II SA/Kr 1186/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 18 lipca 2023 r. znak: SKO.ZP/415/154/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz K. R. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19 maja 2023 r., znak: RPG.6733.33.2022 Wójt Gminy B. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, na wniosek [...] Spółka jawna, [...], [...] na przebudowę odcinka sieci napowietrznej SN na kablową linię ziemną. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. R., podnosząc, że przedmiotowa inwestycja nie powinna zostać zaliczona do inwestycji celu publicznego. Podał, że jest właścicielem działek nr [...], [...], [...] i [...] objętych KW nr [...] [...] w m. P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 18 lipca 2023 r., znak SKO.ZP/415/154/2023 umorzyło postępowanie odwoławcze. Uzasadniając tę decyzję Kolegium wskazało, że stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Odwołujący nie może być w niniejszym postępowaniu uznany za stronę, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby jego nieruchomość, stanowiąca własność lub będąca w użytkowaniu wieczystym, znajdowała się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu nieruchomości objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji. Wskazania wymaga, że w poprzednim stanie prawnym (tj. do 10 lipca 2003 r.), a więc gdy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalane były na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z póź. zm.), ukształtowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą, w sprawach o ustalenie warunków zabudowy, stronami postępowania byli właściciele oraz użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (tak: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 5 sędziów z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt: VI SA 13/95 - publ. ONSA 1995/4/154, w której Sąd wskazał, że "stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek". Tak samo wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 5 sędziów z dnia 4 grudnia 1995 r. sygn. akt: VI SA 20/95, publ. ONSA 1996/2/54. Jak stanowi art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 977) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 1 o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zatem pomimo tego, że wnoszący odwołanie jest właścicielem działek w miejscowości P., to jednakże nie przysługuje Mu prawo własności ani też prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, ani też do innych działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie, w stosunku do działek objętych zaskarżoną decyzją i stąd też nie jest stroną w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Działki Odwołującego oddzielone są od terenu inwestycji innymi działkami, tj. [...], [...], [...], [...], [...], których właścicielem nie jest odwołujący. Inwestycja ma być realizowana w innej części m. P. . Przebudowa sieci na mieć miejsce na wysokości działek nr [...] i [...]. Poza tym nie jest wystarczające, że odwołujący poda jedynie numery działek, nie uzasadniając w żaden sposób swojego interesu prawnego. W odwołaniu nie wykazano z jakich powodów interes prawny odwołującego miałby podlegać ochronie, lub doznać uszczerbku, a tym samym nie wykazano, iż jest jakieś prawem chronione uprawnienie, które na skutek realizacji inwestycji może być zagrożone. Odwołujący posiada jedynie interes faktyczny, nie zaś prawny. Interes faktyczny nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. Ustalenie braku przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym powoduje, że postępowanie takie należy umorzyć, jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. R., zarzucając jej: I Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż inwestycja polegająca na usunięciu kolizji sieci elektroenergetycznej polegająca na przebudowie odcinka sieci napowietrznej średniego napięcia na kablową linię ziemną na działkach nr [...] położonych w B. oraz na działkach nr [...], [...], [...] położonych w P. łączących sieć elektroenergetyczną z inwestycją realizowaną przez spółkę prawa handlowego tj. B.-D. usługi budowy i modernizacji dróg Ł. Spółka jawna stanowi inwestycję celu publicznego, podczas gdy przedmiotowa inwestycja w istocie stanowi inwestycję służącą wyłącznie zaspokojeniu interesu prywatnego, - naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wadliwym uznaniem, iż skarżącemu nie przysługują prawa strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego - pomimo iż Skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji, który wynika przede wszystkim z posiadania gruntów przylegających do działek objętych wydaną decyzją administracyjną o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż inwestycja polegająca na przebudowie odcinka sieci napowietrznej SN na kablową linię ziemną stanowi inwestycję celu publicznego, podczas gdy przedmiotowa inwestycja w istocie stanowi inwestycję służącą wyłącznie zaspokojeniu interesu prywatnego, II. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: -- art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i 77 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, iż Skarżącemu nie przysługiwało prawo strony postępowania, podczas gdy w niniejszej sprawie K. R. wykazał, iż wobec bliskiej odległości prowadzonej inwestycji oraz posiadania gruntów przylegających do gruntów objętych wydaną decyzją administracyjną legitymuje się on nie tylko interesem faktycznym ale także interesem prawnym w zaskarżeniu wydanej decyzji, - art. 7 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, oparcie decyzji wyłącznie na podstawie informacjach przedstawionych przez Wnioskodawcę, a tym samym pominięcie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, skutkujących uznaniem, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, podczas gdy przedmiotowa inwestycja służy wyłącznie realizacji interesu prywatnego polegającego na umożliwieniu Wnioskodawcy wybudowanie na swojej nieruchomości stacji ładowania samochodów elektrycznych, - art. 7 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, oparcie decyzji wyłącznie na podstawie informacji przedstawionych przez Wnioskodawcę, a tym samym wadliwe uznanie, iż realizacja inwestycji obejmie wyłącznie działki nr [...] i [...] w B. , podczas gdy z treści decyzji wynika, iż przedmiotowa inwestycja obejmie także działki nr [...] położone w B. oraz na działki nr [...], [...], [...] położone w P. . Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ona wadliwa, jakkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji Kolegium ustaliło, że nieruchomości stanowiące własność skarżącego nie przylegają bezpośrednio do terenu inwestycji, której dotyczy decyzja organu I instancji, jednakże nie wskazał, na podstawie jakich dowodów poczynił te ustalenia. Wprawdzie do odwołania załączono mapę poglądową, jednakże jest ona sporządzona w bardzo niewielkiej skali i wskutek tego – nieczytelna. Ponadto skarżący zaznaczył na niej należące do niego nieruchomości, jednakże nie sposób ustalić gdzie dokładnie miałaby przebiegać inwestycja. Podobnie na mapie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji nie sposób doszukać się działek stanowiących własność skarżącego – tym bardziej, że mapa ta w zasadzie obejmuje wyłącznie niewielki wycinek terenu i ogranicza się do ukazania przebiegu inwestycji. Z tego względu decyzja SKO nie poddaje się weryfikacji. W szczególności Sąd nie jest w stanie ustalić, czy prawdą jest, że nieruchomości należące do skarżącego nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji. Ponadto Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało, że jedną z działek oddzielających tereny należące do skarżącego od terenu inwestycji jest działka nr [...] w P. – podczas gdy z decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że jest to działka inwestycyjna. Z tych przyczyn Sąd nie miał możliwości odniesienia się do zarzutów skargi co do statusu strony postępowania, który – zdaniem skarżącego – przysługuje mu w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wójta Gminy B. z dnia 19 maja 2023 r., znak: RPG.6733.33.2022 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast całkowicie poza zakresem tej sprawy pozostają te zarzuty skargi, które zmierzają do wykazania, że inwestycja ta nie stanowi inwestycji celu publicznego. Przedmiotem skargi jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze z uwagi na brak przymiotu strony u skarżącego i tylko ta kwestia podlega ocenie w postępowaniu sądowym. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium dokona ustaleń w przedmiocie położenia nieruchomości należących do skarżącego oraz nieruchomości inwestycyjnych i udokumentuje te ustalenia w sposób czytelny i poddający się weryfikacji. Z powyższych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.