II SAB/Ol 130/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A.R. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Warmińsko-Mazurskim w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Z akt sprawy wynika, że 26 stycznia 2024 r. M.R. (dalej: "wnioskodawczyni") złożyła do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Warmińsko-Mazurskim (dalej: "organ") wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, załączając kwestionariusz samooceny trudności w zakresie wykonywania czynności związanych z funkcjonowaniem i kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W dniu 11 czerwca 2024 r. organ zawiadomił wnioskodawczynię o terminie i miejscu ustaleniu poziomu potrzeby wsparcia – 17 czerwca 2024 r. w godz. 8.00-20.00. W piśmie z 18 czerwca 2024 r. wnioskodawczyni wyjaśniła organowi przyczyny swojej nieobecności w wyznaczonym terminie. Natomiast w piśmie z 23 lipca 2024 r. zawarła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W dniu 1 września 2024 r. wnioskodawczyni zmarła. Z tego powodu decyzją z 15 października 2024 r. organ umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. W dniu 1 października 2024 r. A.R. (córka wnioskodawczyni) wniosła skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, żądając wypłaty należnego świadczenia wspierającego za okres od 26 stycznia 2024 r. do 1 września 2024 r. w wysokości 31.604,50 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia, a w tym oceną, czy skarga pochodzi od podmiotu uprawnionego. Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego przepisu wynika, że legitymacja do złożenia skargi oparta jest przede wszystkim na kryterium interesu prawnego. Pod pojęciem interesu prawnego należy zaś rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym działaniem organu administracji. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Od wykazania związku między chronionym przez prawo interesem prawnym, a działaniem organu administracji publicznej uzależnione jest więc uprawnienie do złożenia skargi (zob. wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1412/21, dostępny online w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia wydawana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 44 ze zm.). W świetle art. art. 6b³ ust. 1 tej ustawy decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół na wniosek osoby niepełnosprawnej legitymującej się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności albo na wniosek przedstawiciela ustawowego tej osoby lub na wniosek ośrodka pomocy społecznej (względnie centrum usług społecznych). Nie może przy tym budzić wątpliwości, że poza osobą niepełnosprawną pozostałe podmioty wymienione w tym przepisie posiadają jedynie legitymację formalną do złożenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, natomiast adresatem tej decyzji jest wyłącznie osoba niepełnosprawna. Ta tylko osoba posiada zatem interes prawny w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, który z uwagi na przedmiot tej decyzji, ma charakter osobisty i wygasa wraz ze śmiercią osoby niepełnosprawnej. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia został złożony przez M.R., będącą osobą niepełnosprawną legitymującą się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności. Tylko wnioskodawczyni posiadała zatem interes prawny w tej sprawie, który stanowi także podstawę uzyskania legitymacji do wniesienia skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Takiej legitymacji nie posiada natomiast córka wnioskodawczyni, będąca skarżącą w niniejszej sprawnie. W tych okolicznościach skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.