VII SAB/Wa 100/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 20 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. i J.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE B.K. i J.K. pismem z dnia 4 maja 2023 r. złożyli skargę na przewlekłość postępowania/ bezczynność Wojewody Mazowieckiego, polegającą na braku doręczenia im całości decyzji Wojewody Mazowieckiego z 7 kwietnia 2023 r. nr 59/SPEC/2023, tj. "braku doręczenia załączników mapowych oraz rysunku Nr Z-1". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc w tych sprawach, w których są wydawane: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. B.K. i J.K. złożyli skargę "na przewlekłość postępowania (bezczynność organu)", zarzucając Wojewodzie Mazowieckiemu, że nie doręczył im całości wydanej przez ten organ decyzji z dnia 7 kwietnia 2023 r. nr 59/SPEC/2023, bowiem nie doręczył im "załączników mapowych oraz rysunku Nr Z-1". Zauważyć wobec tego trzeba, że pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a., natomiast przewlekłość postępowania - jako sytuacja, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W świetle art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności lub przewlekłości, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia określonej sprawy administracyjnej przez wydanie aktu lub podjęcie czynności. Sąd rozpoznając skargę na bezczynność czy przewlekłość organu nie bada merytorycznej i procesowej poprawności czynności załatwiających żądanie, ale bierze pod uwagę jedynie fakt, czy w danej sprawie doszło do wydania przez organ aktu (decyzji, postanowienia). W zakresie tak rozumianej kontroli nie mieści się natomiast kwestia prawidłowości doręczenia wydanego przez organ aktu. W orzecznictwie wskazuje się, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - przepis ten odnosi się bowiem do czynności organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia decyzji nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie decyzji wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia (zob. postanowienia NSA z 28 czerwca 2016 r. sygn. II GSK 492/16, z 19 lutego 2009 r. sygn. I OSK 438/08). Brak doręczenia stronie decyzji, czy to w całości, czy też w części (jak zarzucają skarżący w niniejszej sprawie) nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi (zob. m.in. orzeczenia NSA: z 10 lutego 2015 r. sygn. II OSK 171/15, z 9 kwietnia 2015 r. sygn. II GSK 397/15, z 28 sierpnia 2019 r. sygn. II OSK 2269/19, z 4 września 2019 r. sygn. I OSK 1031/19, z 27 maja 2020 r. sygn. I OSK 2835/19). Skarga na przewlekłość postępowania czy też bezczynność Wojewody Mazowieckiego polegającą na niedoręczeniu skarżącym w całości wydanej przez ten organ decyzji jest więc niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.