki skarżącego, tj. obszar oddziaływania wywołanego funkcjonowaniem zarówno miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz miejsc postojowych. Sąd zgadza się przy tym ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1126/19, zgodnie z którym "Przepis art. 144 k.c. stanowiący element cywilnoprawnego określenia treści i granic prawa własności nieruchomości nie może być wyłączną i samoistną podstawą interesu prawnego w sprawie administracyjnej dotyczącej weryfikacji udzielenia pozwolenia na budowę. Powołany przepis stanowi, iż właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przepis ten odnosi się do oddziaływania nieruchomości na otoczenie w postaci tzw. immisji pośrednich (np. pyły, zapachy, hałasy, gazy itp.), które są co do zasady dozwolone, o ile nie przekraczają przeciętnej miary w nim wskazanej. Jednakże (...) przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z przepisu art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście Prawa budowlanego nie wynika. (...) ograniczenia takiego nie można upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Okoliczność występowania tzw. immisji (pośrednich) (...) może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3365/17; z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 905/14; z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2011/11; z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08; z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1365/14; i z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 905/14)." Nie mógł zadziałać również zarzut rzekomego różnicowania sytuacji właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością objętą zamierzeniem budowlanym. Sąd zauważa, że w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z różnicowaniem (co zarzucają skarżący), a wyłącznie z ustaleniem katalogu stron postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, co jest obowiązkiem organów architektoniczno-budowlanych. Z kolei w zakresie wątpliwości skarżących, co do przeznaczenia i sposobu użytkowania zamierzenia w przyszłości to Sąd wyjaśnia, że nie jest rolą organów architektoniczno-budowlanych ocena tych kwestii na etapie postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania obiektu (która może mieć miejsce dopiero po jego zrealizowaniu) jest innego rodzaju sprawą będąca przedmiotem odrębnego postępowania. Podsumowując, Sąd nie podzielił żadnego z zarzutów skargi uznając, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji przedstawia pełną analizę spornego zagadnienia, z odniesieniem się do zarzutów odwołania (spełniając wymóg z art. 107 § 3 k.p.a.), a analiza ta jest prawidłowa. Należy zgodzić się bowiem z organami orzekającymi, że obszar oddziaływania inwestycji objętej decyzją ostateczną Starosty z dnia 9 kwietnia 2020 r. nie obejmuje działki skarżących. Skoro zaś skarżący nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.P.b., to uzasadniona jest ocena organów, że przesłanka wznowienia wskazana we wniosku nie wystąpiła. Taka ocena uniemożliwiała zaś ponowną, merytoryczną ocenę sprawy załatwionej decyzją ostateczną i skutkować w efekcie musiała orzeczeniem o odmowie uchylenia (przez organ I instancji) decyzji ostatecznej na zasadzie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę to Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.